calciobar

Makarony na start - 2011/2012

2011-09-08T19:43:00.002+02:00

Pierwsza część przedsezonowych prognoz na portalu futbolnet.pl

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/rusza-serie-a-1

Faszysta na emigracji

2011-07-16T17:46:00.003+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-faszysta-na-emigracji

Podsumowanie sezonu

2011-05-28T11:16:00.003+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-podsumowanie

Alfabet czempionów

2011-05-14T15:17:00.005+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-alfabet-czempionow

Parada oszustów

2011-05-05T20:46:00.003+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-parada-oszustow

Juve, musisz !

2011-04-28T18:44:00.004+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-juve-musisz

Przegrany sezon Interu

2011-04-23T12:51:00.004+02:00

LINK:

http://futbolnet.pl/wiadomosci/calciobar-vol-2-0-przegrany-sezon-interu

Futbolnet, czyli wracam

2011-03-17T18:39:00.004+01:00

Nie jest wykluczone, że za jakiś czas sytuacja zmieni się i wrócę do pisania o calcio. Może już w innym miejscu. O czym na pewno poinformuję.

Tak pisałem trzy miesiące temu.

Wracam do pisania o calcio. Miejsca użyczył mi portal futbolnet.pl, który bardzo cenię za zawartość merytoryczną i ambitnych twórców. Będę chciał publikować tam co najmniej raz w tygodniu.

Serdecznie zapraszam,
Maciek

LINK

E' finita

2010-12-17T18:46:00.003+01:00

Chciałem poinformować wszystkich czytelników, że jestem zmuszony zakończyć blogowanie o włoskiej piłce. To dla mnie trudna decyzja, przez ostatnie kilkanaście miesięcy zżyłem się z tym miejscem i z osobami, które go odwiedzały i które tu dyskutowały.

Sprawy zawodowe i prywatne sprawiają jednak, że nie byłbym w stanie nadal utrzymać częstotliwości wpisów (która i tak w tym sezonie była gorsza, niż w poprzednim) oraz ich poziomu i obszerności. A na to nie mogę sobie pozwolić. Przyzwyczaiłem czytelników do pewnego standardu. I nie potrafiłbym zaoferować produktu blogopodobnego. Tak to widzę.

Dziękuję wszystkim za odwiedziny, komentarze i sugestie. Nie jest wykluczone, że za jakiś czas sytuacja zmieni się i wrócę do pisania o calcio. Może już w innym miejscu. O czym na pewno poinformuję.

Mattia

Benitez na krawędzi dymisji, Bologna na skraju bankructwa

2010-11-22T19:15:00.008+01:00

Kilka dni temu prosiłem czytelników o nie przekreślanie szans mistrzowskich Interu. Nadal uważam, że 9 punktów straty, jakie nerazzurri mają obecnie do Milanu, to nie jest przepaść nie do zakopania. Wygląda jednak na to, że wyjazdowa porażka z Chievo może okazać się kroplą, które przeleje czarę goryczy, jeśli chodzi o pozycję Rafy Beniteza. Tak jak dla Milanu Werona dwukrotnie okazywała się w historii "fatalna" (2 razy tracił tu scudetto), tak tym razem miasto Romeo i Julii może przyczynić się do dymisji trenera drugiego klubu z włoskiej stolicy mody i biznesu.

Pomijając serię urazów, której Lech Poznań nie doświadczył, ligowe poczynania Interu przypominają mi właśnie tegoroczny, słaby okres Kolejorza w Ekstraklasie. Wydaje mi się, że kłopot obu drużyn leży w głowach, choć przyczyny problemów mentalnych są tu oczywiście inne. Wspólne jest to, że o ile w poprzednim sezonie z ekip tych biła siła, pewność siebie, przekonanie o własnej wyższości nad rywalem, o tyle teraz miejsce to zajęły strach, niepewność, niedowierzanie, bezradność. Inter nie wygrał już od 4 kolejek. W dużej mierze dlatego, że rywale poczuli krew i wiedzą już, że przyciśnięty do muru mistrz Włoch krwawi doprawdy obficie i nie potrafi opędzić się od napastników.

Symbolem bezradności Interu jest uderzenie z byka, jakie wymierzył Samuel Eto'o obrońcy Chievo, Bostajnovi Cesarowi. Kameruńczyk został ewidentnie sprowokowany, ale reakcja była oczywiście niewspółmierna i w ten sposób Inter ma kolejny kłopot, bo jego najlepszy strzelec zostanie zawieszony na kilka kolejek (stawiam na 3). Szczęściem w nieszczęściu jest to, że Eto'o zagra w środę z Twente. Tylko wygrana uratuje Beniteza. Czy będzie to ostatni marsz w zaskakująco krótkiej mediolańskiej przygodzie Hiszpana? Spalletti, Capello, Zenga czy Trapattoni już ponoć spoglądają z zaciekawieniem na wyświetlacze swoich telefonów...

Dystans nad resztą stawki powiększył Milan. Kilka krótkich refleksji. Po pierwsze, nadal owoce przynosi zmiana ustawienia na bardziej zrównoważone w środku pola 4-3-1-2. Niektórzy nie wierzyli, że Allegri będzie na tyle odważny, by zrobić ten krok:) I by potem pozostać przy tym postanowieniu. Cieszę się, że tak się stało. Po drugie, Fiorentina równie dobrze mogła ten mecz zremisować. Milan wygrał w bólach, ale właśnie takie zwycięstwa liczą się szczególnie mocno w ostatecznym rozrachunku. Po trzecie, Milan zaczyna przypominać Inter sprzed 2-3 sezonów. Staje się trochę Ibra-dipendente. Co jednak, gdy Szwed złapie kontuzję lub straci formę? Nikt nie jest przecież maszyną.

Podobał mi się Juventus w wygranym 2-0 meczu w Genui. Bardzo mądra, konsekwentna gra w obronie i dość spokojne budowanie ataków z wykorzystaniem w kluczowych momentach indywidualnych przewag na poszczególnych pozycjach. Tak było w przypadku gola Krasicia, który ośmieszył lewą flankę Genoi swoim solowym rajdem (tradycyjnie pomógł oczywiście Eduardo - kto sprowadził takiego jelenia???). Stara Dama przypomina mocno Sampdorię sprzed roku, czyli Del Neri coś już w Turynie zbudował. Juventus ma jednak lepszych piłkarzy niż Samp, więc może skończyć te rozgrywki wyżej, niż na 4. miejscu. Musi jednak chuchać i dmuchać na kruchego Aquilaniego, który wprowadził w środku pola duży spokój i dużą dawkę czystej, piłkarskiej klasy.

O równie wysokim miejscu marzy Roma, która jest w tym momencie w znakomitej formie, chyba najlepszej w całej lidze. Seria wygranych uspokoiła szatnię, a może to spokój w szatni pozwolił zanotować tak dobrą serię? Wartością dodaną jest w ostatnich tygodniach Menez, który kiwa wszystko, co mu się nawinie pod nogę. Popatrzmy na ławkę rezerwowych Romy z sobotniego popołudnia: Vucinić, Adriano, Julio Baptista, Mexes, Cicinho, Pizarro. Z De Rossim czy Riise poza meczową kadrą! To jest naprawdę siła, która może spokojnie wtrącić swoje trzy grosze w walkę o tytuł. Otwarcie mówi już o tym Ranieri. Czy w końcu uda się pozbyć mu łatki wiecznego przegranego?

Te cztery drużyny, plus Napoli (obudził się Hamsik?) i Lazio (remis w Parmie mimo ogromnej przewagi) tworzą szeroką czołówkę, która pewnie zakończy na pierwszych sześciu miejscach ten sezon. Palermo gra bardzo ładnie, ale jest tak chimeryczne, że nie potrafię jakoś im zaufać.

Nieciekawa jest sytuacja Bologni. Klub od kilku miesięcy nie wypłaca pensji piłkarzom. Sergio Porcedda, który przejął stery w lecie, okazał się człowiekiem absolutnie nieprzygotowanym finansowo na wyzwania, jakie niesie za sobą Serie A. Teraz sytuację ratować chce mniejszościowy udziałowiec, rodzina Menarini (zarządzali klubem przed Porceddą), którzy w projekt ratowania Bologni wciągnąć zamierzają właściciela koszykarskiego klubu Virtus, Claudio Sabatiniego. W całym tym zamieszaniu, nikogo nie dziwi chyba klęska drużyny w Neapolu.

Cytat tygodnia: "Skończyły się przywileje, które Inter dostał dzięki calciopoli. Teraz potrzeba kolejnego takiego wydarzenia, by znów zaczął wygrywać". Luciano Moggi o ostatnich porażkach Interu.

Gol kolejki:
Ibrakadarba
Menez
Ilicić

Piłkarz weekendu: Giampaolo Pazzini. Hat-trick w przedziwnym meczu Lecce-Samp (2:3). Goście prowadzili 2-0, ale drużyna gospodarzy odrobiła straty grając w dziesiątkę. O resztę zadbał już jednak Pazzo.

Boruc watch: Dobry mecz Artura. Większość mediów oceniła go na 6,5 (w skali 10-punktowej). Nie miał szans przy golu Ibry, ładnie obronił uderzenia Seedorfa czy Boatenga. Pewny.

Komu spadek, komu?

2010-11-16T20:51:00.009+01:00

Zlecenia z hukiem (bez huku też) do niższej klasy rozgrywkowej życzyć nikomu nie wypada. Dlatego też, mimo, że przed sezonem wróżyłem Bari pewną degradację, to po kilku kolejkach z radością skonstatowałem, iż pugliesi "dają radę", znów grają fajnie dla oka, a przy tym w miarę regularnie punktują. I znów zanosiło się na spokojny dla nich sezon. Tymczasem, po serii porażek, zespół Giampiero Ventury okupuje ostatnie miejsce w tabeli i wcale nie musi prędko zobaczyć światełka w tunelu.

Drużynę tą prześladuje pech, bo poza obniżką formy, spadła na nich prawdziwa kanonada plag egipskich (wyłączając szarańczę). Seryjnie marnują rzuty karne, pudłują w stuprocentowych sytuacjach bramkowych, łapią kontuzje, czerwone kartki, a rywalom regularnie wychodzą strzały życia, tak jak w niedzielę Candrevie z Parmy. Taki splot negatywnych wydarzeń często oznacza nieuchronny kataklizm na koniec sezonu. Najgorsze, co teraz mógłby zrobić prezydent Vincenzo Matarrese, to dymisja trenera Ventury. Mam nadzieję, że w Bari wytrzymają presję i nie stracą głowy, ani na boisku, ani poza nim. I że mądrze wzmocnią skład w zimie, szczególnie w defensywie, gdzie letnie ubytki dało się odczuć najmocniej.

Ciśnienia nie wytrzymał prezydent Cagliari, Massimo Cellino, który zwolnił dziś z pracy Pierpaolo Bisolego. Oficjalny komunikat klubu podkreśla, że Bisoli to świetny trener i człowiek, który zapłacił jednakże za brak wyników. Mam jednak wrażenie, że duży wpływ na tę decyzję miała też szatnia, z kapitanami, Daniele Contim i Alessandro Agostinim na czele. Oczywiście, łatwiej jest zmienić trenera niż piłkarzy, ale decyzja ta to pójście na łatwiznę i kolejny, szkodliwy przykład podkopywania pozycji i powagi szkoleniowców. Umowę podpisał już Roberto Donadoni, o którym ciężko tak naprawdę powiedzieć coś konkretnego. Poza tym, że był świetnym pomocnikiem. Nieźle szło mu do pewnego momentu w Livorno, ale już w reprezentacji Włoch i Napoli utopił się na zbyt głębokiej wodzie. Cagliari ma całkiem mocną kadrę, ale jeśli piłkarze nie zaczną walczyć i nie przestaną politykować, to na koniec sezonu dojść do sporego rozmiaru niespodzianki.

Niespodzianką będzie dla mnie, i przykro to napisać, utrzymanie sympatycznego beniaminka z Ceseny. Patrzę na tą drużynę i nie widzę w niej wielu atutów. Są w miarę (ale tylko w miarę!) solidni z tyłu, walczą, wyprowadzają dość groźne kontry. To trochę mało. Po dobrym początku przestali punktować, a wygrana z Lazio, po strzale życia Parolo w samej końcówce, tylko zaciemnia obraz. Koniki Morskie mają za mało jakości i chyba za mało doświadczenia. Na doświadczeniu i golach Marco Di Vaio jedzie za to jak na razie Bologna. Jest to chyba najbrzydziej grający zespół we Włoszech. Dni (a raczej tygodnie) Alberto Malesaniego są, moim zdaniem, policzone. Gdyby coś złego stało się z Di Vaio, to Bologna naprawdę ryzykuje wiele. Na tę chwilę moimi kandydatami do spadku są Cesena, Lecce i ktoś z trójki Bologna, Catania, Bari.

A awansu niezmiennie życzę Novarze, której mecze ogląda się z niekłamaną przyjemnością i zadowoleniem!

Nie skreślajcie Interu!

2010-11-16T20:33:00.006+01:00

Gol Zlatana Ibrahimovicia rozstrzygnął Derby della Madonnina. Katapultował Milan do przodu i zepchnął Inter w otchłań kryzysu. Nie tylko punktowego, ale przede wszystkim w kierunku kryzysu złego samopoczucia, zdenerwowania, braku pewności siebie, a może i zniechęcenia.

Po wygranych derby rossoneri nie mogą już dłużej udawać, że nie są głównym faworytem do scudetto. Wygrana ta daje im sporą przewagę punktową, równie dużą psychologiczną i ogromny zastrzyk pewności siebie. Wygląda na to, że Allegri definitywnie zarzuca pomysł gry trzema napastnikami na rzecz wzmocnionego fizycznie środka pola. Ofiarą tej zmiany stał się w ostatnich meczach nawet Pirlo (nie mówiąc już o Ronaldinho). W derby włoski pomocnik pokazał jednak jak cennym może być piłkarzem, gdy wchodzi by uporządkować grę. Na pozycji trequartisty nieźle spisuje się Seedorf. Ofiarą tych przetasowań stanie się spektakl, beneficjentem konkrety. Na dłuższą metę, takie przewartościowanie priorytetów przynosi z reguły sukces.

Rozśmieszyła mnie trochę pomeczowa wypowiedź Rafy Beniteza, który z rozbrajającą szczerością przyznał, że pomysłem Interu na ten mecz było czekanie na ataki rywala i granie z kontry. Zdaniem Hiszpana, plan legł ten po 5 minutach gry. Wygląda więc na to, że nerazzurri nie mieli żadnej zapasowej koncepcji, co jest faktem po prostu przerażającym. Inter grał słabo, w sposób absolutnie przewidywalny, w jednym tempie. Nie potrafił praktycznie zagrozić bramce Abbiatiego.

Mecz ten każe po raz kolejny zadać pytania o formę fizyczną drużyny, która biega w jednym tempie i która traci kolejnych zawodników na skutek urazów mięśni (tym razem Obi i Milito), a także o jej nastawienie mentalne. Takie derby, w których trzeba gonić wynik, które mogą mocno skomplikować sytuację w tabeli, należy wydrzeć rywalowi z gardła, rzucić na szalę wszystko co się ma. Tego w niedzielny wieczór w Interze nie widziałem.

Triumfuje Max Allegri, grunt natomiast usuwa się spod nóg Rafy Beniteza. Nie sądzę, by Moratti wykonał jakiś nerwowy ruch, ale faktem jest, że drużyna gra słabo, ma najgorszy start w lidze od wielu sezonów (pisząc z pamięci, chyba od słynnych, "remisowych" rozgrywek 2004/2005). W zimie klub musi (!) dołożyć do składu 2-3 klasowych graczy. To zaniedbanie transferowe z lata odbija się teraz czkawką i jest jednym ze źródeł problemów Interu. Fakt ten, paradoksalnie, działa na korzyść Hiszpana. Jeśli wygra klubowe mistrzostwo świata i scudetto, to zapewni sobie dalszą pracę w Mediolanie. Jeśli nie, pewnie pożegnamy go już po roku bytności we Włoszech.

O aktualnym niezadowoleniu Morattiego świadczą jego krytyczne wypowiedzi na temat występów drużyny. Inter musi zacząć wygrywać by odgonić złe duchy i dogonić w tabeli lokalnego rywala. Moratti wierzy, że Benitez potrafi dać drużynie impuls, który zamieni ją w zwycięską maszynkę. Szkoleniowiec ten wychodził już z podobnych opresji w Valencii czy Liverpoolu, a lista sukcesów (Liga Mistrzów, Puchar UEFA, Puchar Anglii, mistrzostwo Hiszpanii) wystawia mu jak najlepsze świadectwo. Podobnie jak w sposób, w jaki eliminował z Ligi Mistrzów Real, Barcelonę czy Chelsea. Dlatego też nie skreślałbym tak szybko ani Interu, ani Beniteza. Prawdziwa walka o scudetto dopiero się rozpoczyna

Koniec ery Gasperiniego

2010-11-11T23:12:00.007+01:00

4 grudnia 1989 roku, zdaniem nazbyt chyba optymistycznej wówczas aktorki Joanny Szczepkowskiej, w Polsce skończył się komunizm. 8 listopada 2010 roku, zdaniem chyba wszystkich obserwatorów calcio, skończyła się pewna epoka w historii Genoi. Pracę stracił Gian Piero Gasperini.

Znaczenie tego faktu nie zamyka się w spostrzeżeniu, że Gasperini był, do poniedziałku, najdłużej pracującym w jednym klubie szkoleniowcem Serie A.

Trener ten zapisał się złotymi zgłoskami w historii jednego z najbardziej utytułowanych włoskich klubów.

Spójrzmy na liczby.

Po 12 latach przerwy przywrócił Genoi Serie A.

Po 17 latach przerwy wprowadził drużynę do Europy.

Wygrał po 7 latach przerwy derby. Ba, wygrał trzy pojedynki derbowe z rzędu. Pamiętajmy, jak wielkie emocje wywołują one w tym portowym mieście. Tylko derby Rzymu biją je w tej kategorii.

Gasperini to dość niezwykły jak na Włochy trener. Jego filozofia futbolu przypomina trochę tę, wyznawaną przez Zdenka Zemana. Ofensywna, oparta na atakowaniu trzema napastnikami, traktująca stracone bramki i ewentualne dziury w defensywie jako koszty uboczne gry "na tak". To ciekawe, bo Gasperini to produkt myśli szkoleniowej Juventusu, tradycyjnie bardziej nastawionej na rezultaty niż styl.

W Genui potrafił to wszystko połączyć i utrzymywać w taktycznych ryzach. Pod tym względem to czołówka szkoleniowców na Półwyspie.

Od początku tego sezonu widać było, że coś w tym wszystkim nie funkcjonuje. Genoa męczyła się na boisku, nie potrafiła zdominować rywala, rozerwać go szybkimi, oskrzydlającymi akcjami. Zmęczenie materiału? Trener nie miał już wpływu na drużynę? Formuła wyczerpała się?

Być może. Tak chyba uznał prezydent Enrico Preziosi. Kiedyś mówił, że Gasperini będzie jego Alexem Fergusonem. Nie starczyło mu cierpliwości, choć, jak na włoskie standardy, dał długo popracować szkoleniowcowi.

Przed sezonem pisałem, że dużym problemem tego klubu jest coroczna rotacja w kadrze. Preziosi sprzedaje kluczowych piłkarzy i ściąga na ich miejsce nowych. Raz, może dwa razy ten manewr nie rozłoży drużyny na łopatki. Ale na dłuższą metę to mało ambitne i destrukcyjne.

Tak było w Genoi. Ile razy Gasperiniemu udawało się fajnie poskładać zabawkę, tyle razy mu ją rozbierano i zmuszano do składania od nowa. Często z coraz gorszych i coraz bardziej przypadkowych elementów.

Decydujący głos w tych kwestiach miał chyba z reguły kontrowersyjny prezydent, więc przede wszystkim to on powinien uderzyć się w piersi.

4,5 roku pracy Gasperiniego w cieniu słynnej latarni morskiej to wspaniały okres dla Genoi. Kibice grifoni nadal nie mogą uwierzyć w to, że doszło do tej zmiany.

Nowym szkoleniowcem został mianowany Davide Ballardini. Wszyscy oceniają go przez pryzmat nieudanej przygody z Lazio. Warto jednak pamiętać, że gdy obejmował drużyny w trakcie sezonu (Cagliari, Palermo), to potrafił dać pozytywny impuls. Materiał ludzki ma do dyspozycji niezły, więc nie zdziwi mnie marsz rossoblu w górę tabeli.

Allegri wyciąga wnioski?

2010-11-11T21:32:00.010+01:00

Dobry nastrój panuje ostatnio w Milanello. Milan nie przewodził ligowej tabeli na tym etapie rozgrywek od dwóch lat. Wygrał dwa ostatnie mecze ligowe (3-2 z Bari, 3-1 z Palermo). Konkurencja ligowa kuleje, szczególnie radośnie wita ta część miasta widok ranionego dość mocno Interu.

Powiedzmy sobie szczerze: Milan nie ma szans na wygranie Ligi Mistrzów. Rok temu pisałem tak o Interze, ale z perspektywy czasu zauważyć jednak trzeba, że ówczesny Inter miał dwie rzeczy, których obecny Milan nie posiada. Po pierwsze, charyzmatycznego trenera. Nic nie ujmuję tu Allegriemu, który jest materiałem na znakomitego szkoleniowca, ale jednak Mourinho był tym liderem, który pociągnął za sobą zespół w kierunku wyznaczonego celu.

Po drugie, Inter miał grupę piłkarzy niezwykle spójną, niezwykle silną fizycznie i psychicznie, w tej akurat dziedzinie najlepszą wówczas, obok Chelsea, w Europie. Milan ma w składzie dużo talentu, ale mniej jednak niż np. Barcelona czy Real. O walorach fizycznych drużyny pisałem już wielokrotnie. Każdy zresztą zna specyfikę wiekową kadry rossoneri.

Biorąc pod uwagę powyższe, Milan musi skupić się na walce o scudetto. Inter zdaje się być, z opisanych poniżej względów, słabszy niż w poprzednich sezonach. Zresztą pojedzie jeszcze na klubowe mistrzostwa świata, a i pewnie rzuci wiosną wszystkie siły na obronę tytułu klubowego mistrza Europy.

Nie mówię, że Milan ma Ligę Mistrzów odpuścić. Zabrania tego wspaniała pucharowa tradycja klubu, ale i ambicje fanów i właściciela.

Milan musi natomiast uzmysłowić sobie, że scudetto jest absolutnie celem numer 1. Bo jest celem realnym.

Poza Interem, który skład ma najsilniejszy, ale mocno przetrzebiony, z ekipą Allegriego kadrowo może równać się tylko Roma. Wydaje się, że giallorossi złapali rytm i mechanizmy w grze (jak co roku, w okolicy derby), ale na ich niekorzyść gra niepewna sytuacja organizacyjna klubu (ogromne poślizgi w wypłatach), mentalność "wiecznych przegranych" (z trenerem Ranierim włącznie) i proste połączenie matematyki z logiką, które mówi, że nie będą oni już w stanie powtórzyć fantastycznego ubiegłorocznego marszu.

Wszystko to gra natomiast na korzyść Milanu.

Musi on maksymalnie wykorzystać atuty jakie ma, a które w równającej w dół Serie A mogą mu pozwolić osiągnąć końcowy sukces.

Pisałem w ostatnich tygodniach, że nie wiem jaki jest pomysł Allegriego na grę Milanu. A nawet jeśli się domyślam, to pewne wewnątrzklubowe uwarunkowania mogą zakłócić proces allegrizowania drużyny.

Ostatnie 2-3 mecze zdają się zaprzeczać tej tezie.

Generalnie uważam (i w tym kierunku zmierza chyba trener), że rossoneri muszą wystawiać jak najbardziej fizyczny środek pomocy. Po powrocie do formy Flaminiego domagam się jego jak najczęstszych występów, podobnie jak maksymalnie wykorzystać trzeba Boatenga. Grę raz w tygodniu powinni też wytrzymać Ambrosini i Gattuso.

Tercet napastników jest możliwy do udźwignięcia tylko przez dynamiczną i twardą linię pomocy. Wymagania, wyrażane explicite bądź też podprogowo, przez premiera Berlusconiego to jedno. Racjonalne podejście to drugie.

W ostatnich meczach Allegri grał swoim ulubionym 4-3-1-2 z Seedorfem jako trequartistą. Holender ma kapitalne nogi, przegląd pola, ale fizycznie nie udźwignie gry przed linią obrony. Słusznie więc trener szuka mu miejsca bliżej pola karnego rywala.

Niezależnie od ustawienia w kolejnych meczach (4-3-1-2, 4-3-3) silna fizycznie i dużo biegająca linia środkowa będzie kluczem. Zarówno jeśli chodzi o podpórkę dla formacji ataku, jak i spełnianie funkcji filtra dla nie zawsze stającej na wysokości zadania defensywy.

Allegri musi teraz wytrzymać napięcie. Dopóki będzie wygrywać, wszystko będzie ok. Przy pierwszych niepowodzeniach zaczną się narzekania, żądania zmasowanej ofensywy (tak, jakby liczba napastników decydowała o ilości zdobytych bramek), zmian kadrowych i taktycznych. Od chłodnej głowy młodego szkoleniowca zależeć będzie, czy Milan do samego końca powalczy o 18. w swojej historii scudetto.

Cierpienia Interu

2010-11-11T20:19:00.006+01:00

Ciężkie nogi, zmęczona głowa, kruche mięśnie i kości. Brak radości z gry, niezadowalające wyniki. Kilka miesięcy po wygraniu historycznego Triplete Inter znajduje się w diametralnie innym nastroju i położeniu. Drużynie tej nie idzie, męczy się na boisku, nie ma szczęścia. Nie ma też czasu na zresetowanie głów, a to byłoby w ich przypadku konieczne. Tymczasem mecz goni mecz. Serie A, Liga Mistrzów, a wkrótce klubowe mistrzostwa świata. Jak poskładać to do kupy?

Problemy Interu to pokłosie między innymi kłopotów kadrowych. Zawodnicy są zmęczeni, łatwo łapią urazy. Wesley Sneijder, który zemdlał w przerwie meczu z Brescią, jest tragicznym symbolem wykończenia piłkarzy, których zdrowie naruszyła pogoń za Ligą Mistrzów i scudetto, a ostatecznie załamały je mistrzostwa świata. Fatalną kontuzję Waltera Samuela można tłumaczyć pechem, ale zastanawia jednocześnie ogromna ilość urazów mięśniowych. To tylko wycieńczenie długim, zwycięskim sezonem, okraszonym jeszcze mundialem? Czy może jednak jakieś błędy w przygotowaniu? Może organizmy zawodników źle zareagowały na zmianę systemu pracy. Benitez lubi na przykład, w przeciwieństwie do Mourinho, zaordynować piłkarzom wizyty na siłowni z niemałym naciskiem na poprawianie siły statycznej. Może ma to jakiś związek z liczbą kontuzji?

Może wyczerpane ciała piłkarzy odmawiają więc posłuszeństwa właśnie ze względu na zmianę rytuału treningowego? Na pewno jednak kluczową rolę odgrywa tu ogólne zmęczenie psychofizyczne. Osiągnięcia Interu w poprzednim sezonie były niezwykłe. Triumfował na trzech frontach grając praktycznie 16-17 piłkarzami. Prędzej czy później to musiało wyjść bokiem. I o ile pytanie o to, czy odejście charyzmatycznego Mourinho nie pozostawiło pustki w sercach piłkarzy osieroconych przez wodza jest być może zasadne, o tyle nie wierzę jednak, że The Special One byłby w stanie nadal tak wiele wyciskać z tej drużyny także jesienią 2010 roku. Portugalczyk odszedł do Madrytu w najlepszym dla siebie momencie. Tak, jak kiedyś z Porto.

Rafael Benitez, którego uważam za wysokiej klasy fachowca, pracuje uczciwie nad łataniem tych wszystkich dziur. Inter stara się grać w piłkę, widać jednak, że nogi nie nadążają za sercem. Większość piłkarzy jest "pod formą", gra gorzej niż w poprzednich rozgrywkach. Może za wyjątkiem Eto'o. Jak na dłoni widać też, jak kiepsko wykorzystano letnie mercato. Świeżą krew trzeba wpuścić do drużyny zawsze, także do tej mistrzowskiej. Tymczasem nie zapełniono nawet luki po odejściu świetnego jokera, jakim był Balotelli. Wyzwolenie motywacji w grupie ludzi, która wygrała wszystko, to zadanie doprawdy karkołomne. Szczególnie, gdy grupa ta pozostała nietknięta i sprawia wrażenie dość hermetycznej.

Konieczne jest naprawienie tych wszystkich błędów w zimie. Rafa zapowiedział już, że obiecano mu wzmocnienie kadry. Co jednak zrobić, by nie ponieść do tego czasu zbyt dużych strat? Inter męczy się w Serie A, strzela mało bramek, zaskakująco słabo punktuje. Męczy się też w Lidze Mistrzów. Żal było patrzeć, jak po nerazzurri przebiegł się dość przeciętny zespół, jakim jest Tottehnam. Czas ucieka, a pole manewru jest niespodziewanie małe. Przy rytmie grania co trzy dni ciężko popracować nad formą fizyczną piłkarzy. Pozostaje trening mentalny. Ale czy Benitez będzie potrafił otworzyć tych chłopaków?

Włoski tydzień

2010-11-04T23:35:00.002+01:00

Włoski tydzień. Będzie pasta, wino, śpiew i kobiety. Będzie też calcio, przede wszystkim. Wracam za tydzień, postaram się wtedy skomentować weekendowe wydarzenia w naszej ulubionej lidze. A presto!

Dokąd dofrunie Lazio ?

2010-11-01T22:57:00.017+01:00

"Mają mnóstwo szczęścia, nie grają nic rewelacyjnego. Jeśli nie wyprzedzimy ich w tabeli na koniec rozgrywek, oddam kibicom pieniądze za karnety".

"Grają catenaccio, mają farta. Do Świąt Bożego Narodzenia miniemy ich w tabeli".

Cytat nr 1 - Massimo Cellino, prezydent Cagliari. Cytat nr 2 - Maurizio Zamparini, właściciel Palermo.

O kim mowa? Kto jest rzekomo taki słaby? Lazio, zdecydowany lider Serie A.

Obaj panowie są zdecydowani w swoich sądach. Ale mylą się. Ich drużyny nie wyprzedzą rzymian w tabeli. Ani przed choinką, ani przed nastaniem wakacji. Mam w ogóle coraz większe przekonanie, że wyprzedzenie w tabeli Lazio to będzie naprawdę ciężkie zadanie dla prawie wszystkich drużyn.

Zespół Edoardo Reji nie wygra pewnie scudetto, być może spadnie z podium. Będę jednak bardzo zdziwiony, jeśli nie załapie się w czołowej czwórce. Przed sezonem typowałem biancocelesti na jedną z niespodzianek tego sezonu. Ale nawet ja nie sądziłem, że Lazio może być tak mocne.

Oglądając mecze z ich udziałem rzuca się w oczy spójność tej grupy ludzi. Zarówno taktyczna, jak i mentalna. Lazio gra chyba najlepiej poukładany futbol we Włoszech, nie rzuca na kolana fajerwerkami technicznymi, nie specjalizuje się w bieganiu bez sensu. Czasem po prostu mądrze stoi, a jeszcze częściej mądrze przesuwa się po murawie. Piłkarze walczą, z pokorą gryzą trawę i pomagają jeden drugiemu. Żadnych zbędnych ruchów, naiwnego entuzjazmu. Chłodna kalkulacja, rzetelna praca.

Ten sezon zapowiada się trochę dziwnie. Inter nie budzi jakoś takiego respektu jak w kilku poprzednich latach, Juventus nie ma składu na mistrza. Milan to ciągle chaotycznie zabałaganiony warsztat, który trzeba uporządkować. Nie tylko piłkarsko, ale i pod względem ludzkim. Kto wie, może taki stan rzeczy jest niepowtarzalną szansą dla ekip z drugiego planu?

Wielkie słowa uznania dla Edoardo Reji, który scalił szatnię, poustawiał drużynę taktycznie, mądrze rotuje systemami i personaliami. Równie duże brawa dla prezydenta Lotito i dyrektora sportowego Tare. Kiedy trzeba było, potrafili w ostatnich killkunastu miesiącach sypnąć groszem (Zarate, Floccari, Hernanes). Byli też w stanie wyszukać piłkarzy stosunkowo tanich, ale jakże kluczowych dla układanki Reji (Andre Dias, Biava, czy wcześniej Lichsteiner).

Patrząc na przykład na takiego Andre Diasa, człowiek zastanawia się, jak to możliwe, że taki facet tak długo siedział w Brazylii? Naprawdę - gość jest świetny. Twardy, nie do pobicia w powietrzu, kapitalnie grający wślizgiem. Jego interwencja na Maccarone we własnym polu karnym w końcówce niedzielnego meczu liczy się praktycznie jako zdobyty gol. Jak on mu wygarnął tę futbolówkę?

W niedzielę derby Rzymu. To będzie wielki egzamin dojrzałości dla Lazio. Sądzę, że go zdadzą. Roma gra przeciętnie, atuty piłkarskie będą po stronie biancocelesti. Roma musi rzucić na szalę całe swoje serce i charakter (a piłkarzy charakternych w składzie bez wątpienia posiada). Nie zagra zawieszony Totti i tu matematyka jest dla zespołu Ranierego łaskawa. Gdy Il Capitano pauzuje, jego koledzy częściej wygrywają z lokalnym rywalem.

Totalnie rozczarowuje mnie Milan. Mecze z Realem i Juve pokazały, że ta drużyna nie ma absolutnie podstaw, by myśleć o wygraniu czegokolwiek. Być może to zbyt mocna teza, ale tak to widzę. Szkoda mi trochę Massimiliano Allegriego. To naprawdę dobry trener. Praca w Milanie to jednak niewdzięczne zadanie. Jest tam właściciel, któremu wydaje się, że zna się na piłce jak nikt na świecie. Są wreszcie w szatni stare drzewa, które zapuściły korzenie tak mocno, że nie tylko nie da się ich przesadzić, ale i nawet posadzić na ławce nie sposób. Allegri stara się godzić swoje koncepcje z tymi uwarunkowaniami, ale nie potrafię się oprzeć wrażeniu, że nie udaje mu się myśleć suwerennie.

Gennaro Gattuso to fajny facet, 5-7 lat temu był nawet niezłym piłkarzem. Ale w tym momencie jest absolutnie NIE DO POKAZANIA w poważnym meczu. Andrea Pirlo fizycznie też już wygląda coraz gorzej i dopóki nie będzie miał u swego boku dwóch zasuwających jak motorki wyrobników kryjących mu plecy, to będzie tracił siły na obijanie się o rywali, zamiast na rozgrywanie piłki. Jednoczesna gra Pato, Robinho i Ibrahimoviciem to taktyczne samobójstwo, które musi się skończyć źle w starciu z nieźle zorganizowanym rywalem, jakim jest dla przykładu Stara Dama.

Widać tam rękę Luigi Del Neriego. Juventus zaprezentował się w sobotni wieczór jak prawdziwa drużyna. Mimo osłabień kadrowych wywiózł trzy punkty z San Siro w sposób zasłużony. Po pierwsze, bo bardziej tego chciał. Po drugie, bo miał jakiś pomysł na ten mecz. Del Neri potrafił skorygować ustawienie drużyny po kiepskich pierwszym kwadransie ("obniżenie" linii pomocy, która na początku była infiltrowana podaniami adresowanymi między nią a formację defensywą), potrafił też właściwie zareagować na problemy z urazami w trakcie gry (przejście na 4-3-1-2). Felipe Melo nakrył Pirlo czapką. Brazylijczyk zrobił gigantyczny skok jakościowy w porównaniu do poprzedniego sezonu. Kolejny punkt dla doświadczonego szkoleniowca.

Żeby nie było zbyt różowo - Juventus nie ma jeszcze drużyny na scudetto i to rozumie w Turynie chyba każdy. To jeszcze nie ten sezon. Stara Dama pewnie potraci jeszcze sporo punktów w taki sposób, jak tydzień temu z Bologną. Odbijając się od autobusu postawionego przez słabszego rywala. Na meczu z Juve każdy w lidze spina się szczególnie. To taka stara, świecka tradycja i zespół Del Neriego musi o tym pamiętać.

Bardzo negatywnie zaskoczył mnie Antonio Cassano. Spodziewałem się, że słynne cassanate to już przeszłość i więcej nie usłyszymy o awanturze z udziałem tego piłkarza. Tymczasem okazuje się, że mimo 28 lat na karku, żony w ciąży i świetnej formy sportowej, z Antonio nadal wyłazi czasem mały Antoś, tak dobrze znany fanom Romy czy Realu. Zbesztanie prezydenta swojego klubu, tak spokojnej osoby jak Riccardo Garrone, wejdzie pewnie do czołówki listy przewin Cassano. Sampdoria wyraziła już wolę rozwiązania kontraktu z krnąbrnym piłkarzem. Ten kaja się, gotów zrezygnować nawet z części zarobków, by tylko pozostać w Genui. Podejrzewam, że Fantantonio z Sampdorii jednak nie odejdzie. Gdzie będzie mu lepiej? I kiedy klub ten doczeka się większej gwiazdy? Pewnie nieprędko.

W Serie B rewelacyjnie poczyna sobie Novara, która nie tylko lideruje, ale i gra doskonały, ofensywny futbol. O duet strzelców Bertani-Gonzalez pyta już ponoć połowa Serie A. Patrzę na tę drużynę z sympatią, mam w Novarze znajomych, zresztą zapalonych fanów. Dostałem nawet od nich kilka prezentów związanych z tym klubem (książki, płyty). To chyba dobry czas, by zabrać się do lektury. Najwybitniejszym graczem Novary w jej ponad 100-letniej historii był wielki Silvio Piola. Wygląda na to, że jego następcy piszą kolejny, piękny rozdział tej opowieści. Powodzenia.

Edycja: Byłbym zapomniał. Gol kolejki. Sanchez czy Dias?

foto: interia.pl, calciopro.com

Przeprowadzka

2010-10-26T21:57:00.003+02:00

Nie blogowa, taka w prawdziwym świecie. Wrócę do blogowania gdy już ogarnę się na nowej lokalizacji;)

Palermo jest piękne! Del Piero niczym Boniperti

2010-10-18T23:25:00.005+02:00

7. kolejka Serie A przebiegła raczej bez zaskoczeń. Mam zresztą wrażenie, że powoli mamy do czynienia z kształtowaniem się tabeli w taki sposób, jaki będzie obowiązujący przez dłuższy czas. Wielka trójka z Północy, Inter, Milan oraz Juventus wygodnie sadowią się w czołówce, otoczeni przez prezentujące na początku rozgrywek dobrą formę Lazio, Palermo i Napoli. Gdy do grupy tej dojdzie jeszcze Roma (a tak chyba się stanie), to po odpowiednich w niej przetasowaniach utworzy się peleton, który rozegra między sobą walką o zaszczyty. Z wielką trójką jako głównymi faworytami do wygrania scudetto.

Dwie drużyny, które najbardziej zaimponowały w tej serii spotkań to Palermo i Juventus. Rosanero grają w tym momencie najefektowniejszy futbol we Włoszech, najłatwiej i najładniej kreują sobie sytuacje bramkowe. I strzelają najpiękniejsze gole. Javier Pastore zaczyna przerastać tę drużynę, sądzę, że to jego ostatnie miesiące na gorącej, sycylijskiej ziemi. O Iliciciu już pisałem, dziś chciałbym zwrócić uwagę na grę tercetu środkowych pomocników Bacinović-Nocerino-Migliaccio. Uzupełniają się bardzo dobrze, pilnują, by ofensywny tercet mógł spokojnie rozwijać skrzydła. Nocerino jest zresztą chyba w życiowej formie i mocno aspiruje do gry w reprezentacji Włoch.

Luigi Del Neri powoli modeluje Juventus na swoją modłę. Rozbicie Lecce to niekoniecznie wielki wyczyn, co pokazał w pierwszej kolejce Milan, ale i tak ręce same składały się do oklasków po dynamicznych, oskrzydlających akcjach Starej Damy. Krasić kapitalnie wprowadził się do ligi, ale ja chcę podkreślić bardzo dobrą grę Felipe Melo, który zdobywał się nawet na rzadkie u niego długie, krzyżowe przerzuty. Przywrócenie Brazylijczyka "do życia" to wielki sukces szkoleniowca (fajna fotka). Innym bohaterem popołudnia był Alessandro Del Piero. 178 gol. w Serie A oznacza wyrównanie dorobku legendy Juventusu, Giampiero Bonipertiego (444 mecze ligowe w latach 1946-1961). Complimenti!

Gol Alexa

Kolejny raz cyniczną twarz pokazało Lazio, które zagrało tak, jak trzeba grać przeciw Bari Ventury. Zablokować im boki, nie dać rozwinąć skrzydeł. Wyczekać, a potem zabrać piłkę. Rzymianie przyczaili się cierpliwie na swoją szansę, a jak już przycisnęli, to szybko zdobyli dwie bramki po składnych akcjach. Kilku graczy biancocelesti jest w wielkiej formie, ale nawet jeśli dyspozycja psychofizyczna ekipy Reji się obniży, to jakość piłkarska tej drużyny jest na tyle wysoka, że 4. miejsce zaczyna nabierać całkiem realnych kształtów. W górę idą też akcje Lazio na giełdzie. Dziś osiągnęły rekordowy w całej historii poziom 0.90 euro.

Milan zrobił swoje, aczkolwiek drużyna ta jest jeszcze daleka od stopnia przewidywalności i powtarzalności, które oczekiwałbym od niej. Są momenty przestojów, jest całkiem sporo słabych punktów, którzy lepsi rywale bezlitośnie wykorzystają. Wrażenie robi na pewno współpraca Pato z Ibrahimoviciem i pojedyncze sztuczki Ronaldinho. Wątpliwości budzi, jak dla mnie, linia pomocy, nadal zbyt statyczna. No i boki obrony. Teraz przed Milanem wielki egzamin na Santiago Bernabeu. Obawiam się, że powtórzenie wyniku sprzed roku (3-2) będzie niemożliwe.

Numer Ronaldinho

Powoli loty obniżać zaczynają beniaminkowie, co zaskakujące specjalnie nie jest, natomiast załamująca jest postawa Fiorentiny, na grę której nie da się patrzeć. Nie ma tam żadnego pomysłu, akcje ofensywne kończą się po kilku podaniach, mnożą się błędy w obronie. Sinisa Mihajlović zaczyna ryzykować posadą. Gdzie podziała się Fiorentina z poprzednich sezonów? Czyżby umarła wraz z odejściem Cesare Prandellego? Zastanawia też postawa Parmy. Nie da się wszystkiego tłumaczyć błędami sędziowskimi, kontuzjami i pechem, a takie głosy słyszę z Ennio Tardini. W Parmie po cichu marzono o pucharach, wygląda na to, że rzeczywistość może okazać się o wiele bardziej przyziemna.

Gol kolejki. Zdecydowanie Pastore, ale pięknie też Ilicić. Tak jak pisałem, Palermo jest piękne!

Top 5

foto: corrieredellosport.it

Nowy dom Starej Damy. Juve daje przykład !

2010-10-12T21:33:00.016+02:00

Sporo narzekam ostatnio na to "nasze" calcio. Na kulejący poziom ligi, na postawę włoskich drużyn w pucharach, na stadiony. Szczególnie martwi mnie to ostatnie. Wielokrotnie dawałem temu wyraz Włoskie obiekty pustoszeją. Są przestarzałe, mało funkcjonalne, brzydkie. Pisałem o tym choćby TU. Co gorsza, niewiele zmienia się w tej kwestii, a wszelkie hucznie prezentowane projekty grzęzną potem gdzieś między gabinetami prezesów klubów, biurkami biurokratów, a gabinetami politycznymi polityków. Tym bardziej warto opisać to, co dzieje się w Turynie. A dzieje się sporo. I to sporo dobrego.

Na początek mała uwaga. Północ Włoch jest o wiele bardziej zbliżona mentalnie i w konsekwencji gospodarczo do Austrii czy Niemiec, niż do środkowej i południowej części Półwyspu Apenińskiego. Przedsiębiorczość mieszkańców tej części kraju, lepsza infrastruktura, mniejsze wpływy mafii, większy kapitał. To wszystko przekłada się na rozwój ekonomiczny, na lepszą i szybszą realizację wszelakich projektów. A także na dominację klubów północy we włoskim futbolu.

Juventus to bezdyskusyjnie pionier calcio. Klub, który ma zdecydowanie najwięcej fanów w Italii i jest, obok Milanu, chyba najlepiej rozpoznawaną na świecie piłkarską marką made in Italy. Bianconeri będą też teraz pierwszą drużyną, która wkrótce wybiegnie na nowoczesny, funkcjonalny, bardzo ładny futbolowy obiekt. Jesienią 2011 roku otwarty zostanie nowy stadion, zbudowany w miejsce dawnego Delle Alpi.

Stary obiekt, postawiony na Il Mondiale 1990 od samego początku był jakiś przeklęty. Koszty utrzymania okazały się gigantyczne, zdecydowanie wyższe od przewidywań. Problemy z podłożem powodowały, że murawa szybko zmieniała się w błotnistą maź. Co więcej, katastrofą można określić widoczność z trybun. Odległość od murawy wynosiła od 28 do nawet 70 metrów. Problemem była bieżnia lekkoatletyczna. Nigdy jej nie używano, a położono jedynie po to by... budowę mógł dofinansować Włoski Komitet Olimpijski. Typowe italian job.

Pójście po rozum do głowy trochę trwało, choć, jak na włoskie standardy (ale pamiętajmy, że to jednak Północ!), działania podjęto dość szybko. W 2003 roku Juventus odkupił od miasta tereny, na których znajdowało się Stadio Delle Alpi. Sześć lat później zrównano go z ziemią. Szybko przystąpiono do robót, które, z niewielkimi opóźnieniami, toczą się cały czas.

Tak to cudeńko ma wyglądać

A tak wygląda już teraz

I jeszcze trochę fotek:
Na zewnątrz
Wewnątrz
Powierzchnie handlowe

Koszt obiektu oscylować ma w granicach 105 milionów euro. Juventus będzie pierwszym klubem-właścicielem stadionu we Włoszech (pomijam casus Reggiany). Juventus Arena, bo taką roboczą nazwę nosi jak na razie, będzie nowoczesna, pozbawiona barier architektonicznych, maksymalnie przyjazna środowisku. A przede wszystkim - przyjazna ludziom!

41 tysięcy widzów będzie mogło skorzystać nie tylko z szerokiego zaplecza gastronomicznego, ale i odwiedzić klubowe muzeum, zrobić zakupy w centrum handlowym (ciekawostka: E.Leclerc-Conad wygrało przetarg na powierzchnię handlową dla marketu spożywczego). Stadion ma żyć nie tylko w dniu meczu, ale przez cały tydzień, cały miesiąc, cały rok. Tak jak w Anglii, tak jak w poważnych, zachodnich krajach. Tak, jak powinno to wyglądać.

Warunki oglądania meczów zapowiadają się komfortowo, pierwszy rząd trybun będzie oddalony od murawy jedynie o 7,5 metra, co jest właściwie minimalną odległością dopuszczalną przez UEFA. Widoczność ma być zresztą bardzo dobra praktycznie z każdego miejsca, a najlepiej i najprzyjemniej będzie z pewnością śledzić przebieg gry ze skyboxów, a także z najbardziej luksusowych miejsc Premium Club, w tym superprestiżowego Club Gianni e Umberto Agnelli.

Ciekawie zapowiada się wygląd zewnętrzny, 40 tysięcy lśniących aluminiowych paneli ma dawać efekt powiewającej chorągwi. Dach, wyprofilowany w sposób właściwy skrzydłom samolotów, lekki i bardzo nośny, pokryty będzie specjalną membraną zapewniającą odpowiednią przepuszczalność światła słonecznego i wspomagającą właściwą widoczność boiska, zarówno w dzień, jak i w nocy.

Sukces ten, a należy to na pewno uznać za wielki sukces, sprawia, że Juventus zdobędzie strategiczną przewagę nad konkurentami w lidze włoskiej. Pozostałe kluby są daleko w lesie w temacie budowy nowych obiektów. Mam właściwie wrażenie, że wszyscy przedstawiają projekty jedynie na zasadzie "bo tak wypada", a są de facto zadowoleni z aktualnego stanu rzeczy. Jedynym prezydentem, który wykazuje większą inicjatywę w tej kwestii wydaje się być Claudio Lotito z Lazio. Ale i on trafił w stolicy na ciężki do rozbicia mur.

Nowa przewaga Juve będzie miała podłoże przede wszystkim ekonomiczne. Klub będzie mógł pozyskiwać o wiele więcej środków z dnia meczu (pamiątki, gastronomia, bilety). Strumień pieniędzy płynąć będzie do kas także w pozostałe dni, właśnie dzięki dużemu sklepowi klubowemu, muzeum, czy przede wszystkim galerii handlowej. 75 milionów euro w ciągu 12 lat przyniesie prawdopodobnie sprzedaż nazwy obiektu, o co zadba znana także w Polsce agencja Sportfive. Taka dywersyfikacja dochodów to będzie nowość we włoskich warunkach. Nowość pożądana.

Własny stadion to też jeszcze większa identyfikacja fanów z tym miejscem, uznawanym za "dom" drużyny, którą ma się w sercu. Element, którego nie można przecenić, choćby w kwestii utrzymania porządku i czystości przez odwiedzających obiekt. Bardzo ważna jest tu też kwestia bezpieczeństwa kibiców. Nowoczesna struktura podniesie ją bez dwóch zdań. zachęci to do odwiedzania obiektu całe rodziny. Sposobu w jaki przekłada się to finansowo na teraźniejszość i przyszłość klubu nie muszę chyba tłumaczyć.

Juventus, jako pierwszy włoski klub piłkarski, wchodzi w nowy etap rozwoju. Nie oznacza to oczywiście, że Stara Dama zacznie nagle taśmowo wygrywać rozgrywki Serie A. Nie da się jednak ukryć, że teraz to klub z Turynu staje się organizacyjnym punktem odniesienia dla reszty ligi. Mam nadzieję, że ta reszta ligi pójdzie za tym przykładem, że zrealizowanie swojego projektu przez Juve będzie dla nich dodatkowym bodźcem. Mocno kibicuję tym inicjatywom. Kilkakrotnie pisałem, że nowe obiekty, będące własnością klubów są konieczne, by nie tracić dystansu w stosunku choćby do Bundesligi. Po to, by calcio zaczęło wracać na swoje miejsce i przestało kojarzyć się z obskurnymi, pustawymi trybunami,

Uśmiecham się w duchu, gdy pomyślę, że to, co u nas w Polsce staje się czymś normalnym, we Włoszech jest celebrowane jako wielkie wydarzenie. Znak czasów?

foto: nuovostadiodellajuventus.iobloggo.com, ilcalcio.net

Blaski i cienie pierwszej części sezonu

2010-10-07T22:55:00.020+02:00

Bezbramkowe Derby d'Italia zakończyły szóstą kolejkę Serie A. Wbrew temu, co twierdzą włoskie media, był to mecz przeciętny, momentami nudny. Trochę walki, dużo taktyki, niezła postawa formacji defensywnych. To są elementy doceniane przez koneserów futbolu. Ale przeciętny kibic chce widzieć kreowanie gry ofensywnej i gole. Wszyscy narzekamy na słabnącą międzynarodową pozycję calcio i takie średnie widowiska, grane na typowe włoskie 0-0, zwolenników Serie A nie przysparzają.

Sam mecz był trochę zbyt grzeczny, jak na starcie Interu z Juventusem. Brakowało agresji, jakiegoś ognia na murawie. Spodziewałem się, po przedmeczowych wypowiedziach prezydentów Morattiego i Agnellego, że w piłkarzach zagrają emocje. Trochę szkoda, że tak się nie stało. Mam wrażenie, że obie ekipy były w miarę zadowolone z remisu. Dla Juve to potwierdzenie krzywej wznoszącej, na jakiej się chyba znajdują. Dla Interu spokojne zakończenie pierwszej części sezonu, w oczekiwaniu na powrót do formy Milito, Sneijdera czy Pandeva. Sam kapitalny Eto'o nie wystarczy.

Druga w tym sezonie przerwa reprezentacyjna to dobry czas na pierwsze podsumowanie. Oczywiście cząstkowe, gdyż ciężko wyciągać jakieś daleko idące wnioski po 1/5 kalendarza. Ale było kilka rzeczy, które zaskoczyły mnie pozytywnie, kilka natomiast mnie rozczarowało. Myślę, że warto o tym wspomnieć.

Z pewnością największymi wygranymi początku rozgrywek są piłkarze i fani Lazio. Orlica Olimpia to wspaniały symbol, który na pewno wywołuje we wszystkich laziali piękne emocje. Ale to nie Olimpia biega po boisku. Trzeba oddać co cesarskie prezydentowi Lotito i dyrektorowi sportowemu Tare. To oni mądrze wzmocnili zespół, to oni utrzymali jego trzon z wiosny, gdy obecne Lazio nabierało już kształtów. Transfer Hernanesa to majstersztyk! Mądrze poukładał to Edoardo Reja, który, na tę chwilę, prowadzi wszystko dość wprawną ręką. Siła rzymian to środek pomocy i dopóki tam nie będą nękały drużyny problemy zdrowotne, to biancocelesti mogą śmiało myśleć nawet o grze o 4. miejsce.

Wydaje się też, że, poza Lazio (przypomnijmy - rok temu długo broniło się przed spadkiem), tylko Napoli może namieszać w ustabilizowanej, zdawało się, czołówce. Zespół Mazzarriego ciągnie na razie tercet Cavani-Hamsik-Lavezzi. Ta trójka rozumie się kapitalnie, tak naprawdę nie potrzebuje partnerów z drużyny, by stwarzać okazje i strzelać gole. Hamsik to piłkarz, który poradzi sobie w każdym klubie Europy, Matador Cavani już wkrótce będzie lepszy od innego piłkarza noszącego niegdyś ten przydomek, Marcelo Salasa. Lavezzi to wprawdzie jeździec bez głowy, ale za to bardzo szybki. A ostatnio jakoś częściej biega z podniesionym wzrokiem. Partenopei jeszcze "czekają" na dojście do formy kilku graczy (Sosa, Maggio). Mazzarri to płaczek, ale wiedzę taktyczną ma na wysokim poziomie. Napoli odpuści pewnie Europa League, ale dzięki temu ma szansę na walkę o 4. miejsce.

Inter to gwarancja - oni nadal są najmocniejsi. Jeśli nie wygrają scudetto, to będę zaskoczony. Jedynym realnym konkurentem wydaje się Milan. W ostatnich 2-3 tygodniach Max Allegri wprowadził trochę korekt w ustawieniu, cofnął trochę linie środkową, zaczął próbować Ronaldinho w środku. Milan robi teraz wrażenie bardziej przewidywalnego i regularnego niż na samym początku sezonu. Traci mniej goli, ma większą kontrolę nad grą. Jeśli jednak ma radzić sobie z dynamicznymi i dużo biegającymi oponentami, to więcej muszą grać Boateng i Flamini. Wisienką na torcie jest Ibra. Takiego gracza, środkowego napastnika mogącego samemu wygrać mecz, brakowało w Milanello od czasu zamorskiej przeprowadzki Andrija Szewczenki.

Juventus to ciągle chimera. Takie mecze jak z Lechem i Palermo nie mogą się zdarzać klasowej drużynie. Ale starcia z Udinese, Cagliari i Interem pokazały dwa fajne oblicza Starej Damy. Drużynę groźną w ofensywie, grającą z rozmachem z jednej strony, ale i ekipę poukładaną, rzetelną z drugiej. Fani Juve powinni trzymać kciuki za zdrowie Aquilaniego. Pisałem niedawno, że w Turynie przydałby się piłkarz o charakterystyce Almirona z Bari. Aquilani to jedyny pomocnik, mogący wziąć na siebie grę, regulować jej tempo. W dobrej formie jest Melo (nareszcie zaczyna grać jak robił to we Florencji). Dzięki temu, dość niespodziewanie, Juventus może w sprzyjających okolicznościach liczyć na całkiem ciekawą linię pomocy. A z tyłu Chiellini oraz Bonucci tworzą przecież reprezentacyjny duet. Czekamy też na powrót Buffona. Pamiętajmy jednak, że zespoły Del Neriego zawsze mają momenty amnezji, w których tracą to, co wcześniej wypracowały. Jeśli bianconeri wyrugują ten mankament, to mogą wskoczyć na podium.

Podoba mi się Palermo, które prezentuje bardzo fajną piłkę. Podejrzewam, że do zona Champions nie dolecą, ale Liga Europejska jest w ich zasięgu. Doceniam to, że grają do przodu i że znów wprowadzili do ligi kilku ciekawych chłopaków, o czym dalej. Równy poziom utrzymuje Chievo. Pioli okazuje się być godnym następcą Di Carlo. Ta drużyna kolejny raz robi swoje, po cichu i z pokorą. Jak zwykle fajnie gra Genoa, doceniam ich wygraną nad Bari w 6. kolejce, odniesioną po grze w "10" przez całą drugą połowę. Widać jednak, że ta ekipa ma problem ze zmetabolizowaniem kadrowych zmian i wahania formy mogą być ich znakiem firmowym. Przyznam również, że nie doceniałem Bari, które wygląda równie dobrze, co w poprzednim sezonie. Atakuje szeroko i szybko, cieszy się futbolem, nie popada w konwenanse. Ventura to czołówka szkoleniowców na Półwyspie, przypomnijmy, ze poprzednio równie dobrą robotę wykonywał w Pisie.

Największą porażką jest jak na razie postawa Romy. W drużynie tej nie funkcjonuje praktycznie nic. Gra jest daleka od tego, co widzieliśmy w poprzednim sezonie, cechy wolicjonalne są na proporcjonalnie niższym poziomie. Harmonia w szatni też jest przeszłością, o czym świadczą wypowiedzi Tottiego czy Borriello. W klubie trwa wielkie oczekiwanie na nowego inwestora, ale ja nie spodziewam się szybkiego rozwiązania tej sprawy. Na tę chwilę nastroje w obu częściach Wiecznego Miasta są diametralnie różne, objawia to się nawet we frekwencji na meczach. Dawno na spotkania Romy nie przychodziło tak mało fanów.

Z beniaminków najwięcej zaufania wzbudza we mnie Brescia, która jako jedyna potrafi narzucić rywalom swój styl gry. Z takim trio z przodu jak Eder-Diamanti-Caraccciolo ciężko będzie spaść z ligi. Cesena zaczęła świetnie, ale coś się ostatnio u nich zacięło. To całkiem fajna ekipa, która próbuje grać w piłkę, natomiast obawiam się o to, czy nie mają w składzie zbyt mało jakości. Nie przekonuje mnie Lecce, choć też punktuje. W ich grze nie widzę jednak głębszej myśli przewodniej. Dużo walczą, mają kilku ogranych piłkarzy, ale w ostatecznym rozrachunku czeka ich pewnie ostra walka do samego końca rozgrywek.

Poniżej oczekiwań prezentują się też Udinese i Parma. Ale tym pierwszym w kilku meczach ewidentnie brakło szczęścia i sądzę, że będą teraz powoli wspinać się w klasyfikacji. Forma Parmy zbyt mocno zależy od dyspozycji i zdrowia Giovinco. A Formica Atomica mięśnie i kości ma kruche. Marino musi więc rozłożyć odpowiedzialność na większą liczbę piłkarzy. Sampdorii 2-3 oczka zabrała gra w pucharach. Catania i Bologna prezentują się solidnie, najbliższe 8-10 kolejek pokaże czy uciekną tak wysoko, że unikną walki o utrzymanie. Ta chyba nie ominie Cagliari. Źle tam się dzieje, chwieje się pozycja trenera Bisolego, który odsunął ostatnio od składu kapitanów Contiego i Agostiniego. Ponoć w gotowości znajduje się już Davide Ballardini, który szkolił kiedyś piłkarzy z Sardynii.

Nic dobrego nie można powiedzieć o Fiorentinie. Jak na dłoni widać wszystkie błędy popełnione w lecie. W drużynie jest dwóch klasowych bramkarzy i tylko jeden dobry napastnik. Ściągnięto podatnego na urazy D'Agostino, który dubluje pozycję Montolivo. Ciężar gry opiera się na niedoświadczonych Ljajiciu i Cercim. Prezentują się oni nieźle, ale nie są w stanie, co oczywiste, pociągnąć za sobą całej drużyny. Do tego piłkarze biegają jednostajnie, ciężko. Gdzieś wyparował ten magiczny klimat. Bracia Della Valle chyba już stracili zapał, kibice popadają w obojętność i w coraz mniejszej liczbie pojawiają się na Artemio Franchi. Potrzeba impulsu. Czy będzie nim powrót Mutu po dyskwalifikacji?

Indywidualnie muszę wyróżnić piłkarzy, którzy są u "nas" nowi. Hernanesa mocno wyprzedzała jego renoma i przychodził do Lazio jako zbawca (o adekwatnym przydomku - O Profeta). Brazylijczyk potwierdza świetne referencje. Drybluje, strzela, asystuje. Każdy dotyk futbolówki znamionuje u niego wysoką klasę. Świetny transfer. Równie wysoko oceniam Milosa Krasicia. Z rezerwą podchodziłem do tego piłkarza, ale chyba będę musiał uderzyć się w pierś. Serb zdobył już trzy gole, zaliczył tyle samo asyst. Zasuwa po skrzydle niczym samochodzik. A fani w Turynie znów mogą śpiewać pieśni o blondwłosym pomocniku ze wschodniej Europy.

Na wyższy poziom wspięli się tacy piłkarze jak Cavani, Pastore czy Eto'o. Urugwajczyk kosztował Napoli 17 milinów euro (wypożyczenie plus cena wykupu) ale spłaca się wyśmienicie. Trafia w lidze i pucharach. Są to gole naprawdę fajne, od mocnych główek, przez sytuacyjne dotknięcia piłki, po kapitalne, mierzone, techniczne strzały, jak ten przeciwko Cesenie w 5. kolejce. Pastore to piłkarz na miarę Barcelony i Realu, nie zdziwię się jeśli wkrótce trafi do Hiszpanii. Technika, wizja gry, drybling, skuteczność pod bramką rywala. Jeśli chodzi o ofensywę, to El Flaco jest piłkarzem praktycznie kompletnym. Eto'o skorzystał ze słabszej dyspozycji Milito i tego, że u Beniteza ma mniej zadań defensywnych niż u Mourinho. Jest w świetnej formie, rozrywa rywali dynamiką, znów pojawiła się ta pazerność na gole. Tak jak było to w czasach, gdy rozkochiwał w sobie Camp Nou. Ibrahimović wrócił do formy prezentowanej w Juventusie i Interze. Szwed to wielka wartość dodana i nadzieja rossoneri na skuteczną walkę o tytuł.

Pochwalić chciałem też kilka mniej znanych nazwisk. Perparim Hetemaj to prawdziwy motor napędowy Brescii. Pomocnik ten imponuje wytrzymałością i ciągiem na bramkę rywala. Żelazne płuca to też zaleta Radji Nainggolana z Cagliari. Równie ciekawym pomocnikiem jest Kevin Constant z Chievo, obdarzony niezłym uderzeniem z dystansu i dobrą techniką użytkową. Szybkie postępy robi kolega klubowy Nainggolana, Michele Agazzi. Bramkarz ten skorzystał z zamieszania wokół Federico Marchettiego. Skrzydłowy Emanuele Giaccherini z Ceseny wniósł do ligi szybkość i brak kompleksów wobec znanych rywali. Podobnie jak jego kolega klubowy, Yuto Nagatomo.

Mercato to też często dzieło przypadku. Josip Ilicić i Armin Bacinović korzystnie zaprezentowali się w barwach Mariboru w pucharowym dwumeczu z Palermo. To wystarczyło, by przekonać do sobie klub z Sycylii. Ilicić to, jak na razie, największa niespodzianka tego sezonu. Ofensywny pomocnik, imponuje nie tylko wzrostem (190 cm), ale i wyszkoleniem technicznym, strzałem i dobrym dryblingiem. Bardzo duży talent. Ciszej jest o Bacinoviciu, ale Słoweniec spodobał mi się w meczu z Fiorentina, Widać, że ma chłodną głowę, potrafi obchodzić się z futbolówką i dobrze ją rozgrywać. Powoli przekonuje mnie też do siebie Ezequiel El Chiquito Munoz. Chłopak jest jeszcze trochę nieokrzesany, ale świetnie gra w powietrzu i nieźle wyprzedza rywali. To naprawdę może być klasowy defensor. Nie zanosiło się na to, ale Palermo chyba znów rozbiło bank w tym okienku transferowym.

Za wcześnie jest, by wylewać na kogokolwiek słowa ostrej krytyki. Tym piłkarzom, którzy, jak na razie, grają grubo poniżej oczekiwań, daję jeszcze czas. Napiszę jednak o dwóch rzeczach, które mnie wkurzają. Pierwszą jest to, że kibice nadal nie garną się do wizyt na stadionach. Minister Maroni dołożył do tego wszystkiego jeszcze kartę kibica, która dodatkowo zniechęciła część fanów do odwiedzania obiektów. Drugim irytującym faktem jest tradycyjnie przeciętna postawa włoskich drużyn w Lidze Europejskiej. Chodzi nie tylko o wystawianie kadłubowych formacji, ale i niewłaściwie podejście mentalne. A przecież takie dziadostwo osłabia calcio w dwojaki sposób. Osłabia jego wizerunek. Ale i osłabia pozycję Serie A w rankingu UEFA, przez co straci ona na rzecz Bundesligi jedno miejsce w Lidze Mistrzów.

PS. Aha, no i najlepsze gole 6. kolejki (LINK). Pirlo czy Ilicić?

foto: corrieredellosport.it, goal.com, guardian.co.uk, eurosport.yahoo.com

Okulary Mazzarriego czyli wieści z Półwyspu

2010-09-27T22:55:00.009+02:00

W 5. kolejce Serie A największym rozczarowaniem była dla mnie postawa Interu w meczu z Romą. Nerazzurri zagrali zupełnie tak, jakby nie zależało im na wywiezieniu z Rzymu kompletu oczek. A przecież Roma, po fatalnym początku sezonu, zdawała się być rywalem łatwym do trafienia, bokserem słaniającym się na nogach, którego szybką kombinacją ciosów można definitywnie wysłać do narożnika.

Inter tymczasem przyczynił się być może do zmartwychwstania Romy, trochę tak jak Lech w piątkowym meczu z Legią. Widać było, że przewaga kultury piłkarskiej jest po stronie gości. Ale giallorossi nadrabiali to ambicją. W drugiej połowie tylko oni zainteresowani byli atakowaniem braki rywala, bo Inter stał podparty pod boki i czekał na koniec meczu. To zadowolenie z bezbramkowego wyniku tylko stymulował defensywnymi zmianami Benitez. Takie kunktatorstwo zasługiwało na karę i ta kara nadeszła w doliczonym czasie gry za sprawą świetnej centry De Rossiego i jeszcze lepszej główki Vucinića.

Nie sądzę, aby ten bezbarwny występ zakłócił w jakiś wyraźny sposób kampanię Interu. Jestem natomiast ciekawy co dalej z Romą. Czy ta wygrana odblokuje im głowy? Bo właśnie psychika zdawała mi się być ich głównym problemem w pierwszych tygodniach sezonu. Ranieri zdjął słabo grającego Tottiego i trafił z tą zmianą w "dziesiątkę". Kapitan Romy, najwyraźniej obrażony, udał się od razu do szatni. Po meczu zmuszony był przez sytuację (jego zmiennik strzelił przecież zwycięską bramkę) do bagatelizowania całej sprawy, ale zdaje się, że zimna wojna między szkoleniowcem a symbolem klubu trwa w najlepsze.

Ciekawostka. W sobotnim hicie chyba po raz pierwszy mieliśmy okazję zobaczyć lewych obrońców obu drużyn grających w kaskach ochronnych na głowie. Zarówno Chivu (często osamotniony w pojedynkach z Menezem), jak i Riise byli czołowymi postaciami swoich ekip.

Do Interu doszlusowało w tabeli Lazio po wygranej 1-0 w Weronie. Jak na razie potwierdza się to, co pisałem przed sezonem - biancocelesti mają silną linię pomocy i szeroką ławkę. Na ich liście strzelców w tym sezonie zapisało się już siedmiu graczy - najwięcej w lidze. W niedzielę do tego grona dołączył odradzający się chyba Mauro Zarate, obok Matuzalema najlepszy gracz na boisku. Chievo rozczarowało, ani razu nie zagroziło bramce Muslery, w niczym nie potwierdziło dobrej opinii, na jaką zapracowało w pierwszych kolejkach.

Ogólnie ciężko oprzeć się wrażeniu, że liga wyrównała się jeszcze mocniej. Różnice w tabeli są minimalne. Nigdy jeszcze, od czasu wprowadzenia 3 punktów za wygraną, lider nie miał po 5. kolejkach tak mizernego dorobku jak teraz Inter i Lazio (10 oczek). Inny rekord śrubuje Parma. Podyktowano przeciwko niej już 5 rzutów karnych! Jak na razie zamiast rewelacji sezonu, crociati stają się swoistym pośmiewiskiem ligi.

Wielką formę potwierdził w niedzielny wieczór Milos Krasić. Pamiętam początki Pavla Nedveda w Turynie. Początki trudne, ubogie w gole, ubogie w asysty i niezapomniane występy. Krasić przyszedł z diametralnie innej ligi, innego środowiska. I jak na razie prezentuje się rewelacyjnie, imponuje szybkością i przebojowością. W meczu z Cagliari pokazał też, że nieobce mu są umiejętności snajperskie. Serb zasłużył na tytuł człowieka kolejki i jednego z MVP pierwszej części sezonu. Równie wysoko ocenić należy Edinsona Cavaniego, który strzela piękne gole i szybko spłaca swój milionowy transfer z Palermo do Napoli.

Swoją wojnę z sędziami kontynuuje Walter Mazzarri, wyrzucony na trybuny w Cesenie. Tym razem jednak to partenopei powinni podziękować arbitrowi - kluczowy gol na 2-1 padł z "jedenastki" podyktowanej za faul na Zunidze (bardzo dobry występ Kolumbijczyka). Faul był, ale przed polem karnym. Mazzarriemu ostatnio zaczynają powoli chyba przepalać się styki. Już na trybunach do przetarcia swoich okularów użył szalika Napoli, pożyczonego od zdezorientowanego kibica. A w pomeczowym studiu Sky okazało się, że szkoleniowiec ten.. przeoczył czwartego gola swojej drużyny i był przekonany, że mecz zakończył się rezultatem 3-1. Niewystarczająco mocno przetarł szkiełka?

Zaskakuje mnie Bari. Gra fajny futbol, równie dobry jak rok temu. Muszę uderzyć się w piersi, gdyż nie wierzyłem w taki scenariusz. Oczywiście, to dopiero początek rozgrywek, ale wiele wskazuje na to, że to może być znów przyjemny sezon dla drużyny Ventury. Kapitalnie w centrum boiska spisuje się Almiron. Piłkarza o takiej charakterystyce brakuje w linii środkowej Juventusu. Bari ostatni raz tak mocno rozpoczęło sezon 60 lat temu. Na forach internetowych trwa już pompowanie balonika pod nazwą "europejskie puchary". Na wyrost, to może być szkodliwe.

Gol kolejki. Tym razem 5 propozycji - zobaczcie poniższy filmik. Ja odpaliłbym strzały Giacomazziego i Krasića (bez rewelacji) i dodał TEGO gola. Numer 1 - zdecydowanie Cavani.

Gole kolejki

foto: corrieredellosport.it

Dumny lot orła a wilczyca w kryzysie

2010-09-23T23:09:00.008+02:00

Podsumowanie 4. kolejki Serie A zacznę od rzeczy przyjemnej. Mecz Lazio-Milan zapowiadałem jako hit i hitem się on okazał. Dobre tempo, niezłe przygotowanie fizyczne obu ekip, dobre ustawienie taktyczne (szczególnie rzymian), świetne popisy gwiazd (Hernanes ! Ibra!). Ostatnie 10 minut, już po golu Floccarego, to była obustronna chęć wygranej, bez kunktatorstwa, cios za cios. To naprawdę nie tak częsty obrazek na włoskich murawach, gdzie chłodna kalkulacja często bierze górę nad porywami serca. Do tego wszystkiego swoją cegiełkę dołożyli kibice, którzy stworzyli na Olimpico naprawdę fajną atmosferę. Brawo. Mecz kolejki!

Orła cień. Jak dotąd, orzeł, symbol Lazio, pojawiał się na Stadio Olimpico tylko w pieśniach fanów biancocelesti i ich sercach. Wczoraj, po raz pierwszy zaprezentowała się kibicom nowa, żywa maskotka. Samica o nieznanym jeszcze imieniu (wybiorą je kibice) zamieszkała ze swoim trenerem w ośrodku Formello i będzie wzbijać się w niebo ponad stadionem przed każdym domowym meczem Lazio. Rzymski klub podjął tę inicjatywę we współpracy z Benficą Lizbona, kultywującą tę tradycję od dłuższego czasu - oba kluby mają to dumne stworzenie w swoim herbie. Biało-błękitny orzeł ma 7 lat, waży 12 kilogramów, a jej rozpiętość skrzydeł przekracza 2,5 metra.

Zobacz jej lot

Super Frey. Wahałem się, czy bohaterem kolejki uznać Sergio Pellissiera, autora dwóch bramek w meczu Napoli-Chievo (1-3), czy postawić jednak na bramkarza Fiorentiny, Sebastiena Freya. Zdecydowałem się na tego drugiego. Już dawno żaden bramkarz nie zanotował tak olśniewającego występu w meczu ligowym. Frey dokonywał cudów, odbijał praktycznie wszystko, co leciało w kierunku jego bramki. Tylko postawie swojego golkipera Fiorentina zawdzięcza remis wywieziony z terenu Genoi (1-1). Viola prezentują się na razie fatalnie, biegają powoli i na ogół bez sensu. A przy takiej formie Francuza, Artur Boruc jeszcze długo nie powącha ligowej murawy. Wysokie noty także dla całej ekipy Palermo za efektowną wygraną w Turynie. Javier Pastore superstar.

Studio Sky. Cała ligowa środa była na antenie Sky mieszaniną nudy, lania wody i hipokryzji. Alessandro Costacurta, dobry obrońca, ale jako ekspert - dramat. Tyle banałów i oczywistości dawno nie wylało się na mnie z telewizora. Massimo Mauro - niezły piłkarz ligowy, ale jako ekspert - kiepsko. Frazesy, do tego cyniczny uśmieszek i drobne złośliwości. No i odwieczny hit, dziennikarz Mario Sconcerti, który nie wiedzieć czemu uzurpuje sobie prawo do pouczania i prowokowania wszystkich. Rafę Beniteza, którego kilka tygodni temu w tym samym studiu uważano za dyletanta niegodnego prowadzenia Interu, wczoraj całowano po stopach, wmawiając mu, że jego Inter gra kosmiczny futbol. Claudio Ranierego, do niedawna całowanego w programach Sky po stopach, Sconcerti i Mauro wręcz zmasakrowali złośliwymi pytaniami i prowokacjami. A to tylko dwa pierwsze przykłady z brzegu. We włoskim futbolu jest stanowczo za dużo złych emocji, a Sky, zamiast analizować i łączyć (jak nieźle robi to w Polsce Canal +) tylko jątrzy, kopie po kostkach przegranych i liże d..ę tym, którzy są akurat na fali. A to tylko wierzchołek góry lodowej. Włoskie media sportowe to naprawdę p...ony poziom dna.

Sacco di Roma. Złość Ranierego nie wzięła się zresztą znikąd. Tak jak w 1527 roku wojska cesarza Karola V zdobyły i totalnie złupiły Rzym, tak wczoraj Romę złupił sędzia Romeo. Ciężko zrozumieć, jak można było nie zauważyć ewidentnego zagrania ręką Hetemaja we własnym polu karnym. Jeszcze trudniej pojąć, jak sędzia mógł, chyba po sugestii liniowego Ayroldiego, podyktować karnego dla Brescii za czysty wślizg Mexesa, wykonany metr przed linią własnej szesnastki. Te błędy wypaczyły wynik meczu. Złość Romy uzasadniona, ale sposób jej okazania raczej nie. Mexes wyleciał z boiska, a schodząc z niego chciał dokonać linczu na otaczającej go rzeczywistości, Perrotta przyłożył z pięści... drzwiom do sędziowskiej szatni (tak łatwiej, przecież drzwi nie oddadzą ciosu), a Gian Paolo Montali wdarł się do owej szatni jeszcze w przerwie meczu i wygrażał sędziowskiej trójcy. W obozie giallorossi nerwowo, jeśli w sobotę ogra ich Inter, to rany trzeba będzie leczyć dość długo. XVI-wieczne Sacco di Roma oznaczało koniec epoki Odrodzenia. Czy tym razem to Roma się odrodzi?

Płaczek Mazzarri. Walter Mazzarri to, jak dla mnie, jeden z najbardziej irytujących trenerów w lidze. Ciężko mi przypomnieć sobie przegrany przez niego w "normalny" sposób mecz. Ten człowiek należy do kategorii płaczków, którzy zbyt często winą za swoje niepowodzenia obarczają arbitrów. Wczoraj w co drugim pomeczowym zdaniu trener Napoli przypominał o "ewidentnym zagraniu ręką" po którym padł drugi gol dla przyjezdnych. Zagranie wcale nie było ewidentne, prawdopodobnie w ogóle go nie było. A gadanie o tym w kółko to trochę żenada. Mazzarri tak samo zachowywał się pracując jeszcze w Reggio di Calabria czy Genui. Lata lecą a śpiewka się nie zmienia. Guidolin, Spalletti, Mazzarri, Novellino. To moja osobista "czołówka" trenerów-płaczków. Panowie, baczcie na przysłowie o belce we własnym oku!

Nieśmiałe powiewy młodości. Jedna jaskółka wiosny nie czyni. Kilka też nie. Ale mając w pamięci włoskie podejście do wprowadzania do ligi młodych piłkarzy, cieszą mnie występy i postępy kilku nastolatków. Obrońca Lazio, Luis Cavanda, fajnie zadebiutował już w meczu z Sampdorią, a wczoraj znakomicie radził sobie w pojedynkach z Ronaldinho. Skrzydłowy Daniele Ragatzu (Cagliari) pierwsze kroki na boiskach Serie A stawiał już w dwóch poprzednich sezonach, ale w tym wyrasta na czołową postać swojego zespołu. Zwracam tez uwagę na środkowego pomocnika Sampdorii, Pedro Obianga, który sylwetką i stylem gry przypomina mi młodego Patricka Vieirę.

Gol kolejki. Znów obyło się, niestety, bez wielkich bramek. Stawiam na Pellissiera - świetny wolej. Ale akcja Hernanesa też niczego sobie. A Wasz typ?

Pellissier (od: 0:45)
Bovo
Floccari

foto: lalaziosiamonoi.it

Pierdoły Zampariniego i mdłe antipasto

2010-09-20T22:44:00.008+02:00

Sytuacja w tabeli po trzeciej kolejce Serie A to dość spore zaskoczenie. To oczywiście dopiero początek sezonu, ale ciężko przejść do porządku dziennego nad postawą kilku drużyn. Zacząć warto od Romy. To giallorossi najbardziej zawiedli sympatyków calcio w europejskich pucharach. Porażkę 0-2 w Monachium można jeszcze znieść (w końcu Bayern to wicemistrz Europy), ale styl jaki zaprezentowała drużyna ze stolicy w Bawarii był żałosny. 90 minut spędzone w okopach na własnej połowie, piłka wybijana głównie na uwolnienie. Tragedia. Wściekł się na to wszystko Francesco Totti , mówiąc po meczu, że granie takiego catenaccio to skandal.

Dawno nie widziałem Claudio Ranierego tak zdenerwowanego, jak na sobotniej konferencji prasowej. Wydaje się, że coraz większy dystans dzieli kapitana Romy od swojego trenera. Intelektualnie bije on oczywiście Tottiego na głowę. Znając jednak rzymskie klimaty, sądzę, że fani giallorossi i media staną w tym sporze, jeśli jeszcze bardziej się on zaostrzy, po stronie piłkarza, biorąc wszystkie jego słowa za pewnik. Szansą dla Ranierego jest zgięcie karku przed Tottim i jego pomysłem na drużynę. Pytanie: czy do tego dojdzie? Albo szkoleniowiec zachowa swoją niezależność, albo Il capitano, z pomocą swoich zauszników na trybunach i w mediach zwolni go. Mocne słowa? Czas pokaże, czy mam rację.

Na razie giallorossi w zastanawiający sposób tracą seryjnie gole w drugich połowach spotkań (Inter, Cagliari, Bayern, Bologna). Nie wiem czy problemem jest kondycja, czy głowa, pewnie jedno i drugie, ale aktualna Roma jest bardzo dalekim krewnym samej siebie z poprzedniego sezonu. Wtedy też początek był zły, ale zmiana trenera tchnęła w ekipę nowego ducha.

Zawodzi też Fiorentina, choć po nijakim mercato i zamianie Prandellego na Mihajlovića spodziewałem się problemów (do tego doszły kontuzje). Lazio wygrało we Florencji w pełni zasłużenie, nastroje w biało-błękitnej części Rzymu są więc zgoła odmienne. Ekipa Edoardo Reji gra niezły futbol i na poważnie zgłasza pucharowe aspiracje. Siłą tej drużyny jest linia pomocy. Ledesma, Matuzalem, Mauri i Hernanes potrafią świetnie utrzymywać się przy piłce i kreować partnerom okazje bramkowe. W sobotę miałem momentami wrażenie, że do Florencji przyjechała jakaś drużyna z Hiszpanii. Może poza ostatnim kwadransem, gdy Lazio opadło z sił i dało się zamknąć na swojej połowie. W środę do Rzymu zawita Milan i już teraz mogę obiecać spore emocje i niezłe wrażenia estetyczne.

Dziwną drużyną jest Palermo, które świetnie tworzy grę ofensywną, ale w obronie kaleczy momentami jak beniaminek Lega Pro. Odejście Kjaera stworzyło wyrwę na przedpolu bramki Sirigu, a dużą naiwnością było sądzenie, że Glik i Munoz szybko ją załatają. Nadal zachwycam się grą Pastore i Hernandeza (wyróżniać zaczyna się też Josip Ilićić), ale dopóki Delio Rossi nie poskłada tyłów (w Lazio i Atalancie pokazał, że potrafi), to popisy Latynosów nie będą dawały drużynie punktów. Dobry zespół buduje się od obrony! Wie to każdy rozsądny trener. W polskiej ekstraklasie jednego szkoleniowca poniosła fantazja i w wywiadach zaprzeczał tej regule. Zapowiadał budowanie od ataku. Na razie przegrał pierwszych sześć spotkań ligowych.

Wracając do Palermo - Delio Rossiemu na pewno nie służy też czytanie pierdół, jakie opowiada w mediach Maurizio Zamparini. Naprawdę, mam czasami wrażenie, że dla takich dyletantów jak on, czy nasz Józef Wojciechowski powinno się stworzyć odrębną ligę. Zarówno futbolową jak i intelektualną. Chodzi mi o wypowiedzi prezydenta Palermo na temat rzekomych błędów szkoleniowca. O to, że skrytykował sędziów po porażce z Interem pretensji większych mieć nie można, bo gospodarzom faktycznie należał się chyba jeden rzut karny. Zamparini oczywiście musiał przy okazji "pojechać po bandzie" i porównać aktualny Inter do Juve z czasów Moggiego, zapowiadając, że szykuje się nam kolejne calciopoli.

Sprowadzanie wygranej nerazzurri do błędów arbitra Romeo to jednak upraszczanie sprawy. Podopieczni Rafy Beniteza stworzyli wspólnie z gospodarzami świetne widowisko (mecz kolejki). Wyszli z niego zwycięsko, bo byli skuteczniejsi. Milito wprawdzie pudłował na potęgę, ale znów formą strzelecką błysnął Samuel Eto'o (piłkarz kolejki). Benitez przesunął Kameruńczyka trochę bliżej bramki rywali i widać tego efekty. Piłkarz ten znów "poczuł krew", znów jest killerem pola karnego. Inter zagrał swój najlepszy mecz w sezonie, potwierdził, że jest drużyną zbilansowaną i odpowiedzialną.

Nie do końca można to jeszcze powiedzieć o Milanie. Nadal jestem bardzo ciekawy, jak Allegri poradzi sobie z tak dużym potencjałem w ofensywie, gdy ma ona za plecami tak statyczną pomoc. Moim zdaniem koniecznie jak najwięcej grać musi Kevin Prince Boateng, który swoją dynamiką, atakowaniem przestrzeni łączy poszczególne linie. Milan musi grać bardziej jako drużyna, przesuwać się formacjami. Na razie tego nie robi. Czy kiedyś zacznie? W pierwszej połowie meczu z Catanią broniło praktycznie tylko sześciu graczy z pola, czterech stało z przodu podpartych za boki i przyglądających się sytuacji. Taktyczny koszmar.

Poznańskie koszmary odpędził natomiast Juventus (drużyna kolejki). 4-0 w Udine to chyba jednak niespodzianka. Gole padały po świetnych akcjach, były bardzo efektowne. Stara Dama zdominowała rywala, rozbiła go szybkością akcji i ruchami oskrzydlającymi. Świetnie grał Milos Krasić, który coraz mocniej punktuje u fanów bianconeri. Cieszy mnie to bardzo. Serie A potrzebuje nowych gwiazd!

Cesena i Brescia to jak na razie beniaminkowie niepokorni, mocno rozpychający się łokciami. Lecce już od początku ustawia się w pozycji pokornego baranka, znającego swoje miejsce w szeregu. Koniki Morskie z Ceseny miały grać w tym sezonie piłkę bardzo otwartą, ale jak na razie hołdują raczej myśli poprzedniego szkoleniowca, Pierpaolo Bisolego. Twarda, konsekwentna obrona, szybkie kontry. Giaccherini, Schellotto, Nagatomo to nowe, ciekawe nazwiska w Serie A. Diamantiego czy Caracciolo z Brescii znaliśmy lepiej. Co nie znaczy, że nie zaskakują pozytywnie.

Lunchtime game, czyli niedzielne spotkanie rozgrywane o 12:30, tym razem było dość niestrawne. 0-0 pomiędzy Bari i Cagliari to było doprawdy mdłe antipasto i obawiam się, że dopóki tak mocno będzie o tej porze dnia przygrzewać słoneczko, to często będziemy świadkami takich spalonych kotletów. Włosi lubią w tych godzinach odpoczywać.

I na koniec trzy propozycje na gola kolejki. Ciężki wybór. Stawiam na gola Marchisio.

Capuano
Quagliarella + Marchisio

foto: corrieredellosport.it

Niesamowity remis Lecha w Turynie

2010-09-17T02:07:00.008+02:00

Niech to zdjęcie będzie najlepszym podsumowaniem tego meczu. Jestem po prostu dumny. Nigdy nie śmiałem nawet marzyć, że doczekam takiej chwili. Futbol to naprawdę piękna sprawa.

foto: gazeta.pl

Klęski faworytów, wysoki lot maluczkich. 2. kolejka Serie A

2010-09-13T21:46:00.010+02:00

Zapraszam na podsumowanie drugiej serii spotkań Serie A, tym razem w konwencji topów i flopów. Miłej lektury.

Oczarowanie kolejki. Duża liczba strzelonych bramek (38 w 10 meczach), duża liczba bardzo ciekawych, otwartych spotkań. Przez cały weekend miałem wrażenie, że oglądam nie Serie A, ale, nie przymierzając, radosną i beztroską piłkę rodem z Ameryki Południowej. Oczywiście, troszkę koloryzuję, ale jestem bardzo zadowolony z tak obfitych strzeleckich łowów. Oby tak było częściej. Jak widać, piłkarzy grających we włoskich drużynach na takie fajerwerki stać.

Rozczarowanie kolejki. Bez dwóch zdań, postawa głównych, przynajmniej na papierze, rywali Interu. Roma skompromitowała się w Cagliari, mało brakło by giallorossi powtórzyli niechlubny wynik z Manchesteru. Milan ośmieszył się jeszcze bardziej. Sądził, że wygra w Cesenie na stojąco. Takie podejście nie ma nic wspólnego ze sportem, ten mecz to po prostu hańba i niczego nie zmieni pomeczowe psioczenie na pracę arbitra ze strony premiera Berlusconiego ("Trafiamy na sędziów z lewicy"). Generalnie nie była to kolejka faworytów, poległy też przecież Genoa, Palermo i Fiorentina. A liderem Chievo!

Drużyna kolejki. Analogicznie - Cagliari i Cesena zasłużyły na najwięcej braw. Tym pierwszym już przed sezonem przypięto ławkę drużyny defensywnej. Sugerowano się chyba dotychczasową pracą trenera Pierpaolo Bisolego. Tymczasem sardyńczycy pokazali, że konstruują fajne akcje i że gdy złapią rywala za gardło, to chcą go dobić. Cesena zagrała tak jak na Olimpico z Romą - bardzo konsekwentnie w obronie i bardzo szybko, odważnie, gdy wychodziła do kontr. Ten styl znamy jeszcze z poprzedniego sezonu, gdy prowadził ich właśnie Bisoli.

Piłkarz kolejki. Z kilku pretendentów, stawiam na tego najmniej znanego. Emanuele Giaccherini do Serie A trafić miał już rok temu. Znalazł się tu dopiero teraz, razem z Ceseną. Zagrał świetny mecz na Stadio Olimpico. Na jeszcze wyższy poziom wspiął się w starciu z Milanem. Szybkość, drybling, nieprzewidywalność. Okazał się prawdziwym utrapieniem powolnej obrony rossoneri (Sokratis in primis) i symbolem upokorzenia zbyt dumnej drużyny Allegriego. Szkoda, że do najwyższej klasy rozgrywkowej trafił dopiero w wieku 25 lat. Kolejny kamyczek do ogródka włoskich trenerów, działaczy i ich podejścia pod hasłem: "młody jest, ma czas". Skąd to znamy?

Antybohater kolejki. A nawet dwóch. Nicolas Burdisso dosłownie rozerwał we własnym polu karnym kolano Daniele Contiego. Pomocnikowi gospodarzy założono aż 30 szwów, a pierwszą reakcją Argentyńczyka po swoim zagraniu była próba zaatakowania zwijającego się z bólu rywala z powodu rzekomej symulacji. Nieprawdopodobne wręcz boiskowe prostactwo! Mam nadzieję, że władze ligi dadzą obrońcy Romy dłuższy czas na przemyślenie swojego stylu gry. Druga wyjątkowa niezguła w tej serii spotkań to defensor Parmy, Massimo Paci, który sprokurował aż dwa rzuty karne przeciwko swojej drużynie i walnie przyczynił się do jej porażki 1-2 w Catanii.

Gol kolejki. Szału nie było. Jak zwykle trzy propozycje. Mój faworyt: bez dwóch zdań - Tommaso Rocchi z Lazio.

Rocchi
Marcolini
Pastore

Polak kolejki. Z braku innych kandydatów, wyróżniam pół-Polaka Roberta Aquafrescę, który strzelił ładnego gola Romie. Sytuacja Kamila Glika i Artura Boruca jest, delikatnie mówiąc, średnia. O ile tego pierwszego pocieszać mogą błędy Argentyńczyka Munoza, o tyle Boruc szanse na wygryzienie Freya ma niewielkie. Zostaje Puchar Włoch. A potem transfer w zimie?

Strajk kolejki. Strajku w ten weekend nie zanotowano, ale grozi nim w 5. kolejce Stowarzyszenie Pilkarzy Włoskich (AIC). O co poszło? Polecam artykuł Rafała Steca, ciężko dodać tu coś więcej. Można jedynie godzinami rozważać, czy zarabiający tak wielkie sumy sportowcy mają moralne prawo strajkować. Z drugiej strony zapytać warto, czym kierują się działacze podpisując z nimi tak lukratywne kontrakty i nie biorąc pod uwagę wszelkich możliwych dróg rozwinięcia się kariery piłkarza w danym klubie. Podejrzewam zresztą, że do strajku nie dojdzie. Sygnały przejaśnienia horyzontu mieliśmy już dziś, po spotkaniu przedstawicieli AIC i Lega Calcio.

Wywiad kolejki. "Tak dawno Was już nie słyszałem, ale bardzo Was kocham". To miał być zwykły pomeczowy wywiad z najlepszym piłkarzem na murawie. Przerodził się tymczasem w coś głębszego. Bramkarz Brescii, Matteo Sereni, pozdrowił za pośrednictwem telewizji dwójkę swoich dzieci. Jak sam mówi, jego ex-żona (nota bene, równocześnie jego ex-menedżer) utrudnia mu kontakt z pociechami. Trudna historia i trudny temat, ale dzięki tej wypowiedzi piłkarza od wczoraj trwa w Italii dyskusja na temat praw rodzicielskich ojców. Społeczna funkcja futbolu?

foto: interia.pl

Powrót do Zemanlandii

2010-09-08T23:19:00.013+02:00

Są w historii futbolu takie drużyny, które, choć nie zdobywały seryjnie trofeów, nie podbijały stadionów Europy, to pozostały w sercach i umysłach kibiców. Są też w futbolu takie historie, które, choć wydaje się to nierealne, powtarzają się. Czas jakby staje w miejscu, fani czują się o ćwierćwiecze młodsi, a młodsze pokolenie może choćby dotknąć namiastki tego, co przeżyli ich ojcowie.

Dzieje się tak w przypadku Foggii.

W 1989 roku prezydent klubu, Pasquale Casillo, oraz dyrektor sportowy, Giuseppe Pavone. postanowili, dość niespodziewanie, powierzyć funkcję trenera Czechowi Zdenkowi Zemanowi. Chyba w najpiękniejszych snach nie przypuszczali, jakie będą tego efekty.

Foggia błyskawicznie awansowała do Serie A, a w kolejnych trzech sezonach zajmowała odpowiednio dziewiąte, jedenaste i znów dziewiąte miejsce w lidze. Ale nie to było najważniejsze. Najważniejszy był styl, ofensywny futbol, który radował serce.

Zeman zawsze powtarza: "4-3-3 to najlepszy schemat gry, jaki wymyślono. Potwierdzają to reguły geometrii".

Geometryczne 4-3-3 Zemana podbiło Italię. Foggia strzelała mnóstwo goli, równie dużo traciła. Atakowała niemal całą drużyną, często bez opamiętania, niczym na podwórku. Futbolówka krążyła jak po sznurku, szybkie klepki, przerzuty, prostopadłe piłki, zagrania w ciemno. Wszystko poparte świetnym przygotowaniem fizycznym, wysokim pressingiem i samobójczymi często pułapkami ofensywnymi.

Drużyna bez cienia strachu, ogrywająca zespoły z czołówki, grająca "futbol na tak" u siebie i na wyjazdach, tak jakby nie robiło im różnicy otoczenie, jak gdyby bawili się w piłkę na szkolnym boisku. Jak gdyby liczyła się dla nich głównie frajda, nawet kosztem porażki. Taka była tamta Foggia.

A na ławce Zdenek Zeman, powtarzający piłkarzom, że "najważniejsze to strzelić o jednego gola więcej niż rywal".

Prawdziwa orgia ofensywnego futbolu. Sen na jawie. Starsi kibice Foggii tak właśnie to wspominają - trwający kilka lat wspaniały sen, z którego nigdy nie chcieli się obudzić.

Signori, Baiano, Shalimov, Rambaudi, Roy, Petrescu, Di Biagio, Koływanow. To w jaki sposób atakowali bramkę rywala, z jaką łatwością wypracowywali akcje bramkowe, przeszło już do antologii calcio. Przekonajcie się sami dlaczego, wstukajcie w wyszukiwarce hasło "Zemanlandia".

Fani satanelli w końcu jednak byli zmuszeni obudzić się ze snu. Jak to w życiu bywa.

Zemana skusiło Lazio, najlepsi piłkarze również spakowali walizki. W problemy finansowe popadł prezydent Casillo, a za nim klub. Foggia wylądowała w Serie C. Wróciła szara rzeczywistość.

Zdenek Zeman już nigdy tak mocno nie zadziwił Italii i świata. Nigdzie nie dano mu tyle czasu i takiego poparcia. Niezłe przygody szkoleniowe (Lazio, Lecce), przeplatał z dość nieudanymi (Roma) oraz z totalnymi klapami (Crvena Zvezda, Fenerbahce, Brescia).

Casillo, Pavone i Zeman znów postanowili spróbować stworzyć coś razem. W 2003 chcieli wprowadzić na salony Avellino. Skończyło się to degradacją do Serie C. To nie był ten klimat, to nie była Foggia.

Czech znajdował się na coraz głębszym marginesie piłki. Nie pomagały mu kontrowersyjne wypowiedzi, nie pomagały oskarżenia kierowane wobec Juventusu i Luciano Moggiego, nie pomagało panujące w calcio dążenie do wygrywania za wszelką cenę, nawet ze cenę stylu, widowiska. Podejścia tego Zeman wręcz nie znosi.

Ale są w futbolu takie historie, które, choć wydaje się to nierealne, powtarzają się. Czas jakby staje w miejscu, fani czują się o ćwierćwiecze młodsi, a młodsze pokolenie może choć dotknąć namiastki tego, co przeżyli ich ojcowie.

14 lipca 2010 roku Pasquale Casillo znów został właścicielem Foggii. Trenerem mianował Zdenka Zemana, dyrektorem sportowym, oczywiście, Peppino Pavone. Bramkarz "Foggia dei Miracoli", Francesco Mancini, trenuje swoich następców. Podobnie jak boczny obrońca Maurizio Codispoti. Vincenzo Cangelosi znów jest asystentem Zemana. Franco Altamura, legendarny kierownik drużyny, także wrócił na swoje miejsce na ławce.

W listopadzie 2009 roku wszyscy ci panowie spotkali się w Rzymie, na planie filmu dokumentalnego o Zemanlandii. To wtedy ponoć kiełkować zaczął pomysł powrotu do przeszłości.

Reakcje w mieście były entuzjastyczne. Ludzie witali Zemana jak zbawcę, jak gdyby przywiózł im do miasta Puchar Europy. A to przecież tylko Lega Pro, to przecież tylko trener, za którym ciągnie się pasmo szkoleniowych porażek.

Dla kibiców to nieważne. Dla nich Zeman jest Bogiem. Wielu pamięta tamtą drużynę, potrafi jednym tchem wymienić jej skład. Mówią oni, że znów czują tamtą atmosferę, tamten entuzjazm, poczucie brania udziału w czymś wielkim.

Są szczęśliwi, że ich dzieci też mogą być tego częścią. Przecież do niedawna byli pewni, że na zawsze wystarczyć im będą musiały opowieści o tamtych wspaniałych dniach. Opowieści, które pewnie kiedyś przekazaliby też swoim wnukom, ale obrazy, emocje zabraliby ze sobą na tamtą stronę. Nagrania nie oddadzą przecież tak dokładnie tamtego futbolu, tamtej radości i emocji odczuwanych dzień po dniu.

Teraz kolejne pokolenie dostało szansę na przeżycie takiej przygody.

W trzech pierwszych ligowych kolejkach drużyna wygrała raz i dwa razy zeszła z murawy pokonana. Ale to nie jest chyba najważniejsze. Calcio, przynajmniej w Foggii, znów bawi ludzi. W tych trzech kolejkach zespół zdobył 8 goli, tyle samo stracił. To jest już jakaś namiastka tamtej Zemanlandii.

Znowu "sny stają się rzeczywistością", jak głosi hasło tegorocznej kampanii reklamowej klubu.

foto: bigsoccer. com, unionesportivafoggia.com

Cliffhanger czyli ranking UEFA rok później

2010-09-06T20:02:00.011+02:00

Rok temu o tej porze, pełen nadziei i optymizmu, napomknąłem o konieczności obserwowania rankingu UEFA w kontekście walki o trzecie w nim miejsce między Włochami a Niemcami. Liczyłem mocno, że ci pierwsi nie tylko spokojnie obronią swoją przewagę na sezon 2011/2012, ale i zniwelują stratę na rok kolejny. Włoski "skład" na puchary wydawał się mocny, w tym niemieckim dostrzegałem wyraźnie słabsze ogniwa.

Tak się nie stało. Inter, wygrywając w finale z Bayernem, raczej tylko odroczył wyrok. Wystarczy spojrzeć na aktualną sytuację. Jeśli nie wydarzy się cud, to w sezonie 2012/2013 Włosi będą mieli tylko trzy ekipy w Lidze Mistrzów. Analizując dalej - widać, że będzie tak przynajmniej przed dwa sezony, gdyż za rozgrywki 2006/2007 Italii "odpadnie" aż niemal 12 oczek, przy 9,5 niemieckich.

Pisałem już o tym, ku pokrzepieniu serc, że uważam ligę niemiecką za pozbawioną, poza Bayernem, wielkich firm, przyciągających fanów piłki na całym świecie. Za fajne do oglądania rozgrywki, ale nieprzypadkowo stojące w cieniu "wielkiej trójki" europejskiego futbolu. To wielka przewaga Serie A, przewaga, która powinna za jakiś czas pozwolić przerwać powolny lot opadający i znów wzbić się w górę. W kategorii statystyk zacznijmy od najprostszej rzeczy - włoskie drużyny muszą w końcu poważniej traktować Ligę Europejską, z czym w minionych latach bywało różnie.

To jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Calcio to brat bliźniak schorowanego państwa włoskiego, podzielonego historycznie, mocno spolaryzowanego politycznie, podzielonego nawet jeśli chodzi o zasięg efektywnej władzy - z mafią totalnie dominującą w południowej części kraju. Państwo zżera biurokracja, korupcja, niewydolność systemu gospodarczego, obciążonego rozdmuchanymi wydatkami socjalnymi, mocną pozycją związków zawodowych, włoskim lenistwem i wpływami mafii.

Stan futbolu to tylko lustrzane odbicie tych problemów. Obniża się poziom klubów (pojedynczych wybryków - vide Inter Mourinho - nie liczę), kadra zawaliła dwa ostatnie wielkie turnieje, drużyny młodzieżowe zaczynają nie domagać na arenie międzynarodowej (kadra U-21 może nie wyjść z bardzo łatwej grupy), obiekty pustoszeją, gwiazdy starają się omijać Półwysep Apeniński.

O powodach pisałem ja, komentujący tu ludzie, a także wielu znamienitych ekspertów wielokrotnie. Wymienialiśmy: przestarzałe stadiony, złą strukturę dochodów klubów (za mała rola match day, za duża praw TV), niewłaściwą strukturę organizacyjną tychże, nie dawanie szans gry włoskiej młodzieży, włoskie kombinatorstwo, które tak ordynarnie wyszło na jaw, na wielu płaszczyznach, w aferze calciopoli itp. itd.

Zdaję sobie sprawę, że nie wnoszę tym wpisem praktycznie nic nowego do dyskusji. Nie to miałem na celu. Chciałem jedynie podkreślić, że, mimo wszystko, warto śledzić losy włoskich drużyn w europejskich pucharach. I, że dobro calcio, jakkolwiek dziwnie może to zabrzmieć, leży mi na sercu. Prawie tak bardzo, jak dobro polskiego futbolu.

Ostatnie akordy mercato. Dominacja Interu zagrożona?

2010-08-31T21:58:00.008+02:00

Ostatnie dni mercato przyniosły kilka ciekawych ruchów, szczególnie wśród drużyn aspirujących do miana pretendentów do zdetronizowania Interu.

Najwięcej rozgłosu zyskały transfery Milanu. Zlatan Ibrahimović i Robinho (ponoć kosztował 18 mln euro) to piłkarze może i niepokorni, może i znajdujący się na krzywej opadającej, ale jednak gracze nieprzeciętnie utalentowani. Potencjał ofensywny rossoneri jest w tym momencie niesamowity. Zlatan, Robinho, Ronaldinho i Pato to kwartet mający niewiele sobie równych w Europie. Przynajmniej na papierze. Jestem bardzo ciekawy, jak trener Allegri rozdzieli minuty gry między tych gwiazdorów. I jak zapanuje nad niełatwymi charakterami pierwszej trójki. Swoją drogą, nie wiem czy błędem nie było jednoczesne pozbycie się Marco Borriello (Roma) i Klaasa Huntelaara (Schalke), naturalnych zmienników dla Szweda.

Milan nadal ma zresztą na boisku miejsca mocno niedoskonałe. Jeśli wciąż mało grał będzie Flamini, a Boateng nie przebije się przez "senatorów", to linia pomocy będzie mało dynamiczna, wręcz statyczna. Niewiele zrobiono też na bokach obrony, szczególnie przeciętnie wygląda lewa flanka. Czy mocny przód zniweluje te braki? Wielka będzie tu rola szkoleniowca. Silvio Berlusconi chce chyba wrócić do poważnej gry. Koalicja rządowa przeżywa kryzys, po odsunięciu frakcji Gianfranco Finiego niewykluczone są przedterminowe wybory. Czyżby transfery te były elementami kampanii wyborczej? W każdym razie - Milan znajduje się teraz najbliżej Interu.

Krok do przodu zrobiła też Roma. Transfer Marco Borriello to może być strzał w "10". Napastnik ten wydaje się być świetnie skrojony pod sposób, w jaki giallorossi kreują grę ofensywną. Potrafi dobrze grać tyłem do bramki, ale i błyskawicznie wyjść na prostopadłą piłkę. Przy ataku pozycyjnym, który ekipa Ranierego bedzie zmuszona klepać w co najmniej 70% spotkań, bezcenna będzie jego umiejętność szybkiego i niekonwencjonalnego złożenia się do uderzenia w tłoku i zmysł do gry kombinacyjnej.

Na Borriello chrapkę miało też Juve, ale musiało zadowolić się tylko jednym nowym snajperem. Mowa tu o Fabio Quagliarelli, który na odchodne z Napoli powiedział kilka przykrych słów o tym klubie, co mocno wzburzyło prezydenta De Laurentiisa. Juventus musi szukać swojej tożsamości, więc może i dobrze, że w ostatnich godzinach mercato nie mieszano już zbytnio w składzie. Doszli defensorzy Traore (Arsenal) oraz Rinaudo (Palermo), ale ci wydają się, na tę przynajmniej chwilę, tylko zmiennikami dla De Ceglie i Bonucciego. Udało się pozbyć Camoranesiego i Zebiny, którzy w aktualnej sytuacji i dyspozycji byli chyba tylko zbędnym balastem.

Napoli, zgodnie z zapowiedziami, ściągnęło pomocników: ofensywnego Sosę z Bayernu i defensywnego Yebdę z Benfici. Dyrektor sportowy, Alberto Bigon, miał tez wielką chrapkę na Inlera z Udinese. Przez moment wydawało się, że Szwajcar jest naprawdę blisko przenosin pod Wezuwiusza, potem we wszystko wmieszał się Inter i ostatecznie pomocnik ten pozostanie na kolejny sezon w Udine. Szkoda, wygląda na to, że uciekł mu ostatni pociąg do dużego futbolu. W miejsce Rinaudo, do Napoli trafił Cribari z Lazio. To piłkarz porównywalnej klasy, więc była to klasyczna wymiana rezerwowych cegiełek. Do tego ruchu obiegowego stoperów dołączył też Kakhaber Kaładze, który opuścił Milan na rzecz Genoi

Zaskakująco biernie zachował się w całym mercato Inter. 30 milionów euro za Mario Balotellego aż prosiło się o spożytkowanie. Tym bardziej przecież, że w ostatnich dniach wzmocnień domagać zaczął się Rafael Benitez. Inter przeciętnie zainaugurował sezon, już zaczynają się dyskusje o tym, czy drużyna nie straciła głodu zwycięstw. Stara reguła mówi, że w każdy, nawet najbardziej zwycięski zespół, trzeba wpuścić trochę świeżej krwi. Rok temu Barcelona przesadziła, wymiana Eto'o na Ibrę to była nieudana transfuzja. Teraz Massimo Moratti przegiął w druga stronę, zawiódł mnie ten konserwatyzm.

Kilka ciekawych ruchów udało się zrobić też drużynom z "drugiego planu". Chievo pozyskało z Saint Etienne pomocnika Gelsona Fernandesa, który na Mundialu wbił gola Hiszpanom. Lecce, zamroczone po klęsce w Mediolanie, wzmocniło atak Davide Di Michele i Jedą. Szczególnie ten drugi to nietuzinkowy piłkarz i może bardzo pomóc beniaminkowi. Ciekaw jestem losów Luisa Jimeneza, którego Cesena wypożyczyła z Ternany. El Mago zapowiadał się kiedyś, gry grał jeszcze w Fiorentinie i Lazio, na wielkiej klasy piłkarza. Potem zapragnął podbić Mediolan, ale podbój ten zakończył się wraz z przyjściem do Interu Jose Mourinho. Interesującym transferem Koników Morskich może też być obrońca Yohan Benalouane (Saint Etienne). Antonio Candreva, który miał być liderem środka pola Udinese, niespodziewanie trafił do Parmy. Reprezentant Urugwaju, Diego Perez, podpisał umowę z Bologną, której nowym szkoleniowcem zostanie Alberto Malesani.

Wśród wielu zdolnych nastolatków, którzy zmienili w ostatnich godzinach barwy klubowe, chciałem zwrócić uwagę na Nicolao Dumitru. Ten czarnoskóry napastnik, reprezentant Włoch U-19, uznawany jest za ogromny talent. Wyróżnia go niezwykła szybkość, znakomicie też porusza się z piłką przy nodze. Napoli pozyskało go z Empoli, klubu znanego ze świetnej pracy z młodzieżą. W pokonanym polu pozostały Inter i Juventus. Będziemy z uwagą śledzić losy tego chłopaka.

foto: corrieredellosport.it

1. kolejka Serie A. Mocny start Milanu.

2010-08-30T22:54:00.009+02:00

Do życia wraca calciobar, a wraz z nim cotygodniowe, bardzo subiektywne podsumowanie kolejki. Serdecznie zapraszam. Komentarze, pytania, sugestie, skargi jak zawsze mile widziane:)

Zacząć wypada od Milanu. 4-0 z Lecce to najwyższa wygrana w pierwszej serii spotkań. Tym samym do rossoneri trafia zaszczytne miano drużyny kolejki. Tytuł piłkarza kolejki przyznaję Pato, który był wczoraj nie do upilnowania, trafił dwa razy, mógł ukłuć kilka razy więcej. Milan zagrał bardzo dobrze, ale ekscytować się tym zbytnio nie wypada, Lecce "nie dojechało" na mecz. Zobaczymy, jak Milan zagra z rywalem który będzie agresywny w środku pola i odważny na flankach. Transfer Ibry da nowe możliwości ofensywne, a jeśli dojdzie jeszcze Robinho, to rossoneri będą dysponować największą siłą ognia z przodu. Nic dziwnego, że stosunki na linii kibice-Berlusconi już dawno nie były tak ciepłe jak wczoraj.

Catania Argentina. Andujar - Alvarez, Terlizzi, Silvestre, Capuano - Izco, Carboni, Ledesma, Ricchuti - Mascara, Maxi Lopez. Wyjściowa jedenastka Catanii na mecz z Chievo. 8 Argentyńczyków! Rzecz prawdopodobnie nienotowana w kronikach. Efektu nie było, mecz został przegrany. Zobaczymy co będzie dalej. Ja nie zmieniam zdania - z ligi może spaść Catania.

Oczekiwane debiuty. Najbardziej wypatrywaliśmy dziewiczego kopnięcia piłki na włoskiej ziemi przez Milosa Krasića oraz Hernanesa. Pierwszy nie wszedł w mecz - próbował, był aktywny, ale niewiele mu wychodziło. Lazio, podobnie jak Juventus, swój mecz przegrało, ale Hernanes był najjaśniejszym punktem drużyny. Kiedy koledzy nauczą się jego gry, będzie gwiazdą tej ligi. Swoją drogą, liczę, że Krasić też.

Stara Dama na kolanach. Podobnie jak przed rokiem, Juventus bezdyskusyjnie poległ w Bari. I tak samo jak rok temu najlepszy na murawie był pomocnik Almiron, niechciany w Turynie. Jak słusznie ktoś zauważył - gdyby te dwie drużyny grały ze sobą co tydzień, Argentyńczyk byłby najlepszym środkowym pomocnikiem globu. Juventus, powolny, schematyczny, przewidywalny zasłużył na tytuł rozczarowania kolejki w kategorii "drużyna". W kategorii piłkarz nie wyróżniam nikogo - stawka jest wyrównana, a przodują w niej gracze z Turynu (Del Piero in primis). Bardzo zawiódł też Antonio Di Natale, być może rozkojarzony wydarzeniami związanymi z jego niedoszłym przejściem do Juve.

Beniaminkowie. Na plus na pewno Cesena - zwarta z tyłu, wychodząca do kontrataku sprawnie i szybko. Świetna gra Antoniolego w bramce uratowała remis w Rzymie, ale gdyby wcześniej trafili Nagamoto lub Bogdani... O Lecce już pisałem. Brescia trochę anonimowa w Parmie, zaczęła grać dopiero przy stanie 0-2. Rozczarował Diamanti. Do poprawki.

Pierwszy trener na aucie. Franco Colomba nie poprowadzi w tym sezonie Bologni. Dwa dni przed meczem ligowym z Interem prezydent Sergio Porcedda podziękował mu za współpracę. Ponoć Colomba sceptycznie oceniał możliwości swojej drużyny. Ponoć. Może faktycznie okazał się człowiekiem zbyt małej wiary - dziś Bologna zremisowała po twardym boju 0-0 z Interem. Następcą Colomby ma być ktoś z dwójki Mario Beretta-Alberto Malesani.

Powrót Mrówki. Atomowa Mrówka, czyli Sebastian Giovinco już w pierwszej kolejce zaczęła udowadniać włodarzom Juve, że w Piemoncie nie poznano się na jego talencie. Piękna asysta, udział przy drugim golu (Parma-Brescia 2-0), kilka kapitalnych zagrań. W Turynie niektórzy już ponoć zgrzytają zębami. Jeśli Sebastian będzie zdrowy, to może to być jego sezon!

Gol kolejki. Trzy propozycje. Ja stawiam na Giandomenico Mesto z Genoi. Ma chłopak fantazję ! Niczym Cessay z Żiliny.

1. Mesto
2. Ricchiuti (fajna akcja)
3. Donati

Debiut-marzenie. Ciekawa i fajna sprawa z tym Davide Moscardellim z Chievo. Chłopina strzelał bramki taśmowo w Serie D, Serie C, Serie B (75 trafień w ciągu 7 lat). Dorobił się nawet przydomku "Battigol". Naście razy czytałem, że już, już jest blisko Serie A. Trafił tu dopiero teraz, po 30-tych urodzinach. Gol w debiucie, wygrany mecz, owacja na stojąco, gdy schodził z murawy. Ładna historia.

Z czym na Wyspy Owcze? Cesare Prandelli powołał kadrę na eliminacyjne starcia z Estonią i Wyspami Owczymi. Pełna lista:

Bramkarze: Antonio Mirante (Parma), Salvatore Sirigu (Palermo), Emiliano Viviano (Bologna)

Obrońcy: Luca Antonelli (Parma), Leonardo Bonucci (Juventus), Cesare Bovo (Palermo), Mattia Cassani (Palermo), Giorgio Chiellini (Juventus), Lorenzo De Silvestri (Fiorentina), Daniele Gastaldello (Sampdoria), Cristian Molinaro (Stuttgart)

Pomocnicy: Daniele De Rossi (Roma), Andrea Lazzari (Cagliari), Claudio Marchisio (Juventus), Riccardo Montolivo (Fiorentina), Angelo Palombo (Sampdoria), Andrea Pirlo (Milan)

Napastnicy: Antonio Cassano (Sampdoria), Alberto Gilardino (Fiorentina), Giampaolo Pazzini (Sampdoria), Simone Pepe (Juventus), Fabio Quagliarella (Juventus), Giuseppe Rossi (Villarreal)

Mnie cieszy obecność w kadrze takich piłkarzy, jak lewy obrońca Antonelli, prawy defensor Lorenzo De Silvestri czy Giuseppe Rossi, który ma szansę stać się kluczowym piłkarzem tej drużyny.

Japońskie harakiri. Jak podała japońska federacja piłkarska, Alberto Zaccheroni będzie trenerem drużyny narodowej tego kraju. Nie bardzo wiem jak to skomentować, więc, oprócz podlinkowania starego artykułu na temat tego szkoleniowca, powiem tak: Japonia spadnie z ligi, nie wiem z jakiej, ale spadnie. Szykuje się prawdziwe, futbolowe seppuku.

foto: gazzetta.it

Przedsezonowe prognozy - część 4

2010-08-28T15:51:00.003+02:00

PALERMO. Trochę podobnie jak w przypadku Napoli (które, nota bene, w międzyczasie oddało Quagliarellę do Juventusu!). W poprzednich rozgrywkach Palermo otarło się o Ligę Mistrzów, teraz nie widzę podstaw ku powtórzeniu tak dobrego sezonu. Z pewnością atutem Sycylijczyków jest osoba Delio Rossiego, jednego z najlepszych (i chyba najbardziej niedocenianych) szkoleniowców w lidze. Problem polega na tym, że Rossi zmagać musi się z wybuchowym prezydentem Zamparinim, który, niczym Józef Wojciechowski, wiele decyzji podejmuje pod wpływem impulsu i bez długofalowej analizy. Zamparini jest gotów zmienić trenera z błahego powodu, już po czwartkowej porażce w Mariborze totalnie przejechał się w prasie po trenerze i drużynie. Na kolana nie rzuciło mnie też mercato w wykonaniu dyrektora sportowego, Waltera Sabatiniego. Nie wierzę, by nowi piłkarze potrafili godnie zastąpić Kjaera, Cavaniego, Bresciano czy Simplicio, którzy zmienili barwy klubowe. Znów postawiono na młodych i dość anonimowych piłkarzy (Glik, Munoz, Garcia, Kasami) i choć wszyscy oni mają duży potencjał, to gwarancji na to, że eksplodują niczym Pastore czy Hernandez rok temu, nie ma żadnej. Wygląda na to, że znów kluczową rolę odegrają weterani jak Miccoli, Liverani czy pozyskany ze Sieny Maccarone. Sabatini już w Lazio pokazał, że lubi sprowadzać piłkarzy hurtem i nie zawsze udaje mu się właściwie wybrać. Choć dzięki temu Rossi ma do dyspozycji szeroką kadrę, więc nie powinno być problemów z pogodzeniem gry na trzech frontach. Reasumując: Palermo powalczy o Ligę Europejską, ale, podobnie jak w przypadku Napoli, czy Fiorentiny, nie powinno zrobić skoku jakościowego, na jaki liczyłem. Dzięki Delio Rossiemu na pewno grać będzie dobry futbol. Prognoza: walka o miejsca 5-7.

PARMA. Duet Pasquale Marino (trener) - Pietro Leonardi (dyrektor sportowy) znów będzie pracował razem i to doskonała wiadomość dla wszystkich fanów Parmy. Panowie ci zbudowali razem bardzo fajną ekipę w Udine. Teraz Marino, który zastąpił na stanowisku trenera Francesco Guidolina, startuje z niezłego pułapu, za jaki uznać należy zeszłoroczne ósme miejsce w Serie A. Marino preferuje ofensywny futbol, w którym nacisk położony jest na boczne sektory boiska. W Parmie będzie miał ku temu dobrych wykonawców, zapowiada się więc to wszystko ciekawie. Obrona jest solidna, pomoc dość kreatywna, a największe rezerwy tkwią chyba w formacji ofensywnej. Do Paloschiego, Bojinova i Crespo dołączył Sebastian Giovinco. Dla tego chłopaka to chyba jedna z ostatnich szans na zaistnienie w dużej piłce i na pewno zrobi wszystko, by ją wykorzystać. Niezły skład, dobry trener, poukładany klub. Zapowiada się na spokojny sezon okraszony kilkoma sporego kalibru niespodziankami. Prognoza: środek tabeli.

ROMA. Giallorossi otarli się w poprzednim sezonie o scudetto i nikt w stolicy nie ukrywa, że marzy im się powtórka, tym razem zakończona happy endem. Sytuacja organizacyjna nie jest jednak różowa. Klub, dzięki porozumieniu między Italpetroli (rodzina Sensich) a bankiem Unicredit jest faktycznie wystawiony na sprzedaż. Na większe inwestycje i skrócenie dystansu do Interu nie było szans. Udało się pozyskać za darmo Brazylijczyków Fabio Simplicio i Adriano (ten już zdążył złapać kontuzje), wypożyczyć z Parmy lewego obrońcę Castelliniego i w ostatnich godzinach dogadać się z Interem, co do powrotu Nicolasa Burdisso. Roma ma zgrany, otrzaskany w bojach zespół. Gra w tym składzie już dłuższy czas. W Lidze Mistrzów ma bardzo łatwą grupę i znów pewnie zawita do fazy pucharowej. W Serie A realne jest miejsce w pierwszej czwórce, ale na powtórkę zeszłorocznego marszu się nie zanosi. Nic dwa razy się nie zdarza, ten skład już chyba lepszego prochu niż w poprzednim sezonie nie wymyśli. Nie wiem też, czy Claudio Ranieri będzie potrafił powtórzyć tak dobry i jednak szczęśliwy sezon. Dla giallorossi ważne są coroczne awanse do Ligi Mistrzów, które pozwalają dolewać do kas klubowych benzyny i na tym Roma musi się skupić. Przynajmniej do czasu znalezienia nowego, hojnego właściciela. Prognoza: miejsca 2-4.

SAMPDORIA. Doriani naprawdę pechowo odpadli z walki o Ligę Mistrzów i nie ukoronowali tym samym swojego wspaniałego sezonu 2009/2010. Teraz powtórka z rozrywki (4. miejsce) wydaje się nierealna. O ile Domenico Di Carlo powinien godnie zastąpić Luigiego Del Neri, o tyle drużyna w tym składzie osobowym chyba już osiągnęła swoje apogeum w poprzedniej edycji Serie A. Sampdoria ma zresztą jakąś dziwną awersję do większych inwestycji i z reguły dokłada w każdym okienku tylko 1-2 piłkarzy, nawet jeśli potrzeby są większe. W dwumeczu z Werderem nieźle zaprezentował się powracający z wypożyczeń środkowy obrońca Massimo Volta. Doszli też Stankevicius (powrót z Sevilli), Dessena, a Curci zastąpił w bramce Storariego. I to byłoby na tyle. Obawiam się, że Samp podzieli los Lazio, które w sezonie 2007/2008 zajęło trzecie miejsce, ale potem przegapiło moment na wzmocnienie drużyny i kolejne lata miało słabe. Prawdziwe kłopoty dla Di Carlo mogą zacząć się wtedy, gdy ktoś z trójki Cassano-Pazzini-Palombo złapie kontuzję. Mimo wszystko, trochę ze względu na zeszły sezon i dobrą grę przeciwko Werderowi, stawiam optymistycznie: Prognoza: walka o miejsca 5-7.

UDINESE. Pasquale Marino i Francesco Guidolin zamienili się w przerwie letniej ławkami trenerskimi. Guidolin to dobry warsztatowiec, jego zespoły z reguły świetnie zaczynają sezon, by potem tracić rozmach wiosną. Skład Udinese plasuje ten zespół w środku stawki i tam też widzę miejsce dla friulani. Świetnie, że udało się zatrzymać Antonio Di Natale, któremu wiele piłek powinien zgrać głową sprowadzony z Napoli German Denis. Antonio Candreva będzie chciał odbudować się po średnio udanej przygodzie w Juve. Możliwości ten chłopak ma spore, więc będzie na pewno sporym wzmocnieniem. Nawet strata Pepe i D'Agostino nie powinna okazać się dramatem, bo Udinese słynie z wyławiania na całym świecie piłkarskich perełek i pewnie któryś z nowych, jeszcze anonimowych graczy, okaże się strzałem w dziesiątkę. Wielu dobrych piłkarzy zresztą w klubie zostało i ten dobrze znany zestaw nazwisk wsparty nowym zaciągiem powinien pokazać niezłą piłkę i zająć miejsce w granicach 8-11. Prognoza: środek tabeli.

Przedsezonowe prognozy - część 3

2010-08-26T17:02:00.007+02:00

JUVENTUS. Jedynym logicznym następstwem koszmarnego sezonu 2009/2010 mogła być tylko rewolucja. Objęła ona nie tylko drużynę i sztab trenerski, ale i strukturę organizacyjną. Prezydentem klubu został Andrea Agnelli, a nad stricte piłkarskimi aspektami spółki pieczę ma trzymać sprowadzony z Sampdorii duet Giuseppe Marotta - Fabio Paratici (dyrektor generalny - dyrektor sportowy). Panowie ci pociągnęli za sobą do Piemontu trenera Luigiego Del Neri. Czy tercet ten, opromieniony doprowadzeniem Samp do 4. miejsca w lidze, przywróci Starej Damie blask już w tych rozgrywkach? Mam co do tego spore wątpliwości. Niby wszystko jest tak, jak powinno być. Luigi Del Neri zawsze opierał grę swoich ekip na dynamicznych akcjach bocznymi sektorami boiska, dużej liczbie dośrodkowań w pole karne. I faktycznie - skrzydła Juve zostały wydatnie wzmocnione przybyciem Krasića, Lanzafame, Pepe czy Martineza. Ale co dalej? Środek pomocy (Sissoko, Marchisio, Melo) wydaje się być dramatycznie mało kreatywny, a ktoś przecież piłkę na skrzydła dostarczyć musi. Nawet przyjście Aquilaniego (jeśli przejdzie badania) niewiele tu powinno zmienić, choćby ze względu na jego kruche zdrowie. Boki obrony na kolana też nie rzucają, bo Motta od jakiegoś czasu nie robi postępów, podobnie jak De Ceglie. Zresztą lewa obrona to pięta achillesowa Juve już od dawna ( w ostatnich godzinach mówi się o przyjściu mistrza świata Capdevilli). Nie ma też żadnej gwarancji, że Amauri będzie w końcu strzelać gole, że Iaquinta będzie zdrowy i że coraz starszy Del Piero nadal będzie potrafił być kluczowym piłkarzem. Trezeguet jest na wylocie, a transfer Toto Di Natale raczej nie dojdzie do skutku. Niewiadomą jest też osoba szkoleniowca. Del Neri nie poradził sobie w Porto i w Romie, czy uda mu się to w trzecim wielkim klubie w swojej karierze? Juventus to dla mnie spora zagadka. Może być tak, że piłkarze szybko załapią nowy system i schematy gry i Stara Dama uplasuje się w ścisłej czołówce. Nie wykluczam jednak, że wszystko będzie szło opornie, Krasić nie okaże się gwiazdą, na jaką wszyscy go kreują, a trener będzie miał kłopoty z opanowaniem sytuacji. Prognoza: miejsca 2-4.

LAZIO. Rzymianie byli, podobnie jak Juve, wielkim rozczarowaniem poprzedniego sezonu i długo bronili się przed spadkiem. Sytuację opanowało dopiero przyjście trenera Edoardo Reji i pozytywne zimowe mercato (Floccari, Dias, Biava). Prezydent Lotito chyba podtrzymał tę dobrą passę i nieźle zainwestował pieniądze pozyskane z transferu Aleksandara Kolarova do City. Hernanes zapowiada się na gwiazdę całej ligi, Ledesma nareszcie otrzymał nowy kontrakt, udało się wykupić Floccarego i ściągnąć pomocników mogących zapchać wiele dziur (Gonzalez, Bresciano). Lazio ma bardzo silną linię środkową (jedyne obawy mam co do lewej flanki), dobry atak i solidną defensywę. Zdrowy jest jak na razie Matuzalem, co jest jakąś tam wartością dodaną. Reja to rozsądny szkoleniowiec, długo szukał tego lata odpowiedniego schematu taktycznego dla swojej ekipy. Zdecydował się na 3-5-2 (3-4-2-1), gdyż jego zdaniem najlepiej wykorzystane zostaną w nim talenty Hernanesa i Zarate. W walce o europejskie puchary nie powinien przeszkodzić nawet protest fanów, którzy zrezygnowali w sporej części z kupna karnetów w proteście przeciwko wprowadzeniu karty kibica. Sądzę, że ta drużyna będzie cieszyć oko swoją grą i wtedy o frekwencję obaw być nie powinno. Rzymianie mają wszelkie predyspozycje ku temu, by wrócić w tym roku do zona UEFA. Prognoza: walka o miejsca 5-7.

LECCE. Salentini wracają do Serie A po roku drugoligowej banicji. W ostatniej dekadzie drużyna ta przyzwyczaiła nas do awansów, spadków i powrotów, wniosek więc prosty: przed Lecce wiele pracy, by nie zlecieć ponownie do Serie B. Moim zdaniem mają oni w ręku wszelkie karty, by skutecznie bić się o utrzymanie, choć nie będzie to z pewnością łatwe. Ekipa, która ukończyła poprzedni sezon na pierwszym miejscu w tabeli została dość ciekawie uzupełniona. Reginiussen i Gustavo mają bardzo dobre referencje i powinni wzmocnić linię obrony, podobnie jak lewonożny, bardzo zdolny Brivio. Grossmuller to solidny pomocnik, a ofensywny Ignacio Piatti, jeśli potwierdzi dobrą renomę z ligi argentyńskiej, może rozkochać w sobie fanów ze Stadio Via Del Mare. Wisienką na torcie był wielki powrót Javiera Chevantona, który grał już w Puglii w latach 2001-2004. Zdobył wtedy dla Lecce 45 goli. Osoba trenera, Luigiego De Canio, też wydaje się być atutem. Szkoleniowiec ten, trochę w angielskim stylu, ma spory wpływ na transfery i dzięki temu może lepiej modelować zespół pod kątem swojej filozofii. Pomóc powinni też kibice, choć ich gorące, południowe głowy, czasem przegrzewają się w obliczu negatywnej serii wyników. To będzie trudny rok dla Lecce, ale entuzjazm i potencjał na miarę utrzymania są. Prognoza: walka o utrzymanie.

MILAN. Trzecie miejsce z poprzedniego sezonu, które ja uznawałem za spore osiągnięcie Leonardo, nie zadowoliło najwyraźniej Silvio Berluscionego, gdyż Brazylijczyk wsiadł w transkontynentalny samolot, a jego miejsce zajął dotychczasowy szkoleniowiec Cagliari, Massimiliano Allegri. To chyba dobry wybór, często chwaliłem tego trenera, a zarzuty, że jest zbyt mało doświadczony jak na tak wielki klub, łatwo zbyć argumentem, że nie tacy nuworysze jak on odnosili w Mediolanie sukcesy (vide Arrigo Sacchi). Allegri odziedziczył mocna kadrę, skażoną jednak wysoką średnią wieku i lukami na niektórych pozycjach. Szkoleniowiec ten preferuje piłką szybką, dynamiczną i warto zadać sobie pytanie, czy skład Milanu, przyzwyczajony raczej do dostojnego tempa gry, zaakceptuje takie zmiany. Na pewno pewniejsza powinna być obrona, z Amelią jako konkurentem dla Abbiatiego, bardzo dobrym Papastathopoulosem (przypominam o moim zestawieniu talentów) i doświadczonym, twardym Yepesem. Boateng to pomocnik, jakiego w Milanie brakowało, łączący fazę defensywną z ofensywną, wręcz idealny do futbolu preferowanego przez Allegriego. Jeśli uda się ściągnąć Ibrahimovića to także atak powinien być siłą rossoneri, bo Ibra wydaje się genialnym partnerem dla Pato. Milan jest może i coraz starszy, ale po tegorocznym liftingu wydaje się, że tę grupę piłkarzy stać na kolejny zryw. Allegri nie może dać sobie wejść na głowę gwiazdkom i grupie "senatorów". Jeśli wyważy balans między kijem a marchewką, to o tę drużynę jestem spokojny. Miejsce na podium i faza pucharowa Ligi Mistrzów będą wtedy absolutnie w jej zasięgu . Aby powalczyć o więcej, trzeba głębiej sięgnąć do kieszeni, choćby po to, by ściągnąć w końcu klasowych bocznych obrońców, a tego w ostatnich latach Silvio Berlusconi już nie robi. Prognoza: miejsca 2-4.

NAPOLI. Partenopei zajęli w poprzednim sezonie miejsce premiowane startem w Lidze Europejskiej. Udało im się to po raz pierwszy od kilkunastu lat. Ambicje prezydenta Aurelio De Laurentiisa sięgają jednak Ligi Mistrzów. Zapowiadano duże wzmocnienia, ale, moim zdaniem, z tej dużej chmury spadł trochę mniejszy deszcz. Cavani i Lucarelli to na pewno spora wartość dodana dla linii ataku, dojść ma jeszcze skrzydłowy Sosa. Brakuje klasowego środkowego pomocnika, stąd pomysł sprowadzenie Inlera. Obrona jest solidna, boki pomocy też. Ale, sumując umiejętności piłkarzy, Napoli ma skład na poziomie Lazio czy Fiorentiny, a więc miejsc 5-7. Nie zrobiono raczej skoku jakościowego, na który liczyłem. Walter Mazzarri to bardzo dobry warsztatowiec i na pewno dobrze poukłada wszystkie klocki. Ale nie liczyłbym na awans do pierwszej czwórki. Mam nadzieję, że Napoli dobrze pokaże się w Europie i nabije trochę oczek do rankingu UEFA, choć w rywalizacji z Niemcami Włosi stoją raczej na straconej pozycji. Niestety. Prognoza: walka o miejsca 5-7.

Przedsezonowe prognozy - część 2

2010-08-25T18:45:00.010+02:00

CESENA. Koniki Morskie to dość niespodziewany gość w elicie. Poprzedni sezon rozpoczynali w Serie B z myślą o zapewnieniu sobie spokojnego utrzymania, tymczasem, dzięki znakomitej serii w końcówce rozgrywek powrócili po 19 latach do Serie A. Tuż po zapewnieniu sobie promocji, władze klubu zapewniały o chęci oparcia gry w najwyższej klasie rozgrywkowej na sprawdzonym już kręgosłupie. Życie zweryfikowało te plany. Autora dwóch kolejnych awansów, trenera Pierpaolo Bisolego, skusiła oferta z Cagliari. Nowym szkoleniowcem Ceseny został Massimo Ficcadenti, który nie może pochwalić się ani wielkim doświadczeniem, ani specjalnymi sukcesami. Już zdążył zapowiedzieć, że w przeciwieństwie do swojego poprzednika, hołdować będzie ofensywnej piłce i schematowi 4-3-3. To spora rewolucja, bo Koniki Morskie wywalczyły awans dzięki konsekwentnej grze w defensywie (jedynie 27 straconych bramek). Skład wzmocniło wielu piłkarzy i doprawdy ciężko doszukać się w tych ruchach jakiegoś wspólnego mianownika. Na Stadio Dino Manuzzi trafili rezerwowy golkiper Liverpoolu, Diego Cavalleri (ma zluzować weterana Antoniolego), defensor ze zdegradowanej Herthy Berlin, Steve Von Bergen, lewonożny Japończyk Yuto Nagatomo, zdolny ponoć pomocnik Panagiotis Tachtsidis, ograni ligowcy, jak Fabio Caserta czy Erjon Bogdani i w końcu Stephen Appiah, niegdyś czołowy pomocnik ligi, aktualnie piłkarz i człowiek po poważnych przejściach. Ta drużyna jest wielką niewiadomą, nowy trener i jego nowy pomysł na grę mogą "zapalić", ale i wprowadzić bałagan w nieźle poskładaną maszynę. Piłkarzy brano jakby trochę z łapanki, co niekoniecznie może podobać się tym, którzy awans wywalczyli. Cesena to jeden z głównych kandydatów do spadku i jeśli poniesie straty na początku sezonu to szybko może zostać "ugotowana". Ale czy nie tak samo pisaliśmy rok temu o Bari? Prognoza: walka o utrzymanie.

CHIEVO. Poprzednie rozgrywki, solidne, zakończone bezproblemowym utrzymaniem, wypromowały trenera Domenico Di Carlo do walczącej (jak już wiemy, bezskutecznie) o Ligę Mistrzów Sampdorii, a Mario Yepesowi załatwiły kontrakt w Milanie. Zobaczymy jak uda się załatać te ubytki. Kolumbijczyk Yepes trzymał w ryzach całą grę obronną drużyny, a w meczach, w których grać nie mógł, można było w ciemno obstawiać porażkę clivensi. W Weronie liczą bardzo na Bostjana Cesara i Marco Andreollego, sciągniętych odpowiednio z Grenoble i Romy. Fiorentina i Sampdoria mają chrapkę na Andreę Mantovaniego i jeśli odejdzie również on, to defensywa może być, przynajmniej na początku sezonu, piętą achillesową drużyny. Spokojniejszy jestem o osobę szkoleniowca, bo Stefano Pioli, choć nie poradził sobie w Serie A kilka lat temu (Parma), to jest mądrzejszy o bardzo udane doświadczenia w Grosseto, Piacenzy i Sassuolo. Nic nie stoi więc na przeszkodzie, by przeszedł podobną drogę jak jego poprzednik i wkrótce trafił do klubu z czołówki. Co więcej, cennym wzmocnieniem środka pola będą Guana i Bogliacino, a w ataku dobre referencje ma Francuz Cyril Thereau, który powinien dobrze rozumieć się z gwiazdą Chievo, Sergio Pellissierem. Gialloblu' znów powinni zagrać solidny sezon, na miarę solidnej organizacyjnie marki jaką są i utrzymać się w lidze, choć wcale nie wykluczam sytuacji, gdzie utrzymanie to trzeba będzie wyrwać rywalom z gardła. Prognoza: środek tabeli.

FIORENTINA. Viola to dla mnie kolejne, spore rozczarowanie tego lata. W poprzednim sezonie ekipa Cesare Prandellego świetnie zaprezentowała się w Lidze Mistrzów. Ten kilkuletni cykl sukcesów zakończył się wraz z objęciem przez tego szkoleniowca funkcji selekcjonera. Dlaczego jednak zrobiono tak mało, by potwierdzić duże ponoć ambicje władz i kibiców w stolicy Toskanii? Spadek liczby sprzedanych abonamentów do poziomu czasów Serie C tylko częściowo tłumaczyć można wprowadzeniem tessera del tifoso. Fani mają prawo być rozczarowani. Zespół nie będzie lepszy niż sezon temu. Może być nawet słabszy. Prawie całe rozgrywki z dala od boiska spędzi z powodu urazu Jovetić. Pantaleo Corvino bezskutecznie szuka jego następcy, gdyż nikt nie jest pewny czy Adem Ljajić, którego wychwalałem TU jest już gotowy od udźwignięcia tego ciężaru. Nie do końca rozumiem transfer Boruca, bo ile Frey potrzebował konkurenta, o tyle nie sadzę, by był potrzebny ktoś taki jak "Borubar". No chyba, że Francuz siądzie na ławce, co zważając na jego pozycję w drużynie, może być wielkim ryzykiem. Gaetano D'Agostino to świetny piłkarz, ale czy nie zbyt podobny do Riccardo Montolivo? Czy nie będą to dwa grzyby w barszczu? W październiku do gry wróci Mutu, ale nikt już chyba do końca nie ufa temu piłkarzowi i cały ciężar gry ofensywnej spocznie pewnie na jedynym Gilardino, wspartym atakującym z lewej strony Vargasem. Nadal nie przekonuje jakość piłkarzy w linii obronnej. Mam wrażenie, że projekt braci Della Valle stracił gdzieś impet i jasną koncepcję rozwoju. Oczywiście, viola nadal są zespołem na miarę awansu do Ligi Europejskiej, ale przecież każdy kolejny sezon miał przynosić postęp. Sinisę Mihajlovica czeka trudne zadanie: musi spełnić oczekiwania fanów, ale i pokazać, że jego dobre wyniki w Catanii nie były dziełem przypadku. Prognoza: walka o miejsca 5-7.

GENOA. Grifoni to, moim zdaniem, największa niewiadoma tego sezonu. Włoskie media entuzjastycznie recenzują mercato Genoi i wróżą drużynie Gian Piero Gasperiniego walkę o Ligę Mistrzów. Nie do końca wiem, skąd biorą się takie oceny. Zgadzam się, że każdy ze sprowadzonych piłkarzy to naprawdę ciekawa inwestycja, o niektórych (jak Rafinha czy Veloso) jeszcze niedawno bili się europejscy potentaci. Problem prezydenta Enrico Preziosiego polega na tym, że co roku chyba zbyt głęboko majstruje w swojej zabawce. Rok temu takie działanie rozmontowało fajnie funkcjonujący mechanizm. Teraz nazwiska nowych graczy są faktycznie mocne. Poza Veloso i Rafinhą są to przecież Toni, Zuculini, Eduardo, Ranocchia czy Chico. Ale czy przy sprowadzaniu tych piłkarzy kierowano się jakąś głębszą myślą czy może podszeptami menedżerów i różnej maści doradców? Genoa z pewnością znów będzie cieszyć oko swoją postawą, Gasperini nie zmieni ofensywnej mentalności i promować będzie grę w ustawieniu 3-4-3. I znów pewnie drużyna tracić będzie wiele bramek po kontratakach, co przełoży się na straty punktowe w najmniej spodziewanych momentach. Kadrowo jest to mocna ekipa, ale aby powalczyła o coś więcej niż Liga Europejska, musi zazębić się jednocześnie wiele czynników. Prognoza: walka o miejsca 5-7.

INTER. O ekipie Jose Mourinho pisałem w zeszłym sezonie, z przyczyn oczywistych, najwięcej. Teraz dzieło The Special One kontynuować będzie Rafa Benitez, którego cenię bardzo wysoko i uważam za trenera z najwyższej półki. Ponowne wygranie Ligi Mistrzów jest, jak pokazuje historia, niezwykle trudne i wcale nie zdziwię się jeśli Benitez na tym polu polegnie. Tym bardziej, że na puchar ten mocno ostrzą sobie zęby Real i wzmocniona Davidem Villą Barcelona. Ale w lidze nerazzurri nie powinni trafić na godnego konkurenta. Najprawdopodobniej uda się zatrzymać Maicona, a odejścia Balotellego nie przeceniałbym, szczególnie jeśli uda się pozyskać Kuyta. A jest przecież jeszcze Biabany, powracający z Parmy. Z niecierpliwością czekam też na postępy Philippa Coutinho, który zapowiada się na bardzo dobrego piłkarza i typowany jest na "nowego Zico". Inter ma najmocniejszy skład, najlepszego trenera i jest mistrzem Europy. Tylko jakiś kataklizm może odebrać mu prymat na boiskach Italii. Prognoza: mistrz Włoch.

Przedsezonowe prognozy - część 1

2010-08-24T22:47:00.008+02:00

Sezon za pasem, jest tyle do opowiedzenia. Moje przedsezonowe prognozy postanowiłem zamieścić w trochę innej formie niż rok temu. Przedstawię wszystkie zespoły w kolejności alfabetycznej, pokrótce opiszę zmiany, jakie zaszły w nich latem i pokuszę się o swoje przewidywania na nadchodzące rozgrywki. Jedziemy!

BARI. Galletti byli jedną z rewelacji poprzedniego sezonu Serie A. 10. miejsce typowanego do spadku beniaminka, wiele niezapomnianych spotkań, fajna, ofensywna piłka. Teraz będzie jednak o wiele trudniej i chyba gorzej. Z reguły drugi sezon po awansie jest trudniejszy, a mam wrażenie, że działacze Bari nie przygotowali się do niego właściwie. Największą bolączką może stać się gra linii defensywnej - z kadry ubył duet świetnych młodzianów Ranocchia-Bonucci. Ani Andrea Raggi (Bologna), ani Marco Rossi (Parma) to nie ten rozmiar kapelusza. Drużynie brakować może lidera w tej formacji i choć klub stara się być aktywny na rynku transferowym, to o pozyskanie i szybkie wcielenie w zespół tego typu piłkarza będzie bardzo ciężko. Odszedł też napastnik Meggiorini, ale tę lukę w ofensywie powinno zapełnić przybycie dynamicznego Pulzettiego (Livorno) i dobrego w grze kombinacyjnej Ghezzala (Siena). Czy jednak nie brakuje tam typowego środkowego napastnika? Bari na pewno nadal będzie próbować grać ofensywnie, opierać grę na dynamicznych skrzydłach i szybkich napastnikach. Rywale mogą jednak być na takie szarże lepiej przygotowani, a linia obronna nie załata już tylu dziur i nie przetnie tylu kontrataków. Efekt niespodzianki i powiewu świeżości może się nie powtórzyć. Sytuacja finansowa klubu jest przeciętna, czuję, że z każdym kolejnym meczem ubywać będzie fanów na stadionie San Nicola. Zapowiada się ciężki sezon dla zespołu Giampiero Ventury. Prognoza: walka o utrzymanie.

BOLOGNA. Odwrotnie widzę natomiast sytuację ekipy rossoblu'. W minionych rozgrywkach praktycznie do końca przyszło im drżeć o utrzymanie, teraz powinno być znacznie spokojniej. Franco Colomba, lokalny bohater, były piłkarz klubu, wydaje się być rozsądnym trenerem i właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Równie rozsądnie prowadzono letnią kampanię transferową. Sprowadzono kilku ciekawych, młodych piłkarzy. Mówię tu o wspomnianym wyżej Meggiorinim, ale także o Khrinie z Interu, Ekdalu z Juventusu czy też Esposito z Genoi. Wartym zainteresowania graczem jest też podobno zasuwający przy kresce Archimede Morleo, ściągnięty z Crotone. W lipcu klub przeszedł w ręce biznesmena Sergio Porceddy, co powinno gwarantować względny spokój organizacyjny. Sam Porcedda nie ukrywa, że chce zmontować w Bologni silną ekipę, choćby częściowo nawiązująca do chlubnych tradycji klubu (7 tytułów mistrzowskich!). Na razie silna ona jeszcze nie jest, użyłbym raczej epitetu "ciekawa". Młodzi gracze, wsparci bardziej doświadczonymi Portanovą, Di Vaio, Mudingayim czy Busce' nie powinni tym razem bić się do samego końca o życie. Choć, podobnie jak w Bari, przydałby się jeszcze jeden dobry snajper. Prognoza: środek tabeli.

BRESCIA. Po 5 latach przerwy Serie A znów zawita na Stadio Rigamonti. Brescia kilka razy ocierała się o powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej, w przedziwnych okolicznościach szansę tę zaprzepaszczała, a teraz nareszcie dopięła swego. Cieszę się z tego, miło wspominam wspaniałe popisy Roberto Baggio w barwach rondinelle, a przecież swoje fajne chwile miał też w Lombardii Marek Koźmiński. Obaj panowie doprowadzili Brescię do finału Pucharu Intertoto w 2001 roku, gdzie pechowo ulegli PSG. Trenerem był wówczas legendarny Carlo Mazzone. Czy obecna drużyna ma szansę nawiązać do tych osiągnięć? Jeszcze nie. Prezydent Luigi Corioni chwali się wprawdzie, że zmontował ekipę na miarę Ligi Europejskiej, ale składam te deklaracje na karb ekscytacji spowodowanej sprowadzeniem do klubu Edera i Diamantiego. Owszem, ten pierwszy to naprawdę niezwykle utalentowany napastnik, a drugi to wysokiej klasy ofensywny pomocnik. Co więcej, w bramce udało się "zainstalować" Matteo Sereniego, który przez 2/3 sezonu (przez pozostałą 1/3 będzie pewnie kontuzjowany) zagwarantuje spokój na tej pozycji. Mam jednak wątpliwości zarówno co do jakości linii defensywnej, jak i do głębokości składu. Nie wydaje mi się, by drużyna prowadzona przez Giuseppe Iachiniego miała więcej niż 16 piłkarzy na poziomie Serie A. To trochę mało. Wzmocnione muszą zostać defensywa i skrzydła. Ale może zdarzyć się i tak, że siłą entuzjazmu i talentu ofensywnego, zgromadzonego w składzie (Diamanti plus dwóch czołowych strzelców Serie B - Eder i Caracciolo), Brescia ruszy od początku z kopyta i usadowi się w środku tabeli. Ktoś w końcu musi być tą rewelacją sezonu. Prognoza: walka o utrzymanie.

CAGLIARI. W ostatnich 2-3 latach chwaliliśmy tę drużynę za rozsądne budowanie składu i dobrą piłkę, jaką prezentowała. Wszystko popsuło się wiosną tego roku. Punktem kulminacyjnym przesilenia, które nastąpiło po serii porażek, było odejście architekta całego projektu - Massimiliano Allegriego. Trener ten szybko znalazł zatrudnienie w Milanello, a ja obawiałem się, że trenerskie bezkrólewie, które zapanować miało w Cagliari, zepchnie ten zespół w niebyt. Wydaje się jednak, że prezydent Cellino dokonał ciekawego wyboru nowego szkoleniowca. Pierpaolo Bisoli w ciągu dwóch sezonów wprowadził Cesenę z Lega Pro do Serie A. Jak sam powiedział, miasto Cagliari to jego drugi dom, a sam klub to jego Real Madryt. Cesena Bisolego słynęła z żelaznej, konsekwentnej gry w obronie. Jestem ciekawy, jak wyglądać to będzie na Sardynii, tym bardziej, że klimat zmienili czołowi defensorzy - Lopez i Marzoratti, a walizki pakuje już reprezentacyjny golkiper Marchetti. Perico i Magliocchetti, którzy wzmocnili tyły, to gracze trochę anonimowi. Cieszy na pewno zasilenie ofensywy dwoma ponadprzeciętnymi jednostkami - Pinardim i powracającym Acquafrescą, który odrzucił nawet ofertę z Lazio. Wyniki i sposób rozgrywania sparingów wskazują faktycznie na duży nacisk położony na zespołową grę defensywną. Kibice marzą o powrocie do Europy, w której Bisoli reprezentował Cagliari jako piłkarz. Do tego jeszcze droga daleka, ale trener ten ma u mnie spory kredyt zaufania, stąd prognoza: środek tabeli.

CATANIA. To chyba jedno z moich największych rozczarowań tej sesji transferowej. Catania jest zbyt bierna i to w sytuacji, gdzie w poprzednim sezonie aktualny skład został przez Sinisę Mihajlovića wyciśnięty niczym cytryna. 45 punktów w ciągu jednych rozgrywek to rekord tego klubu w Serie A. Teraz Mihajlovića już nie ma i choć postarano się o godnego następcę (Marco Giampaolo) to zastanawiam się, co stanie się gdy Maxi Lopez, P. Ledesma, Llama (ciągle zmaga się z urazem) czy Mascara nie utrzymają formy z poprzedniego sezonu? Cieszy na pewno powrót po długiej kontuzji Barrientosa oraz dobra gra w sparingach Pablo Alvareza. Ciekawi realna wartość ofensywnego pomocnika, Alejandro "El Papu" Gomeza, reklamowanego jako potencjalne odkrycie sezonu. Mam jednak wrażenie, że mercato low-cost odbije się na Sycylii czkawką i to słyszalną w całej Italii. Zapowiada się ciężki sezon dla etnei. Prognoza: walka o utrzymanie.

Il ritorno. Powrót.

2010-08-24T22:06:00.005+02:00

Kończy się sezon ogórkowy, kibice podnoszą głowy, budzą się z letniego snu i wracają do życia. Do życia wraca też, nareszcie, nasza ukochana Serie A. Po chwili namysłu i walki z samym sobą postanowiłem, zgodnie z obietnicą złożoną kilkanaście tygodni temu, odhibernować mojego bloga. Wydaje mi się, że dobrze przepracowałem okres przygotowawczy do sezonu. Może chwilę potrwać zanim złapię świeżość, proszę więc o wyrozumiałość. Obym tylko zbyt szybko nie poczuł przemęczenia sezonem i graniem co trzy dni.

Mattia

Przerwa. Wakacje

2010-07-04T17:27:00.002+02:00

Co uważniejsi ;) bywalcy bloga zauważyli przedłużającą się przerwę w jego aktualizacji. Nie będę owijał w bawełnę - dzieje się tak z dwóch przyczyn. Po pierwsze, moje życie zawodowe poszło w takim kierunku, że rzadko kiedy mam czas włączyć telewizor, o blogu nawet nie wspominam. Po drugie, nie ukrywam, że cały sezon blogowania nadszarpnął moje siły i wenę twórczą. Czuję, że potrzeba mi dłuższej przerwy.

Chciałbym wrócić przed sezonem 2010/2011. Wierzę, że to mi się uda. Do zobaczenia! Mam nadzieję...

Nerazzurri na szczycie świata !!!

2010-05-23T15:46:00.007+02:00

Inter, Inter, Inter! Po trzykroć Inter. Mistrzostwo, Puchar Włoch, Puchar Europy. Nie udało się to wcześniej żadnej ekipie z Półwyspu Apenińskiego. Jose Mourinho i jego podopieczni sami stworzyli swoją legendę. Dopełniła się ona wczorajszej nocy na Santiago Bernabeu. Nerazzurri pokonali Bayern 2-0 i po 45 latach przerwy wznieśli ku niebu ręce, dzierżąc w nich najważniejsze klubowe trofeum na świecie.

Mecz widzieliśmy wszyscy. Inter wygrał zasłużenie. Był skuteczniejszy i nie popełniał w obronie błędów, które przytrafiały się Bayernowi. To co zrobił przy drugim golu van Buyten to futbolowe przedszkole. Podobnie jak ustawienie defensywy przy pierwszej bramce i chwilę później, przy "setce" Sneijdera. Na tym poziomie są to zachowania niewybaczalne.

Ciężko było spodziewać się otwartego, niezapomnianego spektaklu. Takie finały jak Milan-Liverpool z 2005 roku zdarzają się mniej więcej raz na ćwierćwiecze. Oba zespoły grały ostrożnie, blokowały boczne sektory boiska, bały się otworzyć. Bayern więcej grał piłką, ale trafiał na mur Interu. Nerazzurri odpowiadali kontrami, ale były one bojaźliwe i nieskuteczne. Aż do bramki Milito.

Potem widzieliśmy już starą bajkę - żelazną konsekwencję Interu w defensywie i jego zabójcze wypady. Drugi gol Il Principe była sygnałem do rozpoczęcie fety. Mourinho po meczu płakał. Podobnie jak Zanetti. Moratti pewnie też, choć do tego się nie przyznał. Płakał cały czarno-niebieski lud. Były to łzy szczęścia, łzy spełnionych snów i wypełnionych obietnic. Nagroda za to, że nie bali się marzyć i po to marzenie sięgnęli. Inter wyeliminował po drodze do finału głównych faworytów rozgrywek, Chelsea i Barcę. Wczoraj bezdyskusyjnie pokonał Bayern. To najlepszy dowód na to, że Puchar Mistrzów trafił w godne ręce.

Trafił w ręce drużyny zjednoczonej w dążeniu do celu, niezłomnej, pomagającej sobie na boisku i poza nim. To wszystko ręka Jose Mourinho, trenera zwycięskiego, niezwykle nieodgadnionej i złożonej osobowości, a jednocześnie szkoleniowca prostego do odczytania. W tym sensie, że jest najbardziej chyba sugestywnym synonimem zwycięstwa. To właśnie zwycięstwu podporządkowuje swoją pracę, nie godzi się na półśrodki, na piłkarzy myślących głównie o własnym ego. A nawet jeśli ma takich w składzie, to potrafi ich z reguły zmusić do pracy dla drużyny.

Szkoda, że Jose Mourinho opuszcza Italię i już za kilkadziesiąt godzin zostanie trenerem Realu. Niezależnie od wszystkiego, będzie nam go wszystkim w świecie calcio brakować.

Grazie Jose, Grazie Inter!

foto: goal.com

Inter o krok od historii

2010-05-21T20:49:00.003+02:00

Niesamowite. Jeszcze jesienią, widząc męki Interu w fazie grupowej Ligi Mistrzów, nie potrafiłem wyobrazić sobie siebie piszącego w maju zapowiedź finału Champions League z udziałem nerazzurri. Męki z Dynamem Kijów i Rubinem Kazań oraz dotkliwa i bezdyskusyjna porażka na Camp Nou wskazywały, że Jose Mourinho nie potrafi przełamać w głowach piłkarzy europejskiego tabu, że graczom tym nadal trzęsą się nogi, gdy słyszą przed meczem słynną melodię. Popełniłem o tym tekst. Życie dopisało puentę. Sądzę, że Inter wygra jutro Ligę Mistrzów i przejdzie do historii futbolu. Jose Mourinho idem.

O smaczkach tego meczu dyskutuje się tak gęsto, że nie trzeba ich chyba specjalnie przypominać. Powrót do Madrytu niechcianych tu Robbena i Sneijdera, praktycznie przesądzona przeprowadzka Mourinho do Realu, wspólna przeszłość Van Gaala i The Special One w Barcelonie i małe prowokacje tego pierwszego ("Mourinho myśli głównie o obronie, ja chcę grać piłkę, która podoba się fanom"). Czy wreszcie walka o ranking UEFA i obronę jednego miejsca w Lidze Mistrzów dla Italii.

Ja, przede wszystkim, chciałbym zdjąć czapkę z głowy przed oboma trenerami. To wielcy fachowcy. To, w jaki sposób Van Gaal ograł Juventus i Manchester znamionowało geniusz. Bayern to jego idealna nieomal kreatura, dorównująca doskonałością Ajaxowi z lat 90-tych. Maszyna, w której wszyscy wiedzą co mają robić na boisku. Wygrane 4-1 spotkanie w Turynie było popisem futbolu totalnego, sposób w jaki Bayern zdominował Lyon był niepowtarzalny. Szczególnie uderzała ta różnica klas w momencie, gdy Bawarczycy musieli radzić sobie w "10" po wykluczeniu Ribery'ego. I grali z Francuzami w dziadka.

Ribery'ego jutro zabraknie, ale Holender wymyśli jakiś godny sposób na załatanie tej luki. Ivica Olić dorównuje w tej edycji LM samemu Rooney'owi. Genialne szarże Arjena Robbena sieją panikę w każdej linii defensywnej świata, a Thomas Muller potrafi strzelić gola w każdym momencie. Bayern jest szczególnie groźny na flankach, które są kołem zamachowym gry ofensywnej tej drużyny, szczególnie wtedy gdy do akcji podłączy się z tyłu Philip Lahm. Nawet pod nieobecność Ribery'ego to stamtąd, ze skrzydeł, powinno przyjść wielkie zagrożenie. Największe nadejdzie z ławki rezerwowych. Tam gdzie zasiądzie Louis Van Gaal.

Jego vis a vis, niepokorny uczeń i jutrzejszy rywal też ma za sobą niesamowity sezon. Zdobył, podobnie jak Van Gaal, dublet, jutro może zaliczyć historycznego hat-tricka. Wielokrotnie pisałem tu o Interze, o jego sposobie gry, o plusach i minusach. Powtórzę tylko - szacunek dla Mourinho za to, że pokazał wiosną w pucharach Inter odważny, nie padający przed nikim na kolana. Rewanż z Chelsea i dwumecz z Barcą był majstersztykiem jego i jego ekipy. Nie rozumiem ludzi, którzy tego nie widzą i nie doceniają.

Filozofia trenerska obu panów ma, mimo oczywistych różnic, wiele punktów stycznych. Pressing, wymiana pozycji, opieranie drużyn na silnych fizycznie, wybieganych graczach, nacisk na grę bocznymi sektorami boiska, konieczność włączania się środkowych pomocników w akcje ofensywne, wymienność pozycji. I przede wszystkim - stawianie drużyny ponad jednostkami. Samuela Eto'o tak mocno pracującego w defensywnie zobaczymy tylko u Mourinho. Albo u Van Gaala, który zdążył już skasować przecież Lukę Toniego. Jutro panowie ci rozegrają swoją partię szachów. Zwycięży ten, który przechytrzy rywala. Jak ma zagrać Inter? Ma zagrać swoje. Konsekwentnie. Tak jak w derby Mediolanu, jak z Chelsea i z Barcą. Liczę, że Mourinho wymyśli coś "ekstra".

Gra toczyć się będzie jutro o historię. Tylko Ernst Happel i Ottmar Hitzfeld wygrali Puchar Europy z dwoma różnymi klubami. Ani Inter, ani Bayern, nie wygrały nigdy potrójnej korony. Jutro stanie się historia. I mam dziwne przeświadczenie, że Interowi nie stanie się jutro krzywda. Wierzę w metafizykę, znaki na niebie i ziemi itp. To jest ten sezon, sezon Interu. Sezon, kiedy spełnią się marzenia Massimo Morattiego, kiedy fanom nerazzurri los odpłaci za wiele sezonów europejskich upokorzeń.

Absolutnie doceniam klasę Bayernu. Ale Inter jest drużyną lepszą, mocniej spojoną heroicznymi bojami z Chelsea i Barceloną. Mam wrażenie, że ekipą bardziej głodną tego sukcesu, co może brzmieć paradoksalnie w obliczu najważniejszego z najważniejszych finałów. Inter ma większe parcie na sukces, jest twardszy, lepszy w grze obronnej, co w tego typu meczach ma często kluczowe znaczenie. Inter wygra, Mourinho pożegna Mediolan jako "santo subito", a Javier Zanetti wzniesie puchar po swoim 700-setnym meczu w barwach klubu. Piękne podsumowanie pięknego snu.

foto: corrieredellosport.it

Inter campione

2010-05-18T21:23:00.004+02:00

Między niezapomnianą fetą mistrzowską w Poznaniu (tak, tak - Mistrz Mistrz Kolejorz!), a nawarstwiającymi się obowiązkami zawodowymi, ucieka mi ciągle podsumowanie 38. kolejki Serie A. Przepraszam za to. Obiecuję natomiast obszerne podsumowanie całego sezonu już wkrótce. Jako obowiązkową i oczywistą rekompensatę.

Inter, po dość ciężkim meczu, wygrał 1-0 w Sienie i wywalczył swoje 18. scudetto. W pełni zasłużone, ale jakże wymordowane i wręcz wyrwane Romie. Ten temat przyjdzie jeszcze czas napisać. Gratulacje dla piłkarzy, trenerów i fanów Interu. W sobotę mogą przejść do historii futbolu. O tym już wkrótce.

foto: corrieredellosport.it

To nie koniec zabawy. Feta Interu odłożona

2010-05-09T23:06:00.009+02:00

Znamy już prawie wszystkie ważne odpowiedzi. Poza tą najważniejszą. Dziś interiści mogli, po bramce Lazzarego, przez kilkanaście minut szykować się do otwarcia szampanów. Antybohater środowego finału Coppa Italia, dziś jednak stał się znów bohaterem. Dwa gole Tottiego przyczyniły się do pokonania 2-1 Cagliari i odłożyły fetę Interu do następnej niedzieli. Czy aby na pewno?

Znamy już wszystkich spadkowiczów. Zgodnie z przewidywaniami, Lazio pokonało zdegradowane już Livorno i przypieczętowało tym samym smutny los Atalanty. Bergamaschi zresztą przegrali 0-2 w Neapolu. Napoli będzie mieć więc dłuższe wakacje. Juventus uległ 2-3 Parmie, zajmie zaledwie 7. miejsce i wystartuje do pucharów najwcześniej z włoskich drużyn. Kara za słabiutki sezon.

Buffon, Cannavaro i Chiellini mieli stanowić dziś oś linii obrony Starej Damy. Formacja ta dała się w dziecinny sposób zaskoczyć w trzech, raczej prostych do "przeczytania" sytuacjach. Coraz bardziej czarno widzę tę włoską przygodę w Republice Południowej Afryki. Nowy trener Juventusu (Benitez? Prandelli?) będzie potrzebował sporo czasu (i sporo pieniędzy) na ogarnięcie tego bałaganu.

Smutno patrzy się na puste trybuny w Genui. Rozumiem, że fani Genoi i Milanu szczerze się nienawidzą (zaszłości są mocno historyczne i zbrukane niestety krwią), ale zamykanie obiektów to powinna być ostateczna ostateczność. Tymczasem w Italii zbyt często idzie się na tego typu łatwizny. A potem panuje zdziwienie, że ludzie odwracają się od calcio.

Fajne było dziś na pewno to, że piłkarze mogli sobie postrzelać. Majowe powietrze rozleniwiło defensorów, 33 bramki to dość rzadki we Włoszech wynik. Antonio Di Natale przypieczętował swoją doppiettą koronę króla strzelców. Z kibicami w Udine, po 3 latach pracy (choć nie ciągłej), pożegnał się trener Pasquale Marino. Myślę, że szybko znajdzie nowego pracodawcę. Jeśli ktoś oczekuje od drużyny ładnej, ofensywnej gry, to jest to odpowiedni do tego człowiek.

W batalii o Ligę Mistrzów nie było rozstrzygnięcia, ale ten remis premiuje raczej Sampdorię. Doriani podejmują w ostatniej kolejce nie grające już o nic Napoli. Powinni wygrać, choć sprawy bym do końca nie przesądzał. Na wypełnionym po brzegi Stadio Barbera zobaczyliśmy dość ciekawy mecz, w którym gospodarze atakowali z większą fantazją, a goście odpowiadali chyba jednak większą mądrością. Sprawiedliwy podział punktów. Powtórzę natomiast po raz kolejny - szkoda, że któraś z tych ekip wypadnie poza "zona Champions". Obie zasłużyły tym wspaniałym sezonem na szansę gry w najbardziej elitarnych rozgrywkach.

Jak już pisałem, Inter przez 6 minut był w niebie. Roma przegrywała, a nerazzurri mieli w tym momencie już 5 punktów przewagi nad rywalem. Potem do gry włączył się Totti. Kibice w Mediolanie odczuwają z pewnością niedosyt. Pocieszyć ich musi fajny, ofensywny mecz, który obejrzeli na San Siro. Chievo, co zrozumiałe, postawiło poprzeczkę znacznie wyżej niż tydzień temu Lazio. Wyszła z tego efektowna wymiana ciosów i ładne pożegnanie z fanami. Ostatnie dwa przystanki w tym sezonie to Siena i Madryt. Dwa pit-stopy w drodze do piłkarskiego nieba i historii futbolu.

Romie ewidentnie brakuje już paliwa, ale po raz kolejny oddać trzeba giallorossi, że nie odpuszczają i po raz n-ty w tym sezonie wyszli z poważnych opresji. Wielu kibiców pojawiło się dzisiejszego popołudnia na Olimpico w koszulkach z numerem 10. Miał to być gest wsparcia dla kapitana Tottiego. Rozumiem intencje, ale wolałbym, aby Totti nie dawał powodów ku takim demonstracjom. Ten bardzo dobry piłkarz zostanie zapamiętany niestety nie tylko ze swoich bramek, ale w dużej mierze też z takich wyskoków jak oplucie Poulsena czy skopanie Balotellego. A to przecież tylko dwa wpisy na długiej liście niesportowych przewin. Dwoma golami, bardzo ważnymi, Francesco sprawił, że wrócono do dyskusji o jego klasie piłkarskiej. Chyba tylko tak mógł wybrnąć z nieprzyjemnej sytuacji, w którą się wpakował. Udało mu się.

Nastroje w żółto-czerwonej części Rzymu są optymistyczne. "To jeszcze nie koniec", "Cuda się zdarzają", "Wierzymy". Roma ma za sobą naprawdę kapitalny sezon. Nikt chyba nie spodziewał się, że zajdą tak daleko. Niedosyt pozostawiła Liga Europejska. Patrząc na skład finału, ciężko nie odnieść wrażenia, że do Hamburga mogła polecić właśnie Roma. Jeśli Inter wygra w Sienie, to nic tak naprawdę się nie stanie. Kibice gorąco podziękowali swoim piłkarzom i trenerowi Ranieremu. Zasłużyli na to, zdobyli tytuł wicemistrza. A Siena już zapowiada wojnę ustami prezydenta Mezzaromy, prywatnie fana giallorossi. Nie takie cuda widziałem już w futbolu. To jeszcze nie koniec zabawy.

foto: corrieredellosport.it

Farsa w Rzymie. Wiemy coraz więcej

2010-05-03T21:28:00.007+02:00

Coraz mniej niewiadomych w Serie A. Inter łatwo wygrywa na Stadio Olimpico z Lazio i utrzymuje pozycję lidera. Milan, po wygranej 1-0 z Fiorentiną, pewnie pilnuje trzeciej pozycji. Napoli jest już spokojne o swój występ w Europie. Z tyłu tabeli ugotowano Sienę, a los ten spotka też raczej Atalantę Bergamo. Dużo było ciekawych wydarzeń podczas minionego weekendu Serie A. Szkoda tylko, że tak wiele było też rzeczy dziwnych i nieprzyjemnych.

Zacznijmy od meczu Lazio z Interem. Goście na luzie wywieźli trzy punkty. W dużej mierze dlatego, że gospodarzom przez myśl nawet nie przeszło stawianie liderowi oporu. Cieszyli się więc wspólnie kibice obu drużyn. Wściekali natomiast działacze i fani Romy, zarzucając obu zespołom, a szczególnie rzymianom, zabicie ducha sportu.

Lazio ewidentnie się podłożyło, to widziało nawet 5-letnie dziecko. To była farsa i antyreklama calcio. Czy jednak ktoś spodziewał się innego rezultatu? Po tym jak fani Lazio wyraźnie oczekiwali takiego rozstrzygnięcia? Po gestach Tottiego? Po kilkudziesięciu latach zażartej rywalizacji? W odwrotnej sytuacji mielibyśmy pewnie podobną parodię, co zresztą raz już w historii się zdarzyło (sezon 1972/73). Wypada tylko martwić się o zdrowie prezydenta Lotito, który otrzymał list z groźbą śmierci w razie przegranej biancocelesti.

Sporo wątpliwości pozostawiła też sobotnia wygrana Romy w Parmie. Pracę arbitra Rocchiego określono w nie-rzymskich mediach jako bardzo słabą. Wiele zastrzeżeń było również do sposobu prowadzenia meczu o utrzymanie, Atalanta-Bologna, gdzie trójka sędziowska podjęła mnóstwo dziwnych decyzji. Znów niesmak pod koniec rozgrywek ligowych. Do jasnej cholery!

Swoją drogą, w ten weekend zarówno w Anglii (Liverpool-Chelsea), jak i w Hiszpanii (Sevilla-Atletico) mieliśmy również mocno podejrzane wydarzenia. Ale to marne pocieszenie dla fanów calcio.

Teraz wszyscy patrzeć będą na ręce Chievo. Clivensi, pewni utrzymania już od kilku tygodni, zmierzą swe siły zarówno z Interem (na San Siro), jak i z Romą (na Bentegodi). Miejmy nadzieję, że w obu spotkaniach dadzą z siebie wszystko.

Bezpośredni mecz Palermo z Sampdorią zadecyduje prawdopodobnie o 4. miejscu dla którejś z drużyn. Fajnie, sprawiedliwie. Szkoda tylko, że jedna z tych ekip będzie musiała obejść się smakiem. Szkoda też, że liderzy obu - Cassano i Miccoli - Mundial zobaczą w telewizji. Jeśli w ogóle będą mieli ochotę na włączenie go.

Marcello Lippi podał nazwiska 29 graczy, powołanych na ostatnie przed mistrzostwami świata zgrupowanie squadra azzurra. Najprawdopodobniej to właśnie z tej listy wybranych zostanie 23 zawodników, którzy otrzymają bilety lotnicze.

Ambrosini, Del Piero, Miccoli, Cassano czy Amauri. Tych piłkarzy na wykazie tym brakuje. A byli oni "promowani" przez kibiców i część mediów. Prezentowali równą, wysoką dyspozycję, lub, jak Alex czy Amauri, mogli mieć, z różnych względów, spore nadzieje na wyjazd. Lippi ma prawo do swoich wyborów, ale tegoroczna dyspozycja powołanych już Grosso, Legrottaglie, Zambrotty czy Camoranesiego nie zwiastuje cudów. Spójna grupa piłkarzy to jedno. Ale liczyć powinna się też forma. Czy selekcjoner nie stawia czasem na niektóre zgrane już karty?

Bramkarze: Buffon, Marchetti, De Sanctis, Sirigu

Obrońcy: Bocchetti, Bonucci, Cannavaro, Cassani, Chiellini, Criscito, Grosso, Legrottaglie, Maggio, Zambrotta

Pomocnicy: Camoranesi, Candreva, Cossu, Gattuso, Marchisio, Montolivo, Palombo, Pepe, Pirlo

Napastnicy: Borriello, Di Natale, Gilardino, Iaquinta, Pazzini, Quagliarella

Pechowiec kolejki: Federico Peluso. Strzelił gola samobójczego w meczu Atalanta-Bologna. Gola, który niemal przypieczętował degradację bergamaschi. Pamiątka i trauma pewnie na całe życie.

Porażka kolejki: Postawa drużyny Lazio.

Co nas czeka? Już w środę finał Pucharu Włoch. Na Stadio Olimpico w Rzymie Roma zagra z Interem. Biorąc pod uwagę skalę rywalizacji między tymi klubami w ostatnich kilku latach, a szczególnie wydarzenia ostatnich kilku dni, zapowiada się prawdziwa batalia. Transmisja w TVP2, co tylko podwyższa rangę i oprawę tego wydarzenia. Zapraszam

foto: corrieredellosport.it

Heroiczny Inter w finale

2010-04-28T23:59:00.004+02:00

Twardy, niezłomny, zwycięski. Inter Jose Mourinho pojedzie do Madrytu na finał Ligi Mistrzów. Pojedzie, gdyż udowodnił swoją wyższość nad wielkim rywalem, jakim jest Barcelona. Tydzień temu nerazzurri zdominowali rywala, dziś zaparkowali przed polem karnym autobus. Ale był to całkiem rozsądny i skuteczny autobus. Blaugrana nie mieli pomysłu na jego rozbicie, grali wolno, schematycznie. Zupełnie mnie rozczarowali.

Inaczej niż Inter. Nerazzurri zagrali bardzo konsekwentnie, dobrze przesuwali swoje linie, skutecznie przecinali wszystkie prostopadłe piłki. Nawet po wątpliwej czerwonej kartce dla Motty (powtórki pokazały, jak bezczelnie symulował Busquets) nie stracili rezonu. Milito częściej schodził w defensywie na skrzydło, a Sneijder często odgrywał rolę najbardziej wysuniętego piłkarza. Poza tym, bez zmian. Konsekwencja i przeszkadzanie Barcy na wszelkie sposoby. Inter po prostu wiedział co ma grać.

Goście zagrali z sercem, z jajem. Gospodarze byli bezradni, nie potrafili dojść do pozycji strzeleckiej. Gol Pique, zdobyty z minimalnego spalonego, dał im jeszcze nadzieję. Ale była to nadzieja płonna. Ostatnie kilka minut to znów było odbijanie się od ściany.

Zastanawiam się, na ile Barcelonę przytłoczyła atmosfera wykreowana przed tym meczem. Być może nie są przyzwyczajeni do tak nagłej erupcji złych emocji. Widziałem Barcę, która nie bawiła się grą, a przecież nawet w najtrudniejszych chwilach ekipa Guardioli potrafiła wyczarować coś z niczego. Dziś było to schematyczne, przewidywalne. Szkoda. O tym, że Inter stanie z tyłu, byłem przekonany. Tego że blaugrana nie staną na wysokości zadania, jednak się nie spodziewałem.

Jeden z głównym wrogów publicznych Katalonii, Jose Mourinho, mógł fetować ze swoimi piłkarzami awans do finału. Pośród lecących z trybun butelek i niespodziewanie włączonych zraszaczy murawy. Jakże słodko musiała im smakować ta radość.

Mourinho: "To najpiękniejszy wieczór mojego życia"

Moratti: "Mourinho jest fenomenem, niczym Helenio Herrera"

foto: corrieredellosport.it

Inter w obliczu remuntady

2010-04-27T21:04:00.008+02:00

Remuntada, Pasaremos. Specjalne koszulki założone przez piłkarzy Barcy po meczu z Xerez, histeryczne wręcz momentami artykuły prasowe, zapowiedzi zgniecenia rywala, słowa o tym, że po 90 minutach na Camp Nou znienawidzą futbol i swój zawód, wypowiadane przez Ibrahimovica czy Pique, mobilizacja kibiców, mająca na wszelkie sposoby uprzykrzyć życie gościom. Nikt nie ma wątpliwości, że cała Katalonia jest na maksa nabuzowana przed jutrzejszym meczem rewanżowym w półfinale Ligi Mistrzów. Zmobilizowana i zjednoczona jak onegdaj, gdy witała zdrajcę Figo. Obóz blaugrana stawia sprawę jasno: zwycięstwo albo śmierć. Najspokojniej w tym wszystkim prezentuje się prezydent Laporta. Ale pewnie w środku i tak przypomina wulkan. Oby nie islandzki.

Na tle tym opanowaniem (czy pozornym?) imponuje Inter. Po wyprzedzeniu Romy w tabeli ligowej na twarzach wszystkich, w tym Massimo Morattiego, pojawił się szeroki uśmiech. Mourinho przybrał dziś na konferencji prasowej taktykę luzaka. "Czym wy się ekscytujecie? Dla nas to tylko mecz, dla Barcelony to jakaś obsesja". Taki był mniej więcej sens jego wypowiedzi. Kolejna twarz Portugalczyka, który swój dwumecz z Barcą rozpoczął już dawno temu. Nie tylko, gdy myślimy o tym sezonie.

Z pewnością kamień z serca The Special One wypchnęła wiadomość o ozdrowieniu (jak zwykle, cudownym) Wesleya Sneijdera. Jego brak byłby dla Interu zabójczy. Bez Holendra w składzie Inter z reguły męczy się przeokrutnie, obarczoną gigantycznym ładunkiem bezradności listopadową porażkę nerazzurri na Camp Nou tłumaczono właśnie m.in. brakiem Wesa. Przy zawieszeniu Stankovica, ewentualna absencja Sneijdera zmusiłaby Mourinho do całkowitej zmiany ustawienia. Nie miałby po prostu pomocników do tak skutecznego ostatnio 4-2-3-1. A konkretniej: nikt nie połączyłby formacji ataku z zapleczem.

Bo Holender wprost idealnie spaja ofensywne zagony z tyłami swojej armii. Zabiera często piłkę jeszcze pod własną linią obrony i szybko rozrzuca ją do przodu. Świetnie reguluje tempo gry, świetnie prowadzi kontrataki. Bez Holendra, jego klasy i wizji gry, Inter byłby raczej skazany na wybijankę. Teraz już nie jest. Choć nadal ją ryzykuje.

Dlaczego? Bo Barca na Camp Nou to maszyna do niszczenia rywali. Rzadko zdarza się by blaugrana nie stworzyli u siebie 10-15 okazji bramkowych. Nawet jutro na pewno wykreują co najmniej kilka setek. Na katalońskim lotnisku grają szerzej, pewniej i szybciej niż na wyjeździe. Ciężko się przed nimi obronić. Samuel-Lucio-Cesar. To będzie najbardziej bombardowana z wszystkich stron trójka interistów. Inni będą mieli tylko niewiele łatwiej.

Na pewno nie można dać się zepchnąć do rozpaczliwej obrony. Będzie to o tyle ciężkie, że, po pierwsze, Inter lepiej niż na San Siro już nie zagra i nie zaskoczy już tak mocno przeciwnika. Po drugie, co wynika z pierwszego, Guardiola na pewno przeanalizował już pierwszy mecz i swoje błędy. Po trzecie, Barcelona jest niesamowicie zmobilizowana i naładowana energią. Nie powtórzy się sytuacja sprzed tygodnia, gdzie po golu Pedro osiedli oni na laurach. Ciekawy jestem, czy Mourinho będzie w tej sytuacji potrafił czymś zaskoczyć. W tym sezonie już kilka razy udało mu się to wybornie.

Skład przyjezdnych będzie raczej na pewno identyczny jak tydzień temu. Pewnie niewiele zmieni też Guardiola, któremu za kartki wypadł Puyol i którego sytuacja ta zmusza to sprowokowania bratobójczego pojedynku Milito-Milito. Obaj panowie już raz niemiłosiernie pokopali się w derbach Buenos (Racing-Independiente).

Massimo Moratti przyznał, że to najważniejszy wieczór w jego 15-letniej prezydenturze. Dla wielu fanów Interu, którzy nie pamiętają wspaniałych sukcesów ekipy Helenio Herrery, będzie to najważniejsza noc w życiu.

PS. Oba kluby przeżywają świetny sezon. Jeden z nich może w ciągu kilku dni przegrać praktycznie wszystko. Kolejny paradoks futbolu.

foto: cules.pl

Nieoczekiwana zmiana miejsc. Ostatnia?

2010-04-26T23:29:00.010+02:00

Pierwszym i jedynym konkurentem dla Interu miał być Juventus. Prędko okazało się, że biało-czarny balon pękł równie szybko, jak go nadmuchano. Potem zachwycaliśmy się Milanem. Rossoneri też spuchli i zdawało się już, że Inter niezagrożenie sięgnie po scudetto. I nagle wyskoczyła Roma. Zbliżała się. by wreszcie w sensacyjny sposób wyjść na czoło wyścigu. Samotna ucieczka rzymian została zlikwidowana równie gwałtownie, jak się zaczęła. Wczoraj mieliśmy kolejną zmianę miejsc. Chyba nieoczekiwaną. I chyba już ostatnią.

Pisząc o autodestrukcyjnym genie Romy, wspominałem mecz z Lecce w roku 1986. Widziałem kiedyś to spotkanie na DVD. Wczoraj zobaczyłem niemal lustrzane odbicie tamtego horroru. To niesamowite, jak historia zatacza czasem koło. Podobnie jak wtedy, giallorossi szybko zdobyli gola i totalnie dominowali. I podobnie jak wtedy nie potrafili zamknąć meczu, strzelić drugiej bramki. Mimo wielu okazji. I podobnie jak wtedy narastała nerwowość. Na boisku (vide sprzeczka Vucinica z Perrottą) i na trybunach. Gol Pazziniego, identycznie jak ćwierć wieku temu bramka Di Chiary, był jak mocny cios w korpus. Potem Roma rozpaczliwie i chaotycznie rzuciła się do przodu. I została znokautowana.

Filozofowanie nie ma tu sensu. Roma chyba przegrała wczoraj życiową szansę. Życiową szansę Ranierego, De Rossiego, Prade, Roselly Sensi. Ci wszyscy romaniści już nigdy mogą nie dostać od losu takiej okazji na wygranie tytułu. To wszystko trochę ich przerosło, choć przecież to samo wrażenie mieliśmy po 45 minutach meczu derbowego. Wczoraj jednak nie do końca trafił ze zmianami Ranieri, chyba za bardzo zakłócił równowagę, wrzucając na boisko kolejnych graczy ofensywnych. Słaniający się na nogach Totti był do zmiany. W piłce nie ma cudów. Jeśli ktoś nie ma siły biegać, na pewno nie pomoże drużynie.

Płacz Mexesa, nerwowe wypowiedzi pomeczowe Roselli Sensi wskazują, że oni wszyscy czują, iż wypuścili ten tytuł z rąk. Cały paradoks polega na tym, że już dziś czytam wypowiedzi romanistów apelujących do zawodników Lazio o sportową postawę w meczu z Interem. Tak, tego samego Lazio, którego piłkarzy i kibiców wyśmiewał tydzień temu kapitan Totti. Piłka, jak życie, bywa cholernie przewrotna.

Wypada z tego miejsca pochwalić Sampdorię. która naprawdę zaprezentowała się niczym rasowy bokser. Sprzyjało im szczęście, także sędzia Damato mógł podjąć kilka innych decyzji (gospodarzom należał się karny). Ale to nie zmienia faktu, że Luigi Del Neri stworzył w Genui fajny zespół. Z raptem dwoma piłkarzami ponadprzeciętnymi (Cassano, Pazzini), wspartymi kilkoma naprawdę solidnymi ligowcami (Palombo, Storari, Zauri, Semioli czy Mannini). Ciekawe ekipa. Podobnie jak Palermo, które pokonało Milan 3-1. Tam więcej jest w składzie talentu. I sam jestem ciekaw, kto wyjdzie zwycięsko z tej walki o 4. miejsce.

Milan i Fiorentina to dwie drużyny idące w dół. Viola, po niesprawiedliwym odpadnięciu z Ligi Mistrzów nie mają już chyba celu i energii. Nie wiadomo co z Cesare Prandellim, rozczarowani postawą kibiców, ale i miasta są bracia Della Valle. Podobnie Milan - Leonardo ma odejść po sezonie, podobnie jak kilku piłkarzy. Czuć, że coś tam się kończy. I tak właśnie prezentują się rossoneri. Kończą się, jeśli chodzi o ten sezon. Stery ekipy ma przejąć w nowym sezonie duet Filippo Galli-Mauro Tassotti. A więc znów rozwiązanie wewnętrzne. Nikt nie spodziewa się też dużych zakupów, a raczej piłkarzy z kartą na ręku. Oszczędności ciąg dalszy.

Takich zespołów, praktycznie już tylko wegetujących, jest zresztą więcej. Cagliari, Bari, Chievo czy Parma od kilku tygodni grają tylko wtedy, gdy im się zachce, albo wtedy, gdy mają w tym interes. To jest niepoważne i źle świadczy o piłkarzach, trenerach, działaczach. Walczą jeszcze z tyłu tabeli, ale tam też jest coraz mniej niewiadomych. Livorno jest już w Serie B, Siena szykuje się do tego, a Atalanta dołączy do nich, jeśli nie wygra za tydzień z Bologną.

Indywidualnymi bohaterami kolejki są z pewnością:

Giampaolo Pazzini, który strzelił Romie dwa gole i po raz kolejny potwierdził, że jest gotowy na wielki klub. Ten chłopak ma niesamowitą łatwość zdobywania goli.

Vincenzo Iaquinta, który dwiema bramkami wbitymi Bari osłodził sobie choć częściowo bardzo pechowy sezon, spędzony głównie w gabinetach lekarskich. I przypomniał o sobie selekcjonerowi.

Federico Marchetti, który w pojedynkę zatrzymał Napoli. Bramkarz ten, gdy ma swój dzień, sprawia wrażenie człowieka zajmującego całą bramkę. Nagrodą, zasłużoną, będzie bilet do RPA.

Stefano Sorrentino, który na Mundial nie poleci (chyba, że w roli kibica). Latał natomiast między słupkami bramek na Artemio Franchi i odbijał wszystkie strzały piłkarzy Fiorentiny. Lepsze to, niż nic.

Christian Chivu, który pięknym strzałem z dystansu pokonał bramkarza Atalanty. Golem tym zostawił definitywnie za sobą koszmar, który przeżył, operację czaszki i wielotygodniową rehabilitację. Czapki, a może kaski, z głów.

Marco Di Vaio. Tak jak pisałem zimą, tylko jego gole mogą uratować wiosną ligę dla Bologni. Mówisz, masz.

foto: gazzetta.it

Wow! Inter ponad Barcą

2010-04-21T00:03:00.003+02:00

Stało się coś, czego się nie spodziewałem. Inter nie tylko zdobył godną zaliczkę przed rewanżem na Camp Nou, ale i, jak sądzę, zdobył uznanie piłkarskiej Europy. Za serce, intensywność gry i ilość stworzonych okazji bramkowych. Dawno nie widziałem Barcelony w tak dużym kłopocie. Wynik 3-1 wydaje się być rezultatem sprawiedliwym.

O tym, że nerazzurri zdają się być inną drużyną niż jeszcze kilka miesięcy temu, już pisałem. Dziś Mourinho udała się rzadka sztuka. Zabił grę Barcelony. Wyłączył z meczu Messiego i Xaviego, co pod nieobecność Iniesty wybiło z ręki gościom najtwardszy oręż. Przy fatalnej dyspozycji Ibry, tylko Pedro zasłużył na pochwały wśród graczy ofensywnych. To mówi wiele.

Inter dominował przez 70 minut, zakładając klatkę w środku pola, odbierając blaugrana piłkę daleko od swojej bramki i wychodząc z szybkimi kontrami. Gospodarze mieli też rzadkie szczęście, bo cały tercet ofensywny - Eto'o-Pandev-Milito-był dziś w wielkiej formie, zadając rany defensywie przyjezdnych. Szczególnie boki obrony, o czym mówiło się już przed meczem, były słabą stroną Barcy (w fazie defensywnej). Maxwell momentami nie wiedział co się dzieje!

Ostatnie 20 minut to monolog Katalończyków i rozpaczliwa, szczęśliwa obrona Interu. Złożyło się na tę zmianę sytuacji kilka czynników. Zejście trupa Ibrahimovica, ewidentny i spodziewany chyba kryzys fizyczny Interu i wejście Balotellego. Czarnoskóry napastnik zaprezentował nigdy nie widziany chyba na tym poziomie brak jakiejkolwiek chęci do gry. Snuł się po boisku, symulował tylko walkę, a jedyne dwie piłki jakie dostał, wykopał w trybuny. Po meczu rzucił jeszcze o ziemię koszulką.

Ten młody człowiek chyba nie rozumie jak wielkim jest szczęściarzem. Jego rówieśnicy w Ghanie kopią piłkę gdzieś w slumsach, a jego życie ułożyło się tak szczęśliwie, że wychował się w normalnej rodzinie, w normalnym kraju. Stąd niezrozumiała dla mnie jest jego arogancja i, nazwijmy to po imieniu, zwykła ludzka głupota. Po meczu do porządku doprowadzał go Marco Materazzi. Ponoć ostro. Należało się mu to.

Rewanż zapowiada się bardzo ciężko. Barca biegała dziś powoli, zbytnio rozluźniła się chyba po golu Pedrito. Ciekawe, na ile wpłynęła na to długa podróż autokarem? Inter ma zapas dwóch goli, ale może być to zapas złudny. Barca u siebie jest w stanie rozgromić każdy zespół w tej galaktyce. Wyprawa na Camp Nou przypomina mi trochę wyprawę do Mordoru, by spalić pierścień. W obu przypadkach do sukcesu trzeba dużo szczęścia i spójnej, zgranej drużyny. Ale i przebiegłości. Zobaczymy czy Portugalczykowi starczy jej także na rewanż. Dziś wygrał swój pojedynek z Guardiolą.

PS. Zanetti - stratosferyczny i pomnikowy!

PS 2. Barcelonie należał się chyba rzut karny za faul na Alvesie.

foto: se.pl

Roma na ostatniej prostej, Inter walczy o finał

2010-04-20T12:35:00.006+02:00

Ostatni tydzień skłaniał do wszystkiego, tylko nie do myślenia i pisania o calcio. Nadal w głowie siedzą mi obrazki ze Smoleńska, z Warszawy, z Krakowa. To był najbardziej nierealny tydzień mojego życia. Toczy się ono jednak dalej. Trzeba też nadrabiać zaległości blogowe. Za nami 34. kolejka Serie A, przed nami dzisiejszy mecz Interu z Barceloną.

Zacznę od derby Rzymu. To co napiszę to oczywista oczywistość, ale mecz ten po raz kolejny pokazał jak przedziwną grą jest piłka. Lazio grało świetnie przez 50 minut, Roma przez 50 minut nie istniała. Potem spaprany karny Floccarego i zupełne odwrócenie ról. Giallorossi z wiatrem w żaglach, Lazio sflaczałe jak przebity balon.

Największym wygranym meczu jest Claudio Ranieri. Jako rodowity rzymianin zrozumiał, że rodowity rzymianin Totti i pochodzący z podrzymskiej Ostii De Rossi nie udźwignęli ciężaru meczu. Byli nieobecni, nerwowi, kopali rywali po nogach, nie nadążali za grą. Ale ilu trenerów odważyłoby się na taką zmianę, na zdjęcie ich z murawy? Za to wielkie brawa. Za odwagę i odpowiednią reakcję. Ten "zbyt stary, by wygrywać" trener coraz pewniejszą ręką prowadzi swój zespół po tytuł.

Uderza też w oczy ilość szczęścia, jaka sprzyja Romie. Od razu powiem, że nie jest to zarzut. Aby wygrać ligę tego farta zawsze potrzeba w nadmiarze. Po takich sytuacjach jak strzał w słupek Milito, czy karny Floccarego, da się wyczuć, że to ten "właściwy sezon". Że ktoś na górze czuwa. Jeśli Roma wyrzuci ten tytuł, jeśli go nie wygra, będzie po prostu wielkim frajerem. Takim, jakim okazało się w niedzielę Lazio.

Giallorossi mają dość łatwy kalendarz (Sampdoria, Parma, Cagliari, Chievo). Najtrudniejsza wydaje się następna kolejka i starcie u siebie z walczącą o Ligę Mistrzów Sampdorią z Antonio Cassano w składzie. Co może być problemem giallorossi? Ich tendencja do autodestrukcji. W 1986 roku do liderującej na dwie kolejki przed końcem Romy przyjechało zdegradowane już Lecce. Stadio Olimpico było pełne, stolica gotowa na fetę mistrzowską. Lecce wygrało 3-2, a fetę urządzili sobie fani Lazio. Historia lubi się czasem powtarzać.

Na kole liderowi wisi nadal Inter. Mecz z Juventusem był brzydki, ale to głównie zasługa gości, którzy przyjechali nastawieni na głęboką defensywę, a po czerwonej kartce dla Sissoko przerodziło się to w typową rzymską "formację żółwia". Inter marnował kolejne okazje bramkowe i dopiero kapitalny, indywidualny popis Maicona otworzył wynik. Nerazzurri zaprezentowali dobrą formę fizyczną i wiele determinacji. Roma musi do końca mieć się na baczności.

Co do Sissoko, to fani Juve narzekali, mówiąc, że pierwsze upomnienie dla Malijczyka było przesadzone. Jest w tym trochę racji, ale ja jednak w takich sytuacjach zawsze skupiam się na drugiej kartce. A tutaj pomocnik Starej Damy w głupi sposób, brutalnie zaatakował Zanettiego. I to daleko od własnej bramki. Niepotrzebne zagranie, obrazujące tylko nerwowość i chaos jakie panują w obozie turyńczyków. Którzy na pewno nie zasługują na 4. miejsce.

Zresztą na ten czwarty plac mało kto zasługuje. Najlepszą piłkę grają Palermo i Sampdoria, ale im też zdarza się rozdawać punkty. Ciężko jednak spodziewać się, że któraś z tych ekip (Juve i Napoli idem) będzie godnym przedstawicielem calcio w najbardziej elitarnych rozgrywkach. Chyba, że Palermo utrzyma aktualny skład i dołoży do tego 2-3 wysokiej klasy piłkarzy. Juventus to niewiadoma, kolejna rewolucja wcale nie musi poprawić sytuacji.

W walkę o utrzymanie nadal zamieszane są Atalanta, Lazio, Bologna i Udinese. Rzymianie muszą za tydzień zapunktować w Genui, mając w perspektywie wizytę Interu. Atalanta z Bologną spotkają się jeszcze z bezpośrednim starciu. I ono chyba rozstrzygnie o trzecim spadkowiczu.

Jak już pisałem, nie chcę wypowiadać się na temat "Calciopoli 2", póki nie zakończy się proces Moggiego. Przeczytałem wszystkie "nowe" rozmowy, dotyczące w dużej mierze działaczy Interu (ale i Romy, czy Bologni). Odświeżyłem też nagrania sprzed 4 lat. I o ile zgadzam się, że sam fakt kontaktowania się z sędziami i osobami odpowiadającymi za ich wyznaczanie jest naganny, o tyle treść rozmów Facchettiego czy Morattiego jest o wiele mniej porażająca niż mataczenie Moggiego. Facchetti nie ustalał z sędziami, komu mają dać żółte kartki, by napomnieni w ten sposób piłkarze byli zawieszeni na mecz z Juve, nie kupował nikomu szwajcarskich kart SIM, nie ustalał całej puli sędziów, spośród których desygnowano tych na najważniejsze mecze kolejki. Rozemocjonowanym głowom polecam najpierw przeczytać upublicznione rozmowy. A potem ferować wyroki.

Jak to się skończy? W najgorszym wypadku ujemnymi punktami. Chyba, że wyjdzie coś jeszcze. Może Inter odda scudetto AD 2006, którego i tak nie powinien był kiedyś przyjąć. Swoją drogą, jak to możliwe, że tysiące rozmów były przez lata w posiadaniu prokuratury i nikt się nimi nie zajął? Komu zależy na tym, by prawdę ujawniać stopniowo?

Dziś pojedynek Interu z Barceloną. Mourinho z pewnością pobłogosławił już islandzki wulkan, którego erupcja zmusiła Katalończyków do podróżowania w autokarze. To może mieć jakieś znaczenie, bo przyzwyczajeni do luksusów piłkarze, tym razem luksusów mieli mniej. A Barca grała przecież swój mecz ligowy 24 godziny wcześniej niż Inter. Myślę jednak, że to detale. Wygra i tak lepszy.

Blaugrana przyzwyczaili w ostatnim czasie, że faza pucharowa w ich wykonaniu to wyjazdowy remis i potem demolka na Camp Nou. Podobnie zresztą było w tegorocznej fazie grupowej, gdy Inter cudem uratował remis u siebie, by potem zostać ośmieszonym w Katalonii. Pisałem już, jednak że dzisiejsi gospodarze to inna drużyna niż jesienią 2009, znacznie bardziej pewna siebie, skuteczniejsza.

Mourinho gra od dłuższego czasu ściśle ofensywnym kwartetem, wspomaganym z tyłu przez dwóch defensywnych pomocników. Tak też ma być dzisiaj. Jedynym możliwym pomysłem na Barcę może być zagryzienie ich w środku pola, bieganie im po Achillesach, presja, kuksańce, kopniaki. Wiem, że brzmi to antysportowo, ale jeśli ktoś chce zagrać z Barcą w piłkę i technicznie, to skończy jak Arsenal. Który w dwumeczu raptem kilka razy miał futbolówkę przy nodze.

Rok temu Chelsea pokazała światu jak można obrzydzić życie ekipie Guardioli. Byli blisko celu, brakło im dosłownie sekund. Inter zagra dziś podobnie. Przyczajony z tyłu, a potem po odbiorze piłki prędko dostarczający ją do przodu. Do Sneijdera i trójki napastników. I niech oni coś wymyślą. To właśnie na Holendrze spoczywa w dużym stopniu ciężar tego meczu. Nie tylko będzie musiał kreować grę, ale i mocno pracować w obronie, by zrównoważyć, choćby liczebnie, trójkę środkowych pomocników Barcelony.

Inter pokazał w meczu z Juve, że jest w niezłej formie. Stać ich na walkę, na pewno ją podejmą. Problem w tym, że nawet jednobramkowa wygrana to może być za mało. Rewanż na Camp Nou to prawdziwa wycieczka do piłkarskiego piekła. Ja stawiam dziś na bramkowy remis. I liczę na fajny mecz.

foto: interia.pl

2010-04-11T19:08:00.004+02:00

Mógłbym pisać o tym, jak Inter bezmyślnie stracił punkty we Florencji, jak Roma wyszła dzięki swojej wygranej nad Atalantą na fotel lidera. O tym, że Milan jest już chyba poza walką o scudetto, a Lazio poza walką o utrzymanie, do której zepchnęła Bolognę.

Mógłbym, ale chyba nie potrafię.

Zamiast pisać o calcio, lepiej pomyśleć o ofiarach wczorajszej tragedii. Pomodlić się za nich i ich rodziny.

Do końca żałoby narodowej blog nie będzie aktualizowany. Czuję wewnętrznie, że tak powinienem zrobić.

Co się zdarzyło, gdy mnie tu nie było...

2010-04-08T19:58:00.003+02:00

Wojaże po północnej Polsce chwilowo odcięły mnie od wspaniałego świata calcio. Stąd przerwa w blogowaniu. Święta minęły wybornie, spotkanie rodzinne na chrzcinach, odpoczynek. Przedświąteczna wizyta w Poznaniu pozwoliła mi też obejrzeć z trybun mecz Lecha z Legią. Zobaczyłem przeciętnych warszawiaków, świetnego, szczególnie po przerwie, Kolejorza i niesamowitych kibiców Lecha. Zespół można spokojnie pokazać w Europie, wiarę z Bułgarskiej pokazać nawet trzeba. Była to miła odskocznia od włoskiej piłki.

32. kolejka przeszła więc jakby troszkę bokiem. Niewiele jednak tak naprawdę po niej się zmieniło. Czołowa trójka zgodnie i właściwie bezproblemowo wygrała swoje mecze. Romę dopingowało w Bari kilkanaście tysięcy fanów, a Cagliari znów średnio się starało, na czym skorzystał Milan. Zespół Allegrego od kilku tygodni mnie rozczarowuje, mają chyba pełny brzuch. Zadowolili się środkiem tabeli, nie powalczyli o puchary. Minus dla tych chłopaków i ich szkoleniowca.

Z tyłu tabeli też bez rewolucji. Siena i Livorno dryfują do B, Atalanta zamierza walczyć do końca. Niespodziewany regres przeżywa Bologna, która jeszcze kilka tygodni temu spokojnie i leniwie przysypiała sobie w środku tabeli. Teraz ekipa Colomby gra z Lazio. Bukmacherzy wietrzą remis, ale patrząc na terminarze obu ekip i ich sytuację w klasyfikacji, jakoś nie chce mi się wierzyć w układy.

Totalnie ośmiesza się natomiast Juventus. Udinese zlało ich jak bezbronne dzieci, piłkarzom Starej Damy nawet nie chciało się walczyć. Blanc straszy wstrzymaniem wypłat, kibice domagają się głów. Zaccheroni, co mnie nie dziwi, jest zupełnie bezradny. Lato przyniesie nam wielką przebudowę składu i chyba też gabinetów klubowych. Z kim na ławce ruszy w nową przygodę Juve? Benitez? Mancini? Prandelli? Allegri?

Paradoksalnie, matematyka jeszcze nie grzebie turyńczyków w walce o czwarte miejsce. Troszkę wygląda to tak, jakby nikomu na tym chwalebnym placu nie zależało. Palermo było bezradne w Catanii. Prezydent Zamparini przejechał się po meczu po trenerze Delio Rossim. Obawiam się, że panowie długo ze sobą nie wytrzymają.

Inter w półfinale Champions League. Po raz pierwszy od 2003 roku. Wtedy, po dramatycznych i nerwowych bojach nerazzurri uznać musieli wyższość późniejszego triumfatora, Milanu. Teraz na drodze staje wielka Barcelona. W sumie jest w tym jakaś sprawiedliwość. Kto chce wygrać Ligę Mistrzów, musi wyjechać żywy z Camp Nou.

W grupowych potyczkach Barca była jak nieuchwytny cel. Inter walczył, miotał się, a Katalończycy świetnie się przy tym wszystkim bawili. Teraz nadal są oni faworytem. Ale sądzę, że Inter tak łatwo nie da się już ograć. To już chyba nie ta sama ekipa. Tym razem nie położą się przed kamandą Guardioli. A do powstrzymania Messiego użyją nie karabinu, a głowy.

Pięć wygranych z rzędu w pucharach. Zdobycie Stamford Bridge, spokojne wyeliminowanie CSKA. W rewanżu Inter zaimponował rozwagą. Szybko rąbnął w podbrzusze rywala, by potem jedynie opędzać się od jego niezdarnych ataków. Zespół Mourinho nabywa z każdym takim występem wiary w siebie, pewności co do własnej siły. Do składu wrócił Balotelli. Przestał ubierać koszulkę Milanu i pyskować. Może i chwilowo. Ale na pewno piłkarz ten bardzo się przyda na finiszu sezonu.

foto: interia.pl

Plusy i minusy 31. kolejki

2010-03-29T19:46:00.016+02:00

Na plus:

Roma. Największy plus dla Romy. To oczywiste. Inter pokonany, szczyt odległy jedynie o punkt. Niesamowity zwrot wydarzeń w ustalonym już wydawało się scenariuszu. Jaki to był mecz? Dość wyrównany, może nawet zasługujący na to, by zakończyć się remisem (słupki i poprzeczki nerazzuri). Ale to takie właśnie mecze znaczą drogę do końcowego sukcesu, wygrane okupione krwią i łzami. Inter nadal pozostaje faworytem. Ale sam fakt, że dostrzegam już szansę dla giallorossi o czymś mówi. Dostrzegam je w terminarzu, w rozdwojeniu jaźni Interu (Champions League), wreszcie w korzystnym bilansie bezpośrednich pojedynków, a także w determinacji, jaką powinien mieć Ranieri i jego piłkarze by w końcu utrzeć nosa butnemu Portugalczykowi ;)

Pizarro. Indywidualne wyróżnienie dla chilijskiego pomocnika Romy. Nie tylko za ten mecz, ale i za cały sezon. Kibice ze stolicy, w typowym dla rzymian stylu, krytykowali często filigranowego piłkarza. Że za wolny, że za słaby fizycznie, że za mało walczy. Daj Boże każdemu zespołowi takiego "wolnego" i "nie walczącego" rozgrywającego. Znakomita forma, świetna gra, zgłoszone aspiracje do mojej "11' sezonu.

Druga połowa Fiorentiny. Jedne z najlepszych 45 minut, jakie zagrali w tym sezonie viola. Imponujące akcje ofensywne, szybkie tempo. Szaleję za Joveticem, to niesamowity talent. Dobre zmiany Cesare Prandellego, zarówno personalne, jak i taktyczne. Jego drużyna jest w wysokiej dyspozycji, szkoda, że tak późno zaczęła finisz. Chyba za późno.

Gol Alexa. Forma Alessandro Del Piero to w tych rozgrywkach dość trudny temat. Przykro pisać o przeciętnym sezonie jednego z największych włoskich piłkarzy ostatniego ćwierćwiecza. Tym milej więc podkreślić kapitalnego gola zdobytego w meczu z Atalantą. Gol w typowym dla niego stylu i wygrana, które podtrzymuje nadzieję bianconeri na czwarte miejsce. Plusem również zwycięska bramka Felipe Melo, który dawno już nie wpisywał się do meczowego protokołu w pozytywny sposób.

Romario z Salento. Kapitalny sezon Fabrizio Miccolego. Hat-trick wrzucony do siatki Bologni przybliża Palermo do 4. miejsca. Miccoli gra znakomicie, drybluje, asystuje, strzela piękne bramki. Miasto Palermo zasługuje na poznanie smaku występów na wielkiej futbolowej scenie. Wystarczy choćby zobaczyć z jaką miłością i siłą wspierają swoich pupili.

Na minus:

Milan. Minus za wynik, gra taka zła nie była. Rossoneri nie wykorzystali kolejnej okazji na zbliżenie się do Interu. Być może już ostatniej. Leonardo już naprawdę nie ma kim straszyć. Milan był bliższy wygranej, ale odradzające się Lazio zasłużyło na ten remis. A propos rzymian, sądzę, że będą oni języczkiem u wagi w walce o tytuł. Zagrają u siebie zarówno z Romą, jak i z Interem.

Chievo i Parma. "Jesteśmy uczciwymi piłkarzami. Miało być 0-0 i jest 0-0". Tyle w tym temacie.

Siena i Livorno. Swoimi remisami (odpowiednio: z Genoą i Bari) zrobili kolejny krok w kierunku spadku. Dziwna była apatia z jaką grały obie ekipy, jakby bez wiary w sukces. Z Serie B, nawet przy wysokich nakładach, co pokazuje Torino, wcale nie jest łatwo się wydostać. Niewykluczone, że z którąś z tych ekip żegnamy się na dłuższy czas. Chyba bez żalu, bo praktycznie pod żadnym względem nic nie wnosiły do ligi.

Atak na Zebinę. Jonathan Zebina i Felipe Melo należą do najbardziej krytykowanych przez fanów piłkarzy Juve. Francuz stał się obiektem jeszcze mocniejszych ataków, gdy pokazał w Londynie środkowy palec wyzywającym go sympatykom Starej Damy. W niedzielę granica została jednak przekroczona. Jakiś półgłówek uderzył zawodnika, gdy ten wsiadał do autokaru przez meczem z Atalantą. Na debilizm lekarstwa nie ma. Ale lek na eliminowanie z futbolu podobnych osobników wymyślić już łatwiej.

foto: arabnews.com

Wchodzimy w ostatnią prostą

2010-03-27T12:00:00.005+01:00

Piłkarze Serie A narzucają nam ostatnie całkiem niezłe tempo. Oni jakoś je wytrzymują, autor bloga, jak widać, troszkę niedomaga;) Podsumowanie środowej serii spotkań dopiero dziś. A przecież już dziś także starcie Romy z Interem. Będzie się działo. 30. kolejka potwierdziła to, o czym pisałem kilka dni temu - Milan ma już pusty bak. Drużyna Leonardo zaczyna topnieć w pierwszych promieniach wiosennego słońca. Natury nie da się oszukać.

Rossoneri mają zbyt wąski skład nawet wtedy, gdy wszyscy są zdrowi. Tymczasem aktualnie drużyna ta radzić musi sobie m.in. bez Nesty, Pato, Beckhama. Widać było, że piłkarze Parmy są szybsi i bardziej zdeterminowani. Milan zawiódł. Zrobił zbyt mało by wygrać, więc przegrał. W niedzielnym meczu z rosnącym w siłę Lazio nie zagrają zawieszeni Pirlo i Ronaldinho. Będzie bardzo ciężko o komplet oczek. A potem rossoneri terminarz mają naprawdę przerażający.

Inter i Roma łatwo wygrały swoje pojedynki i już szykują się do meczu sezonu. Zwracam uwagę na powrót na boisko Chivu (w specjalnym kasku), a także wysoką formę Motty i Eto'o, piłkarzy, którzy jak dotąd nie do końca spełniali oczekiwania, z jakimi przybywali do Mediolanu. Inter przyjedzie do Rzymu w dobrym stanie. Spotka na swojej drodze równie dobrze usposobionego rywala.

O meczu tym jeszcze wspomnę. Teraz poznęcam się przez chwilę nad Juventusem. Kopanie leżącego nie jest specjalnie honorowym zajęciem. Dlatego będzie krótko. Słabizna, porażka na całej linii. Stara Dama była w Neapolu tak bezradna (szczególnie po przerwie), że aż zęby bolały. Pamiętam nasze zachwyty po pierwszych kilku kolejkach. To było lata świetlne temu. Aktualne Juve jest bezjajowe, biega w jednostajnym tempie i nie ma wiary w sukces. Nie będzie Ligi Mistrzów. Będzie rewolucja.

W walce o czwarty plac kibicuję Palermo Delio Rossiego. Ze względu na osobę szkoleniowca, ale przede wszystkim na ilość nagromadzonego w tym składzie talentu. Jestem pewny, że Rossi, bogatszy o doświadczenia z Lazio, dobrze przygotuje ekipę do walki o piłkarski raj. Kjaer, Pastore, Miccoli, Hernandez czy Cassani to piłkarze, których z dumą można pokazać w Euopie. Meczem w Genui, tylko przez własną niefrasobliwość zakończonym podziałem punktów, rosanero potwierdzili, że na zaszczyt ten zasługują najbardziej. Forza Palermo.

Pisałem o tym, że w siłę rośnie Lazio. Piłkarze Reji zaczynają szybko biegać i szybko grać piłką, czego w tym sezonie jeszcze w ich wykonaniu nie widzieliśmy. Siena poległa bezdyskusyjnie, a przecież był to dla nich mecz o życie. Tymczasem tylko świetna gra Curciego w bramce uratowała ich przez pogromem. Toskańczyków dużo energii kosztowały chyba ostatnie tygodnie rozpaczliwej pogoni za rywalami. Spadną z ligi z podniesioną głową. W przeciwieństwie dla Livorno, któremu sił starczyło tylko na 30 minut biegania.

Walka toczyć się będzie już tylko o uniknięcie 18. miejsca w tabeli. Akcje Lazio rosną, więc spadek przestaje im zagrażać. Fiorentinę pobiła Catania. Miała sporo farta, bo viola marnowali okazje bramkowe na potęgę. Nie zmienia to faktu, że ekipa Mihajlovica nie wygląda jak ktoś, kto mógłby z Serie A wylecieć. Wydaje się więc, że Atalanta musi "liczyć" na Udinese, które tylko zremisowało z Chievo po kolejnym w ostatnim czasie "dziwnym" meczu.

Antonio Cassano wrócił do swojego Bari, miasta, które go wychowało, klubu który dał mu świetny start do dużego futbolu. Fantantonio zdobył gola, ale nie okazywał przy tym radości. Ładny gest w stosunku do swoich byłych fanów, doceniony przez licznie zgromadzoną publiczność. Nadal mam przed oczami wspaniałego gola, którego Cassano zdobył w grudniu 1999 roku, ośmieszając przy tym pół obrony Interu. I nie mogę się oprzeć wrażeniu, że piłkarz ten osiągnął tylko ułamek tego, co mógł. Gdyby był trochę mądrzejszy.

Na koniec raz jeszcze o dzisiejszym meczu Romy z Interem. Będzie to starcie nie tylko dwóch drużyn, ale i dwóch filozofii prowadzenia klubu. Dość oszczędnej w ostatnich latach ze strony rzymskiej i często beznadziejnie rozrzutnej po stronie Interu. Giallorossi jako jedyni rzucali nerazzurri wyzwanie w erze po calciopoli. Zawsze jednak czegoś brakowało, by zdetronizować mistrza.

Inter ma na pewno mocniejszy skład, wydaje się też, że jest w minimalnie lepszej formie psycho-fizycznej. Zdobycie Stamford Bridge dało im zastrzyk optymizmu niezbędny do udanego finiszowania. Roma leci na skrzydłach entuzjazmu i tu musi szukać swoich nadziei. Musi zagrać odważnie, z polotem. Ma zespół ciągle głodny, wygrała w swojej historii mało jako klub. Niewiele też wygrali w swoich klubach piłkarze aktualnie ją tworzący. Ten głód musi ich popchnąć do wygranej, bo lepszej okazji na scudetto mogą już nie mieć.

Problemem może być to, że Roma wielokrotnie w ostatnich latach dochodziła do pewnego punktu, by potem w kluczowym momencie nagle widzieć jak napompowany balon pęka. A balon napompowany z Rzymie pęką zawsze najgłośniej. Roma to ponoć drużyna przegranych, a Ranieri to przegrany trener. Czy zmienią dziś tę opinię? Tylko wygrana daje im nadzieje. Sądzę jednak, że Inter, nawet w obliczu rosyjskiego najazdu w Lidze Mistrzów, jest na tylko klasową ekipę, że zagra spokojnie, konsekwentnie i na Olimpico nie przegra.

foto: goal.com

29. kolejka, czyli panie na linii

2010-03-22T11:47:00.007+01:00

Bohaterowie są zmęczeni. Inter utrzymał pozycję lidera, mimo, że przywiózł z Sycylii tylko jeden punkt po remisie 1-1 z Palermo. To był niezły mecz z obu stron. Gospodarze mądrze i szczelnie się bronili, wyprowadzając groźne kontry, a nerazzurri potrafili przejąć kontrolę nad grą i stworzyć więcej okazji bramowych. Interowi w drugiej połowie brakło chyba trochę sił, co po heroicznej postawie w Londynie można zrozumieć. W każdym razie, zespół Mourinho potwierdził, że duchy Catanii odeszły już w zapomnienie i że powrót na właściwe tory, prowadzące do scudetto jest tylko kwestią czasu.

Milan się sypie. Rossoneri nie wykorzystali szansy na przeskoczenie lokalnego rywala. Uczciwie powiedzieć musimy, że remis 1-1 z Napoli jest dla drużyny Leonardo niezłym wynikiem, bo goście zagrali dobry mecz i na pewno oczko ugrane na San Siro to zasłużony owoc ich wysiłków. Spójrzmy na skład gospodarzy, z Favallim, Oddo, czy Mancinim. Ta drużyna rozsypuje się kadrowo, a i tak dokonuje w tym sezonie cudów. Leonardo jest jednym z największych wygranych ostatnich miesięcy. Stracił Nestę, Beckhama, wczoraj znów wypadł Pato (co z tymi jego mięśniami?!). A mimo to nadal liczy się w walce o tytuł. Czapki z głów.

Super Mirko. Mirko Vucinic to jeden z tych graczy, którzy mocno pretendując do tytułu piłkarza, których poczynił największe postępy. Czarnogórzec zawsze kojarzył mi się ze swoim poprzednikiem na lewym skrzydle giallorossi, Marco Delvecchio. Włoch był piłkarzem niezwykle przydatnym, świetnie pracującym dla drużyny, zawsze aktywnym, zawsze pod grą. Jego główną wadą była irytująca nieporadność pod bramką rywala. Cenili go szkoleniowcy (jak np. Fabio Capello), nie do końca rozumieli kibice. Vucinic też taki był. Do tego sezonu. Piłkarz ten, w ostatnich kilkunastu tygodniach, nagle przemienił się w człowieka stanowiącego w każdym momencie zagrożenie dla bramki rywala. W killera pola karnego. Coraz więcej goli zdobywa po chytrych uderzeniach wewnętrzną częścią stopy po długim rogu (coś w stylu Alexa Del Piero z dobrych czasów). Przy przedłużającej się nieobecności Tottiego (wróci na Inter?), to na Mirko opiera się gra ofensywna giallorossi. Hat-trick w meczu z Udinese (4-2) tezę tę tylko potwierdza.

Fantantonio wrócił. Antonio Cassano powrócił, po kilkunastu tygodniach, do podstawowej jedenastki Sampdorii. Widać było brak czucia piłki, widać to było przy dwóch łatwych okazjach bramkowych, zmarnowanych w straszny sposób w pierwszej połowie. Ale od czego są geniusze? 35 metrów od braki rywala, szybki rzut oka na ustawienie bramkarza, kapitalny wolej, przedziwna parabola lotu piłki, błąd Chimentiego. Gol. Ilu piłkarzy strzelałoby z tej pozycji? W lidze włoskiej pewnie tylko Mascara i Quagliarella. Bentornato, Antonio.

Zac - tradycyjnie. Jednym zdaniem: Juventus pogrąża się coraz bardziej. Nie zasługuje absolutnie na czwarte miejsce i szczerze mówiąc, wolałbym aby go nie zajął. Niech to będzie nauczka dla działaczy Juve. Nie dość, że zepsuli sprawy w lecie, to potem jeszcze dorzucili do pieca, zatrudniając Alberto Zaccheroniego. Prawdziwy strzał we własną stopę.

Motywator Cellino. Piłkarze Lazio spędzili cały poprzedni tydzień za zgrupowaniu w Norcii. Mieli tam odnaleźć spokój ducha i jedność interesów. To drugie chyba się udało, bo drużyna kategorycznie i jednogłośnie odmówiła współpracy z psychologiem, Daniele Popolizio, którego zatrudnić chciał prezydent Lotito. Chyba słusznie. Dlaczego? Prezydent Cagliari, Massimo Cellino, powiedział przed meczem, że w razie porażki z Lazio, jego piłkarze zwrócą kibicom pieniądze za bilety. Czy taka wypowiedź nie była najlepszą możliwą motywacją dla niedocenianych ewidentnie rzymian? Lazio wygrało 2-0, choć przyznać też trzeba, że piłkarze z Sardynii niespecjalnie gościom w tym przeszkadzali.

Chievo-Catania x. Firmy bukmacherskie przestały przyjmować zakłady na ten mecz juz kilka dni temu. Na boisku padł oczywiście szalenie zaskakujący wszystkich remis. Takie sytuacje tylko podważają powagę calcio. A tej powagi zostało już niestety niewiele. Jedyny plus - Błażej Augustyn uznany najlepszym piłkarzem na boisku przez stację Sky. Szkoda tylko, że w ustawionym meczu.

Odrodzenie Fiorentiny. Zespół Cesare Prandellego wraca do gry. Nie tylko o Ligę Europejską, ale i o czwarte miejsce. Dziewięć goli wbitych Bayernowi, Napoli i Genoi robi wrażenie Biorąc pod uwagę kapryśną formę wyprzedzających ich drużyn, viola mogą jeszcze skutecznie zaatakować ten cel. Jeśli Jovetić i Montolivo będą nadal grali tak wspaniale jak w sobotę...

Amaranto u bram piekła. Żenująca porażka 0-3 w Bergamo zepchnęła Livorno na ostatnie miejsce w tabeli. Od dawna pisałem, że to najsłabsza ekipa w lidze. Grający brzydko, siłowo, bez polotu. Nie będę płakał za nimi. Wręcz przeciwnie, nie ukrywam, że to nielubiana przeze mnie drużyna. Brzydki stadion, najbardziej upolitycznieni kibice we Włoszech, irytujący prezydent Spinelli i trener Cosmi. Już w środę definitywnie pogrzebie ich Inter. Nie będę płakał za Livorno. To jeden z tych klubów, bez których Serie A nie straci absolutnie nic.

Kobiety z chorągiewką. Piłkarze Bari i Parmy zostali wyprowadzeni na niedzielny mecz przez dość nietypową trójkę sędziowską. Głównemu arbitrowi asystowały na liniach dwie panie, Cristina Cini i Romina Santuari. Obie spisały się bardzo dobrze. Czy to sposób na poprawę poziomu sędziowania w Serie A? Takie eksperymenty mnie osobiście cieszą, w końcu kobiety są ponoć bardziej spostrzegawcze od mężczyzn...

foto: corrieredellosport.it

Interu wyboista do finału droga

2010-03-19T17:58:00.003+01:00

O wczorajszej porażce Juventusu nie ma chyba co pisać zbyt wiele. Londyńska klęska definitywnie potwierdziła, że ten sezon to dla Starej Damy totalne dno. I nie zmieni zdania tego w żadnym stopniu nawet zajęcie 4. miejsca w lidze. Aspiracje sięgały przecież wyżej. Miała być walka o scudetto. Nie chcę kopać leżącego, nie chcę jeździć po piłkarzach i Zaccheronim, którego misja mu powierzona ewidentnie przerasta. 10 lat temu Juventus poległ 0-4 w Vigo z Celtą i pożegnał się z Pucharem UEFA. Wtedy też Włosi kończyli w "9" i dali sobie wbić 4 gole. Ale wtedy przynajmniej byli jednocześnie liderami Serie A.

Inter natomiast spotka na swojej drodze do Madrytu CSKA, sensacyjnego pogromcę Sevilli. Media piszą o szczęśliwym losowaniu, ale ja wolałbym widzieć podopiecznych Mourinho w drugiej połówce drabinki, na miejscu Manchesteru United. Dlaczego? Bo Bayern to ekipa niezła, ale co pokazały starcia z Fiorentiną, spokojnie do ogrania. Po przejściu Niemców w półfinale czekaliby na nerazzurri Francuzi. Droga do finału pół-otwarta?

Tymczasem, jeśli uda się przejść przybyszów ze Wschód, to mieć będziemy starcie Interu z Barcą lub Arsenalem. Obie ekipy grają szybki, techniczny futbol. Co pokazały pojedynki grupowe nerazzuri z blaugrana, jest to futbol trochę zbyt wyrafinowany na niebiesko-czarną solidność. Obawiam się, że na Barcie (na której awans do 1/2 jednak stawiam) sen Interu może zostać brutalnie przerwany.

A co sądzicie Wy? Jak widzicie ekipę The Special One w pojedynku z CSKA? A potem w ewentualnych bojach półfinałowych? Stawiacie na Arsenal czy Barcelonę jako rywala? Czy Waszym zdaniem finał jest dla Interu realny?

foto: uefaclubs.com

Inter wygrywa. A ja posypuję głowę popiołem

2010-03-17T01:30:00.008+01:00

Jak miło jest się pomylić. Jak przyjemnie jest stwierdzić, że człowiek nie dowierzał, wątpił w czyjeś szanse. A potem widzieć jak outsider bije faworyta. Bije go zasłużenie, w dużym stylu. Wręcz bezdyskusyjnie. Tak, pamiętam co działo się w pierwszym starciu obu drużyn. Ale uważam twardo, i tezy tej będę bronił, że Inter zasłużył na awans do ćwierćfinału. Mecz na Stamford Bridge był popisem nerazzurri. I ich trenera. I tu muszę trochę uderzyć się w pierś. Ale z jaką przyjemnością!

Jose Mourinho zaskoczył mnie. Absolutnie pozytywnie. Jeśli rozpatrujemy ten mecz w kategorii pojedynku dwóch trenerskich osobowości, to Carlo Ancelotti został dziś rozłożony na łopatki. Całkowicie i bezdyskusyjnie. Nie miał na ten wieczór żadnego pomysłu. A nawet jeśli miał, to zabił go mu pewien butny Portugalczyk i jego piłkarze.

Jakże odważne było wystawienie w podstawowym składzie Interu trzech napastników i podwieszenie im z tyłu Wesleya Sneijdera. Przyznam, trzeba mieć jaja, żeby coś takiego zrobić. Trzeba mieć jaja, aby wierzyć, że Pandev i Eto'o będą w stanie konsekwentnie i skutecznie wspierać w fazie defensywnej trójkę środkowych pomocników. The Special One nie tylko w to wierzył. To mu naprawdę wypaliło.

Dwóch środkowych pomocników plus czterech graczy stricte ofensywnych. Ale jednocześnie pressing i pełne pokrycie pola gry. Kameruńczyk i Macedończyk blokujący boczne sektory. Milito wspaniale funkcjonujący jako samotny jeździec, przyjmujący na achillesy i kolana kopniaki obrońców gospodarzy i jednocześnie stanowiący punkt odniesienia dla drużyny, gdy idzie o akcje ofensywne. I Esteban Cambiasso, zabierający rywalom każdy milimetr przewagi, jaką wywalczyli w środku pola. I wysoki pressing. Absolutny klucz do powodzenia w tym pojedynku.

Inter miał słabszy moment w końcówce pierwszej połowy. Ale poza tym był żelazny. Potrafił zmusić londyńczyków do prymitywnego wkopywania futbolówki we własne pole karne, gdzie rządzili Lucio i Samuel. Doprawdy, gra Chelsea ocierała się o żenadę. Bez myśli przewodniej, bez serc, bez ducha. Nie takich The Blues się spodziewałem. Bardzo mnie zawiedli.

Podopieczni Mourinho wypracowali sobie sporo okazji strzeleckich. Wbili piłkę do siatki rywala dopiero w końcówce, za sprawą irytującego dotąd niezdecydowaniem w ofensywie Samuela Eto'o. Kluczowe w tej akcji było wspaniałe podanie Sneijdera, nie pierwsze zresztą w tym meczu. Inter nie tylko zasłużył na awans. Zasłużył też na wygraną na Stamford Bridge.

Na pochwałę zapracowali też solidnie fani niebiesko-czarnych. Słychać było tylko ich. Angielski model kibicowania, skupiony na robieniu ze stadionu smutnego teatru, musiał dziś pokłonić się rozśpiewanym fanom z Mediolanu. Do cholery, czy nie po to wymyślono futbol? Czy nie takich tifosi potrzebujemy?

foto: corrieredellosport.it

Seedorf zerwał pajęczynę. I ożywił sezon

2010-03-15T18:45:00.013+01:00

Inter rozkręca ligę. Nie do końca rozumiem co dzieje się z zespołem Mourinho. Jeszcze kilka tygodni temu spokojnie panowali w Serie A, teraz dali się doścignąć Milanowi na odległość jednego punktu. Na pewno w jakimś stopniu wpływ na całą sytuację miało zawieszenie Portugalczyka po teatrzyku jaki urządził podczas pojedynku z Sampdorią. Jego brak na ławce jest odczuwalny. Myśli nerazzurri może też rozpraszać Liga Mistrzów. Są to jednak chyba tylko wymówki. Inter gra ostatnio znów tak, jak przez większość kadencji Mourinho. Nudno i w sposób dość przewidywalny. Pandev, tak jak się spodziewałem, ma już pusty bak (nie jest przygotowany do sezonu). W drużynę wkradła się nerwowość. Prowadząc z Catanią, nie powinni tak łatwo dać się ograć. Nie mieli w ogóle kontroli nad meczem. Statystyki są nieubłagane: 7 oczek mniej niż rok temu o tej samej poprze. Osiem mniej niż w 2008 roku. Scudetto zagrożone? Zdecydowanie na własne życzenie.

Inter przed Chelsea. Jak dla mnie, niewiele zmieniło się w porównaniu z tym, co napisałem przed pierwszym meczem tych ekip. Inter ma zapas jednego gola, ale chyba też poczucie, że jest drużyną od Chelsea słabszą, co widać było na Giuseppe Meazza. Paradoksalnie, największą szansą Interu jest brak Petra Cecha. Hilario i Turnbull (wystąpi ten drugi) nie gwarantują gry na międzynarodowym poziomie. Mourinho zagra pewnie tak, jak z reguły grały jego zespoły w europejskich meczach wyjazdowych. Postawi czarno-niebieski autobus przed własnych polem karnym i uskuteczni wybijankę. Wybijankę piłki po trybunach i wybijankę Chelsea z rytmu. Będą prowokacje, gra na czas, ale i ofiarne interwencje w obronie. Zobaczymy na ile wielki wieczór będzie miał Julio Cesar. I na ile Diego Milito będzie w stanie odciążyć zespół z przodu. Daję Interowi jakieś 30 % szans na awans. No chyba, że Portugalczyk po raz pierwszy odkąd jest w Mediolanie, pokaże, że zasługuje na nadany mu (przez samego siebie, rzecz jasna) przydomek The Special One. Na razie dość niespodziewanie zostawił w Mediolanie Mario Balotellego.

Niezłomność senatorów Milanu. Rossoneri wygrali 1-0 z Chievo po kapitalnym uderzeniu Seedorfa w doliczonym czasie gry. Imponujące było parcie, jakie miała ekipa Leonardo na ten sukces. Pracowali na niego, wierzyli nawet wtedy, gdy wskazówka zegara docierała do 90. minuty. Świetne zmiany dali strzelec gola i Pippo Inzaghi. Leonardo znów postawił w drugiej połowie wszystko na jedną kartę, grając systemem "4-2-fantazja". Mecz ten podkreślił po raz kolejny wiele problemów Milanu. Zarówno tych kadrowych, jak i tych w organizacji gry. Chievo nie musiało przegrać. Ba, zdobyło nawet prawidłowego gola! Niemniej, Milan ma już tylko punkt mniej niż Inter. Kto uwierzyłby w to miesiąc temu? Czy jednak poziom gry, jaki prezentuje duet liderów nie jest smutnym dowodem na dalsze obniżanie się poziomu rozgrywek? O tym kibice rossoneri myśleć na razie nie muszą. Co najmniej przez tydzień mogą realnie śnić o scudetto. I cieszyć się, jak jeden z naszych ulubieńców, Tiziano Crudeli.

Brawo, Sinisa. Na początku rozgrywek wielokrotnie pisałem, że Catania gra całkiem ciekawy futbol. Brakuje jej jednak trochę szczęścia, ale i boiskowej mądrości. Zmieniło się to wszystko po objęciu drużyny przez Sinisę Mihaljlovica. Serb dał tej drużynie wiele solidności z tyłu. W końcu był dobrym obrońcą. Przeszczepia jej też swój charakter. Bo tego, że Sinisa był niesamowitym walczakiem na boisku, nikomu nie muszę chyba udowadniać. Catania wygrała z Interem, po raz kolejny potwierdzając, że przeżywa znakomity okres. Dużo i szybko biegają, fajnie klepią piłeczką. Nie załamał ich nawet poważny uraz Llamy. Dla Martineza to chyba ostatni sezon na Sycylii, bo to piłkarz o wiele większego formatu. Co tu więcej dodać? Brawo, Sinisa!

Wyścig żółwi o 4. miejsce... Juventus-Siena 3-3, Napoli-Fiorentina 1-3, Bologna-Sampdoria 1-1, Udinese-Palermo 3-2. Jeżeli nikt nie chce zająć czwartego placu, oznaczającego szansę gry w Champions League, to może lepiej powiedzieć to głośno i otwarcie? I nie oszukiwać samych siebie i fanów? Bo potem okaże się, że włoski przedstawiciel w tych prestiżowych rozgrywkach dostanie po głowie już na pierwszej przeszkodzie...

...i o utrzymanie. Porażki Lazio i Atalanty. "Tylko" remisy Sieny i Livorno (choć cenne). Wygląda na to, że do utrzymania wystarczyć może rekordowo niska liczba punktów. A prawda jest taka, że cała czwórka zasługuje, pod względem piłkarskim, na spadek. Jedynie Sienie należą się trochę cieplejsze słowa za wytrwałą pogoń za bezpośrednimi rywalami. Sądzę, że okaże się ona jednak spóźniona.

Deja vu Romy. Jeśli pisałem kilka tygodni temu, iż największym sukcesem zespołu jest w tym sezonie solidność obronna, to proszę teraz o wykreślenie tych słów z protokołu. Coś się w tym mechanizmie popsuło. Nawet powrót Julio Sergio po kontuzji niewiele zmienił. Livorno kilka razy w banalny sposób złamało obronę Romy, która fatalnie zastawiała pułapki ofsajdowe (Motta!). Przez takie "wielbłądy" Panathinaikos z dziecinną łatwością wyrzucił podopiecznych Ranierego z pucharów. Teraz Roma musi już chyba zapomnieć także o (wice)mistrzowskim tytule.

300 razy Del Piero. Gole nr 300 i 301 w karierze Alexa Del Piero były przedostatnimi (była jeszcze bomba Candrevy) radosnymi chwilami niedzielnego popołudnia dla kibiców Juve. Potem było już tylko gorzej. Zejść ze stanu 3-0 na 3-3 w meczu przeciwko ligowemu outsiderowi to nie porażka. To blamaż.

Antybohaterowie kolejki. Zdenek Grygera i Sulley Muntari. Ten pierwszy najpierw "asystował" przy golu Maccarone, a potem wypracował Toskańczykom karnego. Ten drugi zarobił dwie żółte kartki w kilkadziesiąt sekund i sprokurował w kretyński sposób "jedenastkę" dla Catanii. Czecha fani Starej Damy mają już dość od dłuższego czasu. Ghanijczyk mocno pracuje na ten status.

Zarate na Curva Nord. Zawieszony za czerwoną kartkę Argentyńczyk przyjął zaproszenie fanów biancocelesti i oglądał wspólnie z nimi mecz Lazio-Bari z najgorętszego sektoru na Stadio Olimpico. 45 tysięcy gardeł nie pomogło. Rzymianie zagrali żenująco słabo. Maurito mógł tylko ukryć twarz w dłoniach.

Znów dużo goli. 39 bramek w 10 meczach. 8 trafień w Genui (gdzie Genoa i Cagliari potwierdziły, że grają najładniejszą piłkę w Italii), po 6 w Turynie i Livorno. Włosi zaczynają ostatnio ostro strzelać. Zrywamy łatkę nudziarzy? Prosimy o więcej. I grubiej.

foto: corrieredellosport.it

Ku pokrzepieniu serc

2010-03-10T23:44:00.008+01:00

No i ostał się tylko Inter. Spodziewałem się tego. Jedynie nerazzurri bronić będą honoru Włoch w Lidze Mistrzów. Ciągle w 1/8 finału, rozciągniętej w tym roku do granic przyzwoitości. Nadzieją zespołu Jose Mourinho w rewanżu z Chelsea będzie w jakimś stopniu golkiper Anglików, Hilario. Milan i Fiorentina nadziei już mieć nie mogą, są za burtą.

Rossoneri polegli totalnie. Coś tam w pierwszej połowie próbowali grać, coś tam próbowali klepać, ale wystarczało to jedynie na kilkanaście dłuższych wymian futbolówki. I jedną okazję Dinho. Po przerwie swoją szansę, kapitalną zresztą, miał Huntelaar. I to byłoby właściwie na tyle.

Gdy okazało się, że na Old Trafford nie zagra Nesta, postawiłem na Milanie definitywny krzyżyk. Nie wyobrażałem sobie duetu Silva-Bonera powstrzymujących ataki Czerwonych Diabłów. No i Rooneya. Powtarzam - jak na razie, głównego kandydata do Złotej Piłki. 4-0 było niestety zasłużonym wymiarem kary. Czy ta porażka poczyni w głowach piłkarzy Milanu duże spustoszenie? Jak to odbije się na ich ligowym finiszu?

Fiorentinie do awansu brakło, paradoksalnie, cwaniactwa. Tego cwaniactwa, którego tak często Włochom się zazdrości. Tego cwaniactwa, które często irytuje, bywa bezczelne i aroganckie. Które przez lata w jakiś irracjonalny sposób przepychało włoskie ekipy do kolejnych rund. Tego brakło. Fiorentina odpadła z podniesioną głową. Pięknie, nie po "makarońsku".

W pierwszym meczu zminimalizowała straty. Wczoraj zaprezentowała się świetnie, przez 65 minut grając futbol wyborny. Zabił ich niesamowity gol Robbena, stracony w sposób uwłaczający włoskiej konsekwencji i wyrachowaniu. Szkoda, bo piłkarsko viola Bawarczykom wcale nie ustępowali. Grali agresywnie, wyprowadzali ciekawe ataki, a trafieni, sami oddawali ciosy. Bramka Holendra była jak zamraczający podbródkowy. Dzięki niej Bayern załatwił sprawę, wygrał na punkty.

Nie chcę tu wracać do fatalnej decyzji pana Ovrebro z pierwszego meczu. Wolę podkreślić klasę drużyny i jej trenera. Cesare Prandelli świetnie przygotował swoją ekipę do tego dwumeczu. Jovetić, Vargas, Gilardino potwierdzili najwyższą europejską klasę. Czuje się w powietrzu, że epoka Prandellego w Toskanii może dobiegać końca. Dwumecz z Bayernem, choć przegrany, był wisienką na tym smacznym i efektownym torcie. Odważna, zuchwała i ofensywna Fiorentina zrobiła calcio świetną reklamę.

Atakuje głowę wątpliwość - co dalej z Serie A? Czy Bundesliga naprawdę zagraża jej pozycji? Czy prawdopodobna utrata miejsca w Lidze Mistrzów oznacza zmierzch calcio? Bawią mnie trochę takie głosy. Jestem świadomy słabości i choroby futbolu z Półwyspu Apenińskiego. Często piszę o tym na blogu. Ale, bądźmy poważni. Czy naprawdę ktoś wierzy w to, że pojedynek Bayernu z Bayerem może bardziej zelektryzować świat niż starcie Interu i Juve? Czy "epicka" walka Wolfsburga z Hoffenheim przyciągnie większe zainteresowanie fanów niż starcie Palermo z Genoą? A derby Zagłębia Ruhry odbiją się głośniejszym echem niż derby Rzymu?

Jeśli calcio, schorowane, z setkami mniejszych i większych problemów, nadal jest o wiele bardziej atrakcyjne dla kibiców na całym świecie niż Bundesliga, to co będzie, gdy choroba będzie skutecznie leczona? Pierwsze objawy pułapki zadłużenia są widoczne w Hiszpanii i Anglii. Włosi wypadają na tym tle zaskakująco nieźle. W Italii w końcu powstaną (na Boga, muszą!) nowoczesne obiekty, "zmonetyzowany" zostanie dzień meczowy. Włosi naprawdę maja gigantyczny margines poprawy. Mają imponujący, o wiele większy niż Niemcy, szczególnie w skali światowej, potencjał marketingowy. Ci drudzy doszli już chyba do granic możliwości swojej ekonomicznej ekspansji, a nadal są jednak na niższej półce.

Wiarygodność rankingu UEFA jest zamazywana przez świetne występy niemieckich zespołów w Pucharze UEFA/Lidze Europejskiej. I jednocześnie dość swobodne podejście Włochów do tychże. To wszystko też jednak na dłuższą metę nie jest do końca wiarygodne. W tym roku mistrz Niemiec, Wolfsburg, skompromitował się w Lidze Mistrzów (ośmieszyły ich nawet rezerwy Manchesteru). Nasi zachodni sąsiedzi nie mają (i watpię by się ich prędko doczekali) 4 drużyn godnych pokazania w elicie. Ba, poza Bayernem, nie mają żadnej takiej drużyny!

Dlatego też, fani calcio, bądźmy świadomi licznych niestety ułomności naszej ukochanej ligi. Ale zauważmy też, jak wielkie przed Włochami pole do popisu, do naprawy zaniedbań. Serie A za kilka lat wróci na swoje miejsce. To jest nieuchronna konsekwencja wydarzeń, które nastąpią w piłce w ciągu paru lat. W piłce zarówno kontynentalnej, jak i włoskiej. Calcio podniesie głowę. Musi!

foto: corrieredellosport.it

Żegnaj, Tonino...

2010-03-09T18:38:00.008+01:00

Wczoraj wieczorem, po długiej chorobie, zmarł w swoim domu w Anconie Tonino Carino, legendarny dziennikarz Rai. Miał 65 lat. Dla większości czytelników tego bloga Carino jest najprawdopodobniej postacią anonimową, dla wielu milionów Włochów jest symbolem czasów, które już nie wrócą.

Carino był w latach 70. i 80. reporterem programu "90' minuto", prezentującego w niedzielne wieczory bramki ze spotkań Serie A. Prowadzona wówczas przez Paolo Valentiego audycja przeszła do historii włoskiej telewizji. Przaśna, źle zmontowana, fatalna pod względem realizacji technicznej. Ale prawdziwa, barwna, ciepła, będąca stałym gościem w domu każdego mieszkańca Italii.

Takim stałym gościem był też Carino, nadający z reguły z Ascoli, stąd przydomek Toninocarinodaascoli. Ubrany w fatalnie dobrane marynarki, wiecznie "zakręcony", mający gigantyczne problemy z wymową obcych nazwisk. Pechowiec, obsługujący mecze na futbolowej prowincji, mający do tego strasznego niefarta do problemów technicznych i awarii zakłócających jego wystąpienia.

Tonino Carino idealnie pasował do tego romantycznego futbolu, przeżywanego przez cały Półwysep jednym tchem w każde niedzielne popołudnie. Był symbolem Ascoli, na równi z ówczesnym prezydentem klubu, Costantino Ruzzim. Tenże Ruzzi, po kupnie Jugosłowianina Trifunovica, straszył sympatycznego dziennikarza, mówiąc: "Carino, zrobiłem ci na złość, chcę zobaczyć jak sobie poradzisz z wymową tego nazwiska". Tonino, jego image, wypowiedzi i powiedzonka weszły wręcz do włoskiej kultury, inspirując takich kabareciarzy i twórców, jak Tullio Solenghi czy Ezio Greggio.

Autor bloga, zaczynając swój romans z calcio w pierwszej połowie lat 90., "spotkał" na swojej drodze bohatera tego tekstu, gdy ten pracował już w audycji "Quelli che il calcio", prowadzonej przez Fabio Fazio, a nadawanej w Rai2. Wspaniale wspominam te czasy, gdy marzyłem o posiadaniu telegazety (!), a internet czy telewizja cyfrowa były dla mnie czymś z innej planety. Częścią mojego świata calcio był wówczas Tonino Carino. I na zawsze nim pozostanie.

Mój przyjaciel z Włoch napisał mi dziś w sms-ie: "Razem z nim odeszła część mojego dzieciństwa". Tonino Carino po raz ostatni oddał głos do studia...

foto: toronews.net

Status quo na górze

2010-03-08T20:01:00.006+01:00

Remis na szczycie. Roma i Milan podzieliły się punktami w sobotni wieczór. Lepsze wrażenie sprawili rossoneri, dla których najlepsze okazje zaprzepaścili Borriello i Huntelaar. Pewnie grał, jak zwykle, na środku obrony duet Thiago Silva-Nesta. Teraz Milan jedzie do Manchesteru. Już z Pato w kadrze. Aby marzyć o wyeliminowaniu Czerwonych Diabłów, ekipa Leonardo musi zagrać przez pełne 90 minut tak, jak w pierwszym kwadransie po zmianie stron na Olimpico. Giallorossi mogą pocieszać się chyba tylko frekwencją na stadionie (obniżono ceny biletów), bo poziomem gry jednak trochę odstawali od rywala.

Genoa jak nie Genoa. Podobnie jak kilka tygodni temu w Neapolu, grifoni wyrzekli się swojego ofensywnego DNA. Postawili zasieki z drutem kolczastym i wywieźli z San Siro bezbramkowy remis. Inter nie powiększył więc przewagi nad lokalnym rywalem. Dyrektor sportowy Marco Branca oburzył się na stwierdzenie, iż nerazzurri zupełnie rozleniwił remis Romy i Milanu. Ciężko jednak nie zauważyć (zrobił to też Gian Piero Gasperini), że Inter grał mało agresywnie i mało dynamicznie, niektórzy piłkarze, jak Pandev czy Balotelli mecz wręcz przespacerowali. Dopiero w końcowych minutach lider przejawiać być łaskaw większą chęć wydarcia trzech punktów. Najwyższą cenzurkę indywidualną stawiam za ten mecz defensorowi przyjezdnych, Salvatore Bocchettiemu. Świetny występ.

5/9 Bari. Po raz piąty w tym sezonie zawodnicy Bari nie potrafili wykorzystać rzutu karnego. Wcześniej słupki i nerki bramkarzy rywali ostrzeliwał Barreto, teraz pomylił się Donati. Ustawienie futbolówki na jedenastym metrze staje się dla piłkarzy Giampiero Ventury traumą. Widać strach w ich oczach. Nawet jednak błąd Donatiego nie przeszkodził galletti w pokonaniu 1-0 Chievo. Goście chyba świętowali w tygodniu utrzymanie w Serie A, gdyż ewidentnie "nie dojechali" na mecz. Pozwoliło to gospodarzom grać swoją piłkę i zasłużenie wygrać. I dołączyć tym samym do grona ekip pewnych pozostania w lidze.

Skrzydła Sampdorii. Gdy w ekipie doriani hulają skrzydła, to ciężko tę drużyną zatrzymać. Po zimowym przestoju, prawda ta od kilku tygodni znów widoczna jest jak na dłoni. W niedzielę przekonało się o tym bezradne Lazio. Znakomicie grał na lewej flance Stefano Guberti, który niemiłosiernie kręcił przeciwnikami (podejrzewam, że taki Diakite' do teraz się nie odkręcił). Liczyłem przez sezonem na eksplozję tego piłkarza. Dzieje się to dopiero w barwach Sampdorii, w Romie nie dano mu szansy. Warto wspomnieć, że w niedzielne popołudnie do składu Samp wrócił Antonio Cassano, ale w niczym nie przypominał starego, dobrego Fantantonio. Dowód: "jadąc" sam na sam z Muslerą od połowy boiska, praktycznie władował się z piłką w golkipera.

Walka o czwarty plac. Juventus, wygrywając 2-1 we Florencji, definitywnie zabił europejskie marzenia fioletowych. Dobry mecz rozegrał Diego, niestety dopiero jeden z pierwszych w tym sezonie. Wydaje się, że głównym rywalem Starej Damy będzie Palermo, które pewną ręką prowadzą do pucharów chwalony przeze mnie Delio Rossi oraz "Romario z Salento", czyli Fabrizio Miccoli. Gdzieś gubić zaczyna się Napoli (nie wygrali od stycznia), a w tak wysokie aspiracje Sampdorii jakoś nie wierzę. Nie ten rozmiar kapelusza, przy całym uznaniu dla ciekawej piłki, którą grają.

Przed Ligą Mistrzów. W tym tygodniu rusza seria rewanżowa w Champions League. Od razu powiem (oj, narażam się), że nie wierzę w awans Milanu. Sądzę, że rossoneri są w stanie zaprezentować się naprawdę fajnie, nawet może porządnie wystraszyć Manchester i sprawić, że Sir Alex przeżuwać będzie nerwowo gumę.. Ale dwubramkowa wygrana na Old Trafford, nawet z Pato w składzie, brzmi dla mnie jak fantazja. Większe szanse ma Fiorentina, ale tutaj musi zagrać wiele elementów, które ostatnio viola nie dopisują: szczelna obrona, skuteczność pod bramką rywala i szczęście. Może los tak doświadcza zespół Prandellego w lidze, by dać im radość w pucharach? I oddać to, co tak brutalnie wydarł w pierwszym meczu arbiter Ovrebro? Oby. Grają dla siebie, dla kibiców. Ale też i dla całej włoskiej piłki.

foto: corrieredellosport.it

Życie przerwane strzałem

2010-03-05T19:43:00.012+01:00

Agostino Di Bartolomei obudził się tego ranka wcześnie. Wstał po cichu, nie chcąc budzić żony. Zszedł po schodach swojej willi, położonej w pełnej zieleni i niezwykle spokojnej okolicy San Marco Castellabate, niedaleko Salerno. Wyjął z szuflady jeden ze swoich dwóch pistoletów, Smith & Wesson, kaliber 38. Naładował go, wyszedł na werandę. Strzelił sobie prosto w serce. Był 30 maja 1994 roku.

Luciano Re Cecconi trafił do owego sklepu jubilerskiego zupełnym przypadkiem. Jeden z przyjaciół, z którymi spędzał wieczór, postanowił odebrać zakupiony wcześniej u jubilera Bruno Tabocchiniego towar. Luciano wpadł na zły pomysł. Zły pod każdym względem. Włochy w tamtym czasie skąpane były we krwi i rozdarte pełnymi przemocy walkami bojówek lewackich i prawicowych. Salon Tabocchiniego został w poprzedzających zdarzenie miesiącach dwukrotnie obrabowany. Właściciel miał więc pod ladą Waltera, kaliber 7.65. Re Cecconi wchodząc do środka postawił kołnierz i włożył ręce w kieszenie. Krzyknął: "To jest napad". To miał być żart. Było ciemno, jubiler nie rozpoznał piłkarza Lazio. Strzelił mu prosto w serce. Był 18 stycznia 1977 roku.

Di Bartolomei był doskonałym środkowym pomocnikiem. Najpierw ofensywnym, potem cofniętym przez trenera Nilsa Liedholma przed linię obrony. Spokojnie, po cichu regulował tempo gry. Znakomicie podawał, dysponował kapitalnym uderzeniem z dystansu. Poprowadził swoją Romę do scudetto w 1983 roku. Swoją Romę, gdyż był dzieckiem Rzymu. Był kapitanem giallorossi i idolem Curva Sud. Urodzony w biednej okolicy Tor Marancia, od najmłodszych lat nosił w sercu żółto-czerwone barwy. Liedholm uznawał "Ago" za przedłużenie swojej wizji futbolu na murawie, za dyrygenta własnej drużyny.

Re Cecconi nie był rzymianinem. Fani Lazio uważali go jednak za jednego z nich. Odkąd tylko trafił do Rzymu z Foggii, z miejsca stał się idolem kibiców biancocelesti. "Blondwłosy Anioł" pracował za dwóch, wkładał w grę całe serce. Był dla drużyny i fanów Lazio tym, czym dla milanistów jest od lat Gennaro Gattuso. Pracuś, walczak, bohater. Szalony na boisku, ale i nieokiełznany poza nim. Życie pełne przygód, żartów, niespodzianek. Jak napisał autor biografii piłkarza, parafrazując przy tym jego nazwisko, "Żył jak Król, umarł jak Cecconi" ("re"- z włoskiego: król).

Jego śmierć była szokiem dla wszystkich. Dziennikarz, odczytujący tę wiadomość w wieczornych wiadomościach, z trudem wydusił ją z siebie łamiącym się głosem. Kilka tygodni wcześniej zmarł ukochany szkoleniowiec Re Cecconiego i wszystkich laziali, Tommaso Maestrelli. Piłkarz i trener, razem wygrali dla biancocelesti scudetto w roku 1974. Świadomy tego, że umiera, Maestrelli życzył Re Cecconiemu szybkiego powrotu na murawę. Luciano leczył przewlekłą kontuzję, odliczał już dni dzielące go od ponownego założenia koszulki Lazio. Żaden z nich nie spodziewał się, że spotkają się tak szybko.

Szczytem kariery Agostino Di Bartolomei był finał Pucharu Mistrzów w maju1984 roku. Na przepełnionym Stadio Olimpico Roma podejmowała Liverpol. "Ago" był najlepszy na murawie, trafił też w serii rzutów karnych. Pomylili się w niej Conti i Graziani, puchar pojechał do Anglii. Di Bartolomei był wściekły na kolegów, którzy nie wytrzymali presji, szczególnie na Falcao, który odmówił wykonywania jedenastki. Od tego momentu piękny sen kapitana zaczął dobiegać końca. Roma postanowiła go sprzedać do Milanu. Bardzo go to zabolało. Podobnie jak późniejsze wypowiedzi Bruno Contiego, byłego partnera z mistrzowskiej drużyny.

Agostino czuł, że jego klub o nim zapomniał. Wyrzucił go z pamięci cały świat futbolu, któremu tak dał tak wiele. Być może nawet zbyt dużo. Po zakończeniu kariery próbował sił jako biznesmen, ale nie wiodło mu się. Starał się o pożyczkę, by spłacić długi. Bezskutecznie. Czuł się zapomniany, jak sam napisał w pożegnalnym liście "był zamknięty w dołku", "nie widział innego wyjścia".

Postanowił odejść. Po cichu, tak jak po cichu poruszał się po murawie. Wziął do ręki pistolet 30 maja 1994 roku. Dokładnie 10 lat po porażce z Liverpoolem, którą tak bardzo przeżył.

W 2003 roku władze Rzymu nazwały imionami Luciano Re Cecconiego i Agostino Di Bartolomei jedną z ulic dzielnicy Tuscolano.

foto: asroma.it, sslazio2000.net

Rzymskie seppuku. Bramka jak z konsoli. 26. kolejka Serie A

2010-02-28T22:56:00.012+01:00

Harakiri Romy. Takie tytuły pojawiły się w prasie po czwartkowej klęsce z Panathinaikosem, gdzie giallorossi dali sobie wbić 3 gole w ciągu 6 minut. Podobnie można chyba określić dzisiejsze wydarzenia podczas Derby del Sole (Derby Słońca). Napoli przegrywało 0-2, goście grali, zdawało się, mądrze i spokojnie. I znów dostali 2 gole w końcówce, podobnie jak w Cagliari, podobnie jak w Atenach. Roma uwielbia sama komplikować sobie życie. I wytłumaczeniem nie może być tu dyskusyjny karny podyktowany za zagranie piłki ramieniem przez Mexesa, gdyż wcześniej arbiter pomylił się, nie dyktując jedenastki dla partenopei za faul Juana na Quagliarelli.

Grad goli. Zaskakująco dużo bramek padło w 26. kolejce Serie A. 10 meczów i 35 trafień. Sporo jak na włoskie standardy. Szkoda tylko, że takie serie spotkań zdarzają się stosunkowo rzadko. Na listę strzelców wpisywali się walczący o koronę strzelców Di Natale, Milito czy Pato, ale swoje premierowe gole w Serie A zaliczyli też Brazylijczycy Keirrison (Fiorentina) i De Paula (Chievo). Bohaterem kolejki został bez wątpienia Adailton, też zresztą człowiek z Kraju Kawy, którego tripletta poprowadziła Bolognę do wygranej 4-3 na stadionie Genoi.

Uraz Pato. Kolejny w ostatnim okresie problem mięśniowy pojawił się u snajpera Milanu, gdy ten startował do jednego z kontrataków. Nie tylko zmniejsza to jego szanse na koronę króla strzelców, ale krzyżuje też szyki jego drużynie. Rossoneri prawdopodobnie wystąpią bez młodego Brazylijczyka w składzie zarówno na Olimpico przeciw Romie, jak i na Old Trafford przeciwko United. Kiepska sprawa. To jedyny w ich składzie piłkarz w taki sposób atakujący wolną przestrzeń, stworzony do szybkiej gry z kontry.

Protest anti-Lotito. Stadio Olimpico w Rzymie świeciło wczorajszego wieczora pustkami. Liderzy Curva Nord postanowili, że ich sektor pozostanie niezapełniony podczas meczu z Fiorentiną. I zachęcali do tego samego resztę fanów. Skutecznie. Powód takiego apelu? Protest przeciwko nieudolnemu zarządzaniu klubem przez Claudio Lotito. Fanów na Olimpico mogłoby być mniej (pojawiło się ok 7-8 tysięcy osób), ale, jak donoszą media, władze Lazio rozdały sporo darmowych wejściówek wśród młodzieży i przedstawicieli służb publicznych. Irytacja w Rzymie sięga zenitu, a pogłębił ją jeszcze wyrównujący gol Keirrisona, zdobyty w 92. minucie gry.

Playstation w Udine. Czterech podstawowych piłkarzy zawieszonych? Mourinho na trybunach? Żaden problem. Było ciężko, nerazzurri mieli trochę szczęścia (poprzeczka Inlera w 95. minucie), ale udało się zdobyć trzy oczka w Udine (3-2). Do tego stało się to po naprawdę efektownym meczu z obu stron. Czarno-niebieski czołg, po trzykolejkowym postoju na bocznej drodze, wraca chyba na właściwe tory. Na długo zapamiętam kapitalną bramkę na 2-1, szybką wymianę podań, zakończona bombą Maicona z woleja w okienko. To był gol-bliźniak bramki Aimo Diany (też prawy defensor!), zdobytej kilka lat temu dla Sampdorii w meczu z Lazio. Wtedy zgrywał głową bodajże Flachi, dziś brazylijskiemu obrońcy podawał nogą Pandev. Akcja-marzenie. Pro Evolution Soccer jako żywo.

Chievo bliskie utrzymania. Wygrana 2-1 z Cagliari i 12 oczek przewagi nad strefą spadkową mówią same za siebie. Werończycy zagrają w lidze także w przyszłym sezonie. Gratulacje dla drużyny, gratulacje dla Domenico Di Carlo. Rózga dla sardyńczyków, którzy przegrywają drugi mecz z rzędu w podobnie bezjajowy sposób. Drużyna ta, mimo wszystkich ciepłych słów jakie na nią spływają, nie jest ewidentnie gotowa do przeskoczenia na wyższy poziom wtajemniczenia.

Powołania Lippiego. Selekcjoner squadra azzurra zaprosił 23 piłkarzy na towarzyskie spotkanie z Kamerunem. Cieszą mnie wezwania dla promowanych przez calciobar Sirigu, Bonucciego i Cossu. Szczególnie ten ostatni zasłużył na powołanie. Jest to pierwszy rodowity Sardyńczyk od czasów Gianfranco Zoli, który dostąpi prawdopodobnie zaszczytu występu w niebieskiej koszulce. Pełna lista reprezentantów:

* Morgan De Sanctis (Napoli), Federico Marchetti (Cagliari), Salvatore Sirigu (Palermo).

* Daniele Bonera (Milan), Leonardo Bonucci (Bari), Fabio Cannavaro (Juventus), Mattia Cassani (Palermo), Giorgio Chiellini (Juventus), Domenico Criscito (Genoa), Nicola Legrottaglie (Juventus).

* Christian Maggio (Napoli), Andrea Cossu (Cagliari), Daniele De Rossi (Roma), Gennaro Gattuso (Milan), Claudio Marchisio (Juventus), Riccardo Montolivo (Fiorentina), Angelo Palombo (Sampdoria), Simone Pepe (Udinese), Andrea Pirlo (Milan).

* Marco Borriello (Milan), Antonio Di Natale (Udinese), Giampaolo Pazzini (Sampdoria), Fabio Quagliarella (Napoli).

foto: corrieredellosport.it

Pierwszy krok Interu

2010-02-24T23:37:00.003+01:00

Inter, po dość wyrównanym meczu, pokonał Chelsea 2-1 i ustawił się w na lepszym polu startowym przed rewanżem, zaplanowanym za niecałe dwa tygodnie na Stamford Bridge. Kto wie, czy zwycięstwem tym nerazzurri nie przełamali pewnej bariery psychologicznej? Gdy zastanawiam się na tym, kiedy Inter ostatni raz pokonał u siebie czołową europejską drużynę w Lidze Mistrzów, przychodzi mi do głowy rok 1998 i dwa gole Roberto Baggio strzelone Realowi w wygranym 3-1 starciu. Faktycznie, stare dzieje.

Pierwsza połowa pojedynku należała do Londyńczyków. Inter, po szybko zdobytym golu, cofnął się zdecydowanie, dając Chelsea pole do popisu, grając za głęboko i przede wszystkim za daleko od rywali. Anglicy dominowali, ostrzeliwali bramkę Julio Cesara. Byli na pewno stroną dominującą, lepszą. Gospodarze mieli problemy z wymienieniem 2-3 podań, a większość "akcji" ofensywnych nerazzurri polegała na wystrzeliwaniu piłki do przodu i powrocie na własne przedpole. Chelsea należał się też rzut karny - Samuel ewidentnie powalił we własnym polu karnym Kalou.

Gdy do remisu tuż po zmianie stron doprowadził ten sam Kalou (przy małej współpracy Julio Cesara), zdawało się, że teraz goście będą mieli z górki. I tu muszę zdjąć czapkę z głowy przed Interem i jego szkoleniowcem. Nerazzurri znów pokazali charakter, poszli do przodu i strzelili gola. Mourinho wprowadził czwartego ofensywnego piłkarza, Balotellego, czym zaskoczył z pewnością wielu obserwatorów. Rywali chyba też. To była zmiana przeprowadzona przez pewnego siebie i swojej drużyny trenera. Zmiana "z jajami".

Mario sprawił sporo problemów niedomagającemu w fazie defensywnej Maloudzie (taki z pewnością był cel Portugalczyka), linia pomocy Interu nareszcie "złapała" bliżej rywali, przeniosła ciężar gry w okolice koła środkowego. Dlatego też Chelsea, poza okazją Lamparda, nie zrobiła już do końcowego gwizdka wiele dobrego. Podobnie zresztą Inter, którego kontry nie mogły zranić The Blues.

Tak jak przewidywaliśmy, nerazzurri wytrzymali mecz pod względem fizycznym, choć do przerwy głównie odbijali się od rywali. Lucio rządził w linii obrony, ale największym wygranym jest niebiesko-czarny kolektyw. Zwarty i gotowy do wojny. Piłkarsko lepszym zespołem jest Chelsea i myślę, że dziś to udowodniła, rozgrywając o wiele więcej ciekawych akcji i częściej zagrażając bramce rywala. Inter w rewanżu może jednak liczyć na siłę zespołowości. I kontry. Jeden gol jest w stanie powalić Chelsea na kolana. Inter może to zrobić. Ma atrybuty. Nie może jednak przegrać rewanżu w głowie. Po dzisiejszym meczu zaczynam wierzyć, że tak się nie stanie.

foto: corrieredellosport.it

Inter-Chelsea. (Dwu)mecz prawdy

2010-02-23T23:31:00.003+01:00

Dla pewnego dżentelmena rodem z Półwyspu Iberyjskiego wybiła godzina prawdy. Jose Mourinho ściągnięto do Mediolanu po to, by przełamał europejską niemoc Interu. By zbliżył ten zespół do ścisłej kontynentalnej czołówki. O tym marzą fani, żyjący pod tym względem w cieniu regularnie gromadzącego międzynarodowe trofea Milanu. O tym śni Massimo Moratti, chcący w końcu wyjść z cienia własnego ojca, który w latach 60-tych zbudował ekipę na miarę dwukrotnego zdobycia Pucharu Mistrzów.

Umówmy się - wygranie ligi dla tak silnego kadrowo Interu, w tak nijakiej, mimo wszystko, ostatnimi czasy Serie A, to dla nerazzurri wręcz konieczność. Grube miliony euro wydawane na płace portugalskiego szkoleniowca i międzynarodowej plejady piłkarzy mają w końcu dać efekt w Europie. Nie mogą się już powtórzyć upokorzenia doznawane z rąk Villareal, Valencii czy Liverpoolu. Inter Manciniego dominował w Serie A, ale piłkarsko i mentalnie padał na kolana przed czołowymi ekipami Starego Kontynentu.

Jutro w dużej mierze dowiemy się, czy Jose Mourinho to zmienił. Po 1,5 roku pracy można chyba ocenić czy Portugalczykowi udało się zbudować drużynę zdolną podjąć walkę na europejskim poziomie. Rok temu United przejechali się po nerazzurri. Teraz na ich drodze staje Chelsea. Londyńczycy to trochę lepsza kopia Interu. Drużyna również bardzo silna fizyczna, grająca agresywnie i twardo. Linie obrony i pomocy to w obu przypadkach bardziej solidność niż jakość (z nielicznymi wyjątkami). Kreatywność to domena 2-3 ofensywnych piłkarzy.

Padnie pewnie mało goli, będzie dużo męskich starć w środku pola. Chelsea podejmie walkę, w tym czuje się najlepiej. W przeciwieństwie do Milanu, który w derby z Interem poległ z tego względu na całej linii. Inter, inaczej niż rossoneri przeciwko United, powinien też wytrzymać tempo gry, to najbardziej brytyjski z włoskich zespołów. Idealnie dla nich byłoby nie stracić na Meazza gola. 0-0 nie jest w tym przypadku złym rezultatem.

Dwumecz ten ma oczywiście wiele podtekstów. Tak oczywistych, że aż szkoda na nie klawiatury. Dla Mourinho, bardziej niż pokonanie Chelsea ze względu na swoją przeszłość na Stamford Bridge, liczy się jednak wydźwięk tego sukcesu dla własnej przyszłości. Jeśli zatriumfuje, będzie mógł pielęgnować swoją legendę i rzucić wyzwanie całej Europie (poza Barcą - ekipą dla Interu poza zasięgiem). Marzyć o wygraniu Ligi Mistrzów i wspięciu się znów na trenerskie Himalaje. Jeśli przegra, szybko z The Special One może stać się po prostu The Normal One. A czegoś takiego przerośnięte ego Portugalczyka z pewnością nie wytrzyma.

foto: corrieredellosport.it

Mourinho w kajdankach czyli włoski weekend

2010-02-22T23:45:00.006+01:00

Kajdanki Mourinho. Absolutny "hit" kolejki. Mourinho pokazujący w kierunku trybun gest symbolizujący kajdanki. Pewnie nigdy nie dowiemy się co miał na myśli autor (sędzia do więzienia?). Faktem jest, że niezależnie od wszystkiego Portugalczyk ewidentnie przesadził. Tym bardziej, że naprawdę ciężko doczepić się do kluczowych w meczu z Sampdorią decyzji arbitra Tagliavento (czerwone kartki dla Samuela oraz Cordoby i żółtko za symulację w polu karnym dla Eto'o). W Interze niespodziewanie zaczyna robić się nerwowo. Mourinho trzy kolejne mecze obejrzy z trybun (w kajdankach?), w Udine nie zagra czterech zawieszonych z różnych powodów piłkarzy (Samuel, Cordoba, Muntari, Cambiasso). A do bram puka już nie tylko Chelsea, ale i skradające się z innej strony po cichu Milan oraz Roma.

Pañolada na Meazza. W sobotę narodziła się być może nowa, świecka tradycja. Cały stadion machający w kierunku trójki sędziowskiej białymi chusteczkami to chyba novum na włoskich boiskach. Happening ten korzenie swe ma w Hiszpanii. Jeśli po pañoladzie do Serie A trafi też bardziej ofensywne nastawienie drużyn, prezentowane z reguły na Półwyspie Iberyjskim, wszyscy będziemy chyba niezwykle zadowoleni.

Cagliari! Cossu! Spokojnie i merytorycznie, Cagliari robi swoje. Gra ciekawy futbol, potrafi fajnie rozprowadzić akcje i narzucić praktycznie każdemu rywalowi swój styl gry, co w Italii nie jest oczywistością. Ta drużyna ma kilka ciekawych postaci, ale dwie wyróżniłbym szczególnie. O trenerze Massimiliano Allegrim pisałem już wielokrotnie. Andreę Cossu, umieściłem w "drugiej" jedenastce pierwszej rundy rozgrywek. Piłkarz ten jednak mocno ostatnio pracuje na promocję do pierwszego dream teamu. Filigranowy ofensywny pomocnik rozgrywa, bez wątpienia, sezon życia. Podaje, strzela, kiwa. Wszystko produktywnie i skutecznie. Znakomity piłkarz, szkoda, że tak późno eksplodował.

Latynoska przyszłość Palermo. Javier Pastore i Abel Hernandez praktycznie we dwójkę (wsparci przez Miccolego) rozbili słabe w niedzielę Lazio. Obaj ci piłkarze mają przed sobą świetlaną przyszłość. Łatwość z jaką przychodzi im gra w piłkę, jest wręcz porażająca. Szczególnie Pastore to mój ulubieniec. Mocno mu kibicuję. Jeśli Maurizio Zamparini utrzyma najlepszych piłkarzy, dołoży w lecie 2-3 wzmocnienia i pozwoli spokojnie pracować Delio Rossiemu, to Palermo może w przyszłym sezonie zapukać do pierwszej czwórki. Czemu jednak mam przeczucie, graniczące z pewnością, że impulsywny prezydent znów wszystko spieprzy?

O co chodzi, Silvio? Wywiad z premierem Berlusconim, w którym mało delikatnie podważył on kompetencje Leonardo, wprawił mnie w osłupienie. Naprawdę uważam, że brazylijski szkoleniowiec jest jednym z największych wygranych tego sezonu, wyciągając z materiału ludzkiego, który ma do dyspozycji, co najmniej 120%. Rossoneri podobali mi się w meczu z Bari, grając bardzo konsekwentnie w obronie (gospodarze pierwszą okazję bramkową mieli dopiero w 89 minucie - Abbiati sparował karnego Barreto). Z przodu Milan wyczekiwał na swoje szanse i dwa razy celnie uderzył. Brawo. Gol Borriello - czapki z głów.

Granatowy dramat. Miał być szybki powrót do Serie A. Tymczasem dla Torino jest to kolejny sezon męki. Po zeszłorocznej, dość zaskakującej degradacji do Serie B, także obecnie drużyna gra grubo poniżej oczekiwań. Kilka tygodni temu pseudokibice Toro pobili własnych piłkarzy, z pracy wylecieli już szkoleniowcy, Stefano Colantuono oraz Mario Berretta (którego zastąpił... Colantuono - takie powroty stały się we Włoszech od jakiegoś czasu niezrozumiałym dla mnie trendem) oraz ceniony w Italii dyrektor sportowy, Rino Foschi. Chyba nikt już nie ogarnia tego granatowego bałaganu, a na pewno nie przerażająco chaotyczny prezydent, Urbano Cairo, który po awansie do Serie A w 2006 roku zaczął całkowicie się gubić. W sobotę na Stadio Olimpico 3-2 wygrała ostatnia w tabeli Salernitana (znów trafił dla niej młody Dionisi, wypożyczony z Livorno). Grande Torino to odległe o lata świetlne wspomnienie.

foto: corrieredellosport.it

Spalona szansa Fiorentiny

2010-02-18T18:50:00.004+01:00

Ta sytuacja rozstrzygnęła losy starcia Bayernu z Fiorentiną. Ewidentny spalony, choć trochę mniej "efektowny", gdy przesuniemy kreskę na linię piłki, czyli tam gdzie powinna zostać narysowana.

Meczu tego nie oglądałem, oszczędzę więc sobie pisania podsumowań opartych na mediach i opiniach znajomych. Ciekawą i dość obiektywną relację możecie przeczytać na blogu trocky'ego. Tam o tym, że viola grali głównie defensywnie, że Bayern rozczarował, że Klose, podobnie jak Gobbi, powinien był wylecieć do szatni. Miłej lektury.

Mam tylko nadzieję, że "los" odda w rewanżu fioletowym to, co tak bezlitośnie i chamsko zabrał im w Monachium.

foto: corrieredellosport.it

Milan prawie za burtą

2010-02-17T01:07:00.002+01:00

Milan jest co najmniej jedną nogą poza Ligą Mistrzów. Ale jedna noga poza tymi elitarnymi rozgrywkami nie oznacza niemożności odejścia od stołu z podniesioną głową. Rossoneri, piłkarze, trenerzy, kibice, mogą być dumni z tego, jak wczoraj zagrali. Postawili się niezwykle mocnemu rywalowi, długimi momentami potrafili go nawet zdominować. Manchester jednak, niczym wytrawny bokser, utrzymał się na nogach. Nie upadł, mimo ewidentnego zamroczenia, w jakim znajdował się po golu Ronaldinho i w obliczu kreatywnej i szybkiej gry Milanu. Nie upadł, zebrał się i zadał nokautujące ciosy. Po tym poznaje się klasowe ekipy.

Paradoksalnie, to właśnie wysokie tempo, dobry, szybki, agresywny futbol, jaki zaprezentował Milan w pierwszej godzinie gry mógł być dla nich zabójczy. Zgodnie z przewidywaniami to Czerwone Diabły lepiej wytrzymały mecz fizycznie. A że nogi zależą w dużej mierze od głowy, to gole Rooneya dodatkowo podcięły skrzydła gospodarzom. Zebrali się oni dopiero w końcówce, gdy było już trochę za późno. Losów dwumeczu gol Seedorfa już nie uratuje. Na pewno natomiast końcówka spotkania, wspaniały gol zdobyty piętą przez Holendra, okazje Inzaghiego, Ambrosiniego i Nesty tylko wzmogą żal fanów Milanu. Naprawdę można było ugrać więcej.

Brakło trochę cynizmu, brakło na pewno skuteczności. Straconych goli można było uniknąć, bo padły po prostych błędach w ustawieniu. Szczególnie niezrozumiałe jest dla mnie zachowanie Bonery przy drugim golu dla Brytyjczyków. Bonery, który poza tą sytuacją zagrał naprawdę nieźle. Milan może żałować zmarnowanych sytuacji, tego, że Pato i Huntelaar rozczarowali, byli bezproduktywni. Może pocieszać się świetnym występem Dinho i tym, że naprawdę pokazał niezły futbol. Sądzę jednak, że jest to trochę oszukiwanie samych siebie. Manchester przyjechał po swoje, ugrał naprawdę dużo, więcej niż zasłużył, i w rewanżu raczej bezproblemowo zamknie sprawę. Trzeba docenić ich klasę. A Wayne Rooney zaczyna mocno pracować na Złotą Piłkę.

foto: gazzetta.it

Liga Mistrzów. Włoskie missioni (prawie) impossibili

2010-02-15T23:35:00.005+01:00

Bogowie futbolu budzą się z zimowego snu. Rozgrywki Ligi Mistrzów to absolutny futbolowy Olimp, coś co elektryzuje i przyciąga uwagę całego świata. To właśnie "muzyczka Champions League" sprawia, że ciarki przechodzą po plecach. Słysząc ją, wiemy, że dzieje się coś wyjątkowego. Kilkakrotnie było mi dane delektować się tą atmosferą z trybun. Jutro i w środę będzie inaczej, bardziej kameralnie. Ale niewiele jest rzeczy, dla których oddałbym wtorkowe i środkowe wieczory spędzone z kumplami przy kuflu dobrego piwa, przy dobrym meczu Ligi Mistrzów, w dobrym pubie. Od jutra wracamy do gry. Razem z włoskimi drużynami. Pozostało trzech obrońców honoru calcio. Będzie im ciężko, zadanie mają niełatwe, ale czy niewykonalne?

Na pierwszy ogień pójdzie Milan. Miał to być dla nich sezon czyśćca. Bez Kaki, Maldiniego, Ancelottiego, z nieopierzonym Leonardo na ławce skazywano ich na niebyt. Początek rozgrywek wskazywał na prawdziwość takowych tez. Potem nastąpiło przełamanie. Od zwycięskiego thrillera na Bernabeu o grze rossoneri piszemy z reguły dobrze. W derby zawiedli, po nich mieli lekki okres zamroczenia. Ale ogólnie wypadają na plus. Robią więcej niż wskazywałaby na to ich dość wąska kadra. Grają całkiem przyjemnie dla oka, w miarę skutecznie. Senatorzy over-30 są może i najedzeni, nie zawsze chce im się biegać, nie zawsze stosują pressing, tak jak nakazywałby to logika współczesnego futbolu. Ale jeszcze są. Żyją i oddychają. Jutro mogą pokazać definitywnie, że pogłoski o ich śmierci były przedwczesne.

Trzy lata temu Milan, w drodze do zwycięskiego finału w Atenach, rozbił u siebie Czerwone Diabły 3:0. Epizod ten przypominam z kronikarskiego obowiązku. Zbyt wiele zmieniło się w obu ekipach, szczególnie tej włoskiej, by jakiekolwiek wnioski mogły z tej wspaniałej wiktorii płynąć. Rossoneri spotykają na swojej drodze zespół znakomity. Silny i szybki. Solidny z tyłu i zabójczo groźny z przodu, gdzie nawet po odejściu Ronaldo i przy urazie Giggsa, mają tyle talentu, że możnaby obdarzyć nim ze dwie klasowe ekipy. A sam Wayne Rooney w tym sezonie przechodzi sam siebie.

Czerwone Diabły miały przed kilkoma tygodniami słabszy moment. Dokładnie wtedy, gdy brylowali milanisti. Jeszcze w styczniu mieliby oni większe niż obecnie szanse na przejście do kolejnej rundy. Podopieczni Fergusona imponują wybieganiem, bez wątpienia lepiej wytrzymają ten dwumecz fizycznie. Nie powinni też popełnić już takich błędów jak trzy lata temu. Większa mądrość w meczach wyjazdowych. To zdaniem Sir Alexa największa różnica pomiędzy ówczesną a obecną drużyną z Wysp.

Milan nie lubi, gdy ktoś zagra na nich agresywnie w środku pola i "zabierze im piłkę". Nie wytrzymują tej agresji i wysokiego tempa gry. Tak pobił ich Inter. Brak takiego zęba i zaciętości był jedną z przyczyn tego, że pole oddał rossoneri Real. Pamiętajmy jednak, że to byli docierający się jeszcze Królewscy, Królewscy dopiero wypracowujący pewne mechanizmy i automatyzmy. Milan to zresztą od zawsze zespół o nietypowym jak na Włochy DNA. Lubiący grać piłką, niekoniecznie dobrze czujący się w głębokiej obronie i grze z kontry. Choć powrót Pato po kontuzji taktykę tę urozmaica i daje jej silny oręż.

Właśnie urazy i wąska kadra sprawia, że kibice żarliwie modlą się o zdrowie dla Thiago Silvy i wspomnianego Il Papero. Para Nesta-Silva daje dość solidną rękojmię. Każdy inny wariant (Nesta-Favalli, Nesta-Bonera) to tylko marny surogat, skazany na niepowodzenie. Bonera solidnie zaprezentował się w meczu z Bologną, ale już w pojedynach z szybkimi żądłami Udinese wyraźnie niedomagał. Aktualne możliwości Favallego (kiedyś naprawdę dobrego obrońcy) w centrum defensywy widzieliśmy wszyscy w derby.

Jak ma zagrać Milan? Oczywistością jest stwierdzenie, że solidnie i czujnie z tyłu. Na Boga, każdy stracony jutro gol może być zalążkiem wypadnięcia za burtę. Z pewnością Leonardo zagęści srodek pola, przywracając do składu Beckhama. Ambrosini i Gattuso dołączą do Anglika w dziele rywalizacji fizycznej z twardą pomocą Manchesteru. Pirlo będzie regulować puls gry. Czy zagra od pierwszej minuty Pato? Jeśli tak, to kto ustąpi mu miejsca w pierwszej "11"? Koniecznością jest przejęcie futbolówki i regulowanie tempa gry, jego spowalnianie, "oszukiwanie" mijającego czasu. Tempa rodem z Premier League gospodarze jutrzejszego wieczoru mogą nie wytrzymać.

Bardzo dużo czynników musi zagrać jednocześnie by Milan wygrał. Pewne ręce Didy, magiczny wieczór Ronaldinho, bezurazowe sprinty Pato. A to nie wszystko. Manchester jest faworytem, odpadnięcie Brytyjczyków będzie dużą niespodzianką. Czy efekt "muzyczki Champions League" ożywiającej ducha Milanu, tak chętnie przywoływany zawsze przez Adriano Gallianiego, znów zadziała? Szanse są, spytajcie o to dumnych Galacticos z Madrytu.

W tym tygodniu do boju rusza też Fiorentina. Jej akcje stoją zdecydowanie niżej. Są w dołku, a trafiają do tego na rozpędzony Bayern, w którym do składu i formy wracają zabójcze skrzydła Robben-Ribery. Wyczyny monachijczyków, poza pojedynczymi występami w Lidze Mistrzów i Bundeslidze, znam w tym sezonie głównie z lektury świetnego, zaprzyjaźnionego bloga i skrótów. To wszystko jednak wystarcza by napisać, że bawarczycy stają się powoli idealną kreaturą Louisa van Gaala.

Pokazali to już deklasując Juventus. Tamtego wieczoru widziałem na murawie Stadio Olimpico Ajax z lat 1994-1996. Szybki, wybiegany, pomysłowy, często zmieniający pozycje, grający w ofensywie w dość uporządkowany, ale jednak niekonwencjonalny sposób. Nigdy nie ukrywałem, że uważam van Gaala za trenera wybitnego, a krytykom wypominającym mu porażkę z reprezentacją Holandii zawsze zwracam uwagę na to, jak mało czasu ma każdy selekcjoner by wdrożyć własne pomysły. Czas ten Holender w Bawarii otrzymał. I widać efekty.

Fiorentina gra ostatnio nieszczęśliwie. Raz lepiej (jak z Romą), raz gorzej (jak z Sampdorią), ale zawsze z podobnym skutkiem. Drużyna ta popełnia za dużo błędów w obronie, a przecież atak to najgroźniejsza broń Bayernu, zdobywającego w lidze bramki seriami, kreującego niezliczoną ilość okazji strzeleckich. Szansą dla viola mogłyby być błędy, które Niemcy często popełniają w defensywie. Ale kto je ewentualnie wykorzysta, gdy znów sam zdyskwalifikował się Mutu, a Gilardino nie może ostatnio trafić między słupki a poprzeczkę z kilku metrów?

Źle to wszystko widzę. Jeśli Bayern dobrze "złapie" fioletowych na ich połowie, a Frey nie wpadnie w jakiś szaleńczy trans, to może się to skończyć kilkubramkową porażką i sporym wstydem. Może jednak być tak, że viola zminimalizują straty, by spróbować rozstrzygnąć kwestię awansu w przyjaznych murach Artemio Franchi. Podobnie jak w przypadku Milanu, potrzeba do tego nieomal perfekcyjnego meczu i zgrania dużej liczby elementów, ze szczęściem włącznie. Forza viola.

foto: reuters.com

Malutki pan z Hollywood

2010-02-15T19:58:00.008+01:00

Nie pozwalają nam odpocząć nasi włoscy bohaterowie. Kolejny ligowy weekend i kolejne zmiany w tabeli, awanse, spadki, radości i rozczarowania. Nie zabrakło też polemik, zarówno na tematy sędziowskie, jak i personalnych wycieczek. W końcu jesteśmy w Italii.

Inter - Roma. Deja vu? Giallorossi zbliżyli się do zespołu Jose Mourinho na 7 oczek. W stolicy odżyły nadzieje na walkę o scudetto, podgrzewane tylko precedensem sprzed 2 lat. W sezonie 2007/2008 przewaga Interu nad Romą wynosiła już 11 punktów. Tymczasem na 30 minut przed końcem ligi to Roma była mistrzem. Dopiero 2 gole Ibrahimovica w Parmie załatwiły sprawę. Sądzę jednak, że do podobnej sytuacji nie dojdzie. Choćby z dwóch następujących powodów: 1) Dwa lata temu prawie-gwoździem do trumny nerazzurri stał się uraz Szweda, który wykluczył go z gry na dwa miesiące. Teraz Inter nie jest już Ibra-dipendente (nie jest też Sneijder-dipendente, o czym pisałem TU). Uraz jednej-dwóch gwiazd nie powinien rozłożyć ich na łopatki. 2) Bałaganu narobił wtedy też Roberto Mancini, ogłaszając po przegranym dwumeczu z Liverpoolem, że po sezonie kończy pracę w Lombardii. Mourinho nie pozwoli sobie na takie gierki i utrzyma wysoki poziom koncentracji w drużynie. Inter będzie mistrzem. Z conajmniej kilkupunktową przewagą.

Parma jak Palermo? Co mają ze sobą wspólnego Palermo z sezonu 2006/2007 oraz obecna Parma? Obie ekipy prowadził Francesco Guidolin. Co jeszcze? Obie były rewelacjami pierwszej części sezonu i plasowały się w ścisłej czołówce. Co jeszcze? Obie obniżyły mocno loty w drugiej połówce rozgrywek. Palermo straciło wtedy Amauriego (uraz kolana) i ściągnięcie na odsiecz Cavaniego i Matusiaka (sic!) nie uratowało sprawy. Sycylijczycy skończyli sezon tylko (aż?) na 5. miejscu. Parma nie ma takiego zapasu punktowego. A strefa spadkowa się zbliża... Nie, nie wierzę w to, że ekipa Guidolina może walczyć o utrzymanie, ale zastanawiam się skąd takie problemy jego kolejnej drużyny w rundzie rewanżowej.

Padający Del Piero. Rozumiem rozpaczliwe poszukiwanie punktów i presję awansu do Ligi Mistrzów, ale przestaje mi się podobać zachowanie kapitana Starej Damy. Najpierw bezczelnie wyłożył się w polu karnym Lazio i nabrał sędziego Saccaniego. Wczoraj równie efektownie rąbnął na glebę w starciu z Genoą. Tym razem metr poza "szesnastką", ale "wapno" i tak podyktowano. Zirytowały mnie też jego pomeczowe wypowiedzi i udawane zaskoczenie, z jakim reagował na wieść o pretensjach trenera i zawodników grifoni. Mają się cieszyć, że przegrali po wyciągniętym z kapelusza rzucie karnym? Alex, Juve, nie idźcie tą drogą!

Powrót Ledesmy. Postawiony pod ścianą prezydent Lotito pokazał drzwi Davide Ballardiniemu, powitał w jego miejsce solidnego Edoardo Reję i przeprosił się z Cristanem Ledesmą. Zdążył przy okazji wybełkotać, że odsunięcie Argentyńczyka od składu było wyłączną decyzją ustępującego szkoleniowca, co jest tak wielką bzdurą, że aż szkoda ją komentować. Lazio z Ledesmą w składzie pewnie wygrało 2-0 w Parmie, a pomocnik ten, obok Floccarego i Zarate, był najlepszym aktorem tego widowiska.

Pragmatyzm Prandellego. "Musimy zdobyć jak najszybciej 40 punktów by być spokojnymi o utrzymanie". Fiorentina przegrywa mecz za meczem. Jest to o tyle zaskakujące, że viola świetnie radzili sobie jesienią, dzieląc czas i siły między ligę a europejskie puchary. Ich aktualna dyspozycja jest dla mnie niewytłumaczalna. Grają przecież praktycznie co 7 dni, mając pełne pole do popisu w kwestii regeneracji i przeprowadzenia pełnego mikrocyklu. Rozpędzony Bayern zaciera ręce.

Mourinho vs. De Laurentiis. Prezydent Napoli: "Nie zamieniłbym Mazzarrego na Mourinho nawet gdyby mi go podarowano. Ale jako aktora w moim filmie, widziałbym go bardzo chętnie".
Portugalczyk: "De Laurentiis to malutki pan, który wciąż pojawia sie w telewizji, ale ciągle jeszcze nie zrozumiał, że futbol to nie Hollywood". Show must go on...

foto: goal.com

Sezon 1989/1990. Moneta w głowie Alemao

2010-02-14T00:01:00.009+01:00

Końcówka sezonu 1989/1990 jest jedną z najbardziej pamiętnych i kontrowersyjnych w historii Serie A. Potem chyba tylko dwukrotnie przeżywaliśmy podobne wątpliwości i toczyliśmy podobne spory na finiszu sezonu: w roku 1998 (faul Iuliano na Ronaldo w meczu Juventus-Inter) i w roku 2000 (nieuznany gol Cannavaro w spotkaniu Starej Damy z Parmą). Co takiego wydarzyło się w roku 1990? I jak wpłynęło to na końcowe rozstrzygnięcie? Spróbujmy to przeanalizować.

Rozgrywki rozpoczęły się dla Napoli od małego trzęsienia ziemi. Z pracy z drużyną zrezygnował Ottavio Bianchi, zastąpiony przez Alberto Bigona. Diego Maradona niespodziewanie przedłużył wakacje w Argentynie, podsycając tylko plotki o swoim konflikcie z władzami klubu (wśród których figurował już (nie)sławny Luciano Moggi) i chęci zmiany barw. Diego wrócił do Włoch gdy sezon już trwał. Neapolitańczycy rozpoczęli go wybornie (16 spotkań bez porażki). Potem jednak coś zaczęło się w drużynie partenopei psuć. Porażki na San Siro z Milanem (0-3) oraz Interem (1-3) sprawiły, że na czoło klasyfikacji wysunęli się ci pierwsi, prowadzeni oczywiście przez Arrigo Sacchiego.

8 kwietnia odbyła się 31. kolejka, przed którą rossoneri mieli punkt przewagi nad Napoli. Tej niedzieli zdarzą się dwie sytuacje, które będą miały wpływ na losy rozgrywek. I sprawią, że data ta przejdzie do historii.

Milan gra w Bologni. Osiąga tylko remis 0-0, choć mogło być gorzej. Sędzia Lanese (nazywany złośliwie "milanese") nie widzi (lub nie chce widzieć), że piłka po wspólnym wślizgu Galliego i Marronaro przekroczyła linię bramkową o kilkadziesiąt centymetrów.

Jeszcze ciekawiej było w Bergamo. Także tam padł bezbramkowy remis. Ale mecz ten nie skończył się z końcowym gwizdkiem arbitra. W 78. minucie meczu pomocnik gości Alemao został trafiony w głowę monetą rzuconą z trybun (wartość: 50 lirów - tak napisał w protokole sędzia Agnolin). Powstaje ogromne zamieszanie, piłkarz początkowo stoi na nogach, odpycha nawet masażystę. Otaczają go koledzy z drużyny, chaos wzrasta. Ostatecznie Brazyliczykowi zostaje udzielona pomoc. Agnolin wznawia grę, a w międzyczasie okazuje się, że Alemao nie jest w stanie jej kontynuować. Zastępuje go Zola. Przepisy mówią jasno: jeśli piłkarz trafiony przedmiotem z trybun musi opuścić boisko, jego drużyna otrzymuje walkowera.

Po kilku dniach, zgodnie z ówczesnymi przepisami, choć nie bez kłótni i przepychanek, wynik meczu zostaje zweryfikowany na 2-0 dla zespołu Maradony, co pozwoliło partenopei dogonić w tabeli podopiecznych Arrigo Sacchiego. I tu otwiera się puszka Pandory.

We Włoszech rozpoczął się gorący spór. Milaniści zarzucali rywalowi pozasportowe działania, mające na celu wywarcie presji na federacji i korzystną decyzję. Argumentowano nawet, że swoje trzy grosze wtrąca w tej sprawie camorra. Sugerowano, że Alemao mógł spokojnie grać dalej, ale udawał, wiedząc, że w ten sposób "załatwia" swojej ekipie dwa punkty.

Na pierwszym z poniższych filmów widać i słychać wyraźnie jak masażysta Salvatore Carmando mówi do brazylijskiego zawodnika: "połóż się na ziemi". Kibice Napoli tłumaczyli, że w ten sposób łatwiej było udzielić piłkarzowi pomocy. Ich antagoniści sugerowali, że masażysta kazał po prostu odegrać scenkę i symulować niemożność kontynuowania gry. Wyśmiał to wówczas prezydent Napoli, Corrado Ferlaino, mówiąc dziennikarzom, że "Alemao jest w szoku, nie rozpoznał mnie, gdy odwiedziłem go w szpitalu".

Rywale zrównują się więc punktami. W tej sytuacji zostałby rozegrany baraż, chyba najsprawiedliwsze wyjście z impasu. To jednak nie nastąpiło.

22 kwietnia odbywa się 33., przedostatnia, kolejka. W niej znów dzieją się dziwne rzeczy. Milan pojechał na mecz do Werony. Z negatywnymi przeczuciami. Rywal, choć walczący o utrzymanie, przywoływał złe duchy. Siedemnaście lat wcześniej rossoneri udali się do Werony w podobnej sytuacji. Przegrali 3-5. Przegrali wygrane już praktycznie scudetto. Epizod ten określono jako Fatal Verona.

Tym razem wszystko zdawało się iść zgodnie z planem. Simone zaskoczył Peruzziego strzałem z dystansu. Milan prowadzi i dominuje. Po zmianie stron coś zaczyna nie grać. Najpierw goście dwukrotnie domagają się karnego, a przynajmniej ten na Van Bastenie wydaje się ewidentny. Potem wylatuje do szatni Arrigo Sacchi. Z trybun zaczynają lecieć monety, a na murawie na łeb na szyję lecą akcje rossoneri. Tracą oni wyrównującego gola, a potem kolejnych piłkarzy - czerwone kartki w dziwnych okolicznościach dostają kolejno Rijkaard, Van Basten i Costacurta. Rossoneri dostają też gola na 1-2, znów kontrowersyjnego. Po meczu wściekli są wszyscy, również prezydent Berlusconi (który, przyznajmy, teraz wygląda jeszcze młodziej niż wówczas). Fatal Verona 2.

Napoli bez kłopotów wygrywa 4-2 w Bologni, a tytuł pieczętuje w ostatniej kolejce pokonując Lazio. Verona spada do Serie B.

Tak kończy się jeden z najbardziej pamiętnych sezonów ligowych, pamiętnych, niestety, z powodów pozasportowych. Dla kibiców Milanu, po dziś dzień, jest to "ukradzione" scudetto. Zbitka słów "Alemao, moneta" jest synonimem oszustwa. Czy można się z nimi zgodzić? Ciężko ocenić, tym bardziej mając do dyspozycji tylko filmy i wspomnienia aktorów tamtych wydarzeń. Na pewno jednak był to typowo "włoski" finał ligi - nerwowy, pełen kontrowersji i niejasności. Na długo przed "nożem w głowie Dino Baggio" mieliśmy "monetę w głowie Alemao".

Końcówka sezonu oczami kibica Napoli:

Verona - Milan 2:1

PS. Po latach prezydent Corrado Ferlaino przyznał, że błędy sędziego Lo Bello w Weronie nie były przypadkowe, gdyż arbiter ten sympatyzował z Napoli i mu sprzyjał. Został desygnowany na ten mecz przez Gussoniego, będącego w dobrych stosunkach z Ferlaino. Podobnie nieprzypadkowa była sytuacja z Alemao, która została wyreżyserowana, głównie z inicjatywy obdarzonego, jak widać, dobrym refleksem masażysty Carmando. Niezależnie od tego, czy wierzymy czy nie, było nie było, ówczesnemu prezydentowi Napoli, przyznać trzeba, że dziwne i tajemnicze rzeczy działy się w Serie A na długo przed wybuchem afery calciopoli.

foto: www.flickr.com

Varriale-maiale. Czyli co ciekawego zdarzyło się w weekend.

2010-02-08T19:38:00.013+01:00

Przed Wami dość subiektywne podsumowanie 23. kolejki Serie A. Inaczej niż dotąd, nie piszę o poszczególnych spotkaniach, ale zwracam uwagę na to, na co warto ją, moim zdaniem, zwrócić. Czekam na Wasze opinie dotyczące tej małej zmiany. Zapraszam do lektury.

Istnieje życie bez Sneijdera. Proszę bardzo, zdawało się nam cały czas, że bez Holendra Inter gra smutny futbol. Tymczasem w meczu z Cagliari zobaczyliśmy szybkich i zabójczych nerazzurri. Szczególnie podobały się wymiany piłki w trójkącie Pandev-Eto'o-Milito. Wyglądało, jakby piłkarze ci grali ze sobą od wielu miesięcy. A tak nie jest. Chwaliliśmy Inter po derby, teraz znów wypada im przyklasnąć. Fajnie, naprawdę fajnie. Chelsea - bój się!

Lazio. Let it B? Wczoraj, po raz pierwszy, zacząłem brać na poważnie możliwość spadku Lazio do niższej kategorii. Do tej pory byłem przekonany, że potencjał piłkarski rzymian jest zbyt duży by zlecieć w dół. Tymczasem tego potencjału na boisku po prostu nie widać. Lazio może popaść w pułapkę - przekonane o swojej wyższości nad bezpośrednimi rywalami może zapomnieć, że gra o utrzymanie opiera się na walce i determinacji. Piłkarze biancocelesti nie są przyzwyczajeni do takich sytuacji. Swoje trzy (a może nawet cztery) grosze dorzuca do całej sytuacji trener Ballardini. W ostatnich 15 minutach meczu z Catanią na murawie znajdowało się 4 napastników i tylko dwóch pomocników ("stojanow" Baronio i nominalny lewy obrońca Kolarov). Prawdziwe harakiri. Spadek Lazio? To dopiero byłby numer.

Kuriozalny mecz we Florencji. Pojedynek Fiorentiny z Romą pokazał po raz kolejny, jak wiele w futbolu (i w życiu) zależy od tego, w którą stronę wieje wiatr. Fioletowym ostatnio nie wychodzi po prostu nic. Rzymianom zamienia się w rękach w złoto wszystko, co w nie wezmą. Wczoraj było podobnie. Viola grała, strzelała, atakowała, wiatr robił Vargas, znakomicie rozgrywał piłkę Montolivo, bombardował świątynię wroga Gilardino. I co? I giallorossi zdobyli dość przypadkowego gola w jednej ze swoich dwóch groźnych akcji. Nie zasłużyli nawet na remis, a wygrali. Wielki mecz Julio Sergio w ich bramce.

Pusty bak Milanu. Rossoneri sami skreślają się z walki o scudetto. Ciężko mieć jednak do kogokolwiek pretensje. Dużo sił kosztowała ich wielotygodniowa pogoń za czołówką. A obrabiali wszystko 13-14 piłkarzami. Jeśli zajmą 3. miejsce w lidze, uznam ich sezon za pozytywny. Wzmocnieniem miał być Amantino Mancini, ale zadebiutował słabo. Swoje zdziwienie tym transferem zdążył już wyrazić Silvio Berlusconi. Mając przeciwko sobie premiera Włoch, Brazylijczyk chyba nie zagrzeje długo miejsca w Milanello...

Zac. Już zaczynasz? Nie rozumiem fiksacji Alberto Zaccheroniego na punkcie ustawienia 3-5-2. Trener ten już w Lazio, Interze i Torino miewał ciągotki do nachalnego stosowania tego ustawienia, mimo braku odpowiednich do tego wykonawców. Czekałem, aż stanie się to w Juventusie. Uderz w stół... Zaccheroni zdążył wypalić w tygodniu, że Stara Dama ma właściwych do takiej gry piłkarzy. Pytam się: jakich? Widzisz, Zac, w swoim składzie jakichś skrzydłowych alla Cafu zdolnych zasuwać cały mecz po flance? Grosso i Caceres? Ma dai! Kibice Juve, przygotujcie się na równie bezbarwne występy jak w Livorno (myśl przewodnia: długa piłka). Choć, czy za Ferrary było lepiej?

Koszmar Damato. Po takich decyzjach opadają ręce. 44 minuta meczu Udinese-Napoli. Wynik 1-1. Snajper gości, Denis, trafia w poprzeczkę. Do piłki dopada Maggio i zostaje ścięty w polu karnym przez Islę. Po prostu: ścięty. Sędzia Damato stoi 5 metrów dalej. Karny i niemal pewne 1-2? Gdzież tam. Drugie żółtko dla Maggio za symulację. Udinese wygrywa mecz 3-1. I jak tu nie stracić nerwów?

Obrona Sieny: futbolowe jaja. Wielokrotnie pisałem o zabawnych wyczynach defensorów Sieny. Właściwie ciężko nazwać to błędami, bo obrazilibyśmy w ten sposób takie zwykłe, normalne błędy. Defensywa Sieny po prostu sama strzela sobie gole. Od początku sezonu. Nic dziwnego, że zespół leci do drugiej ligi. Samobójem były też zimowe wzmocnienia tej formacji. Cribari zdążył już zarobić dwie czerwone kartki i "zrobić" karnego dla Cagliari. Pratali, we wczorajszym meczu z Sampdorią, chciał zagrać piłkę głową do bramkarza, ale w przedziwny sposób wystawił ją Pozziemu przed pustą bramkę. Brak słów. Alberto Malesaniemu wypadł ostatni nie-siwy włos.

Głupota włoskich dziennikarzy. Rozluźniony Mourinho czeka po bardzo dobrym meczu z Cagliari na pytania ze studia Rai 2. Doczeka się przede wszystkim kolejnej odsłony wałkowania tematu jego stosunków z Balotellim. Kilkanaście minut później Leonardo, zamiast o opinię na temat pojedynku w Bologni, będzie pytany przede wszystkim o nocne wyczyny Ronaldinho. Ciężko zachować spokój. Enrico Varriale, który tematy te upierdliwie drążył jest, moim zdaniem najbardziej irytującym włoskim dziennikarzem sportowym. Ale jest też odbiciem ogólnego sposobu analizowania calcio we włoskich mediach. Dużo gadania o sprawach okołopiłkarskich, mało pogłębionych refleksji. Dużo hałasu o nic. W takich chwilach nie dziwię się częstej irytacji Mourinho i jego złośliwym komentarzom w kierunku dziennikarzy. A nawet je podzielam.

Giacomo Bulgarelli. Kibice Bologni wspominali, podczas meczu z Milanem, legendę swojego klubu, która odeszła od nas rok temu. Wielki piłkarz, był też po zakończeniu kariery bardzo cenionym ekspertem telewizyjnym. Często słuchałem jego komentarzy, zaczynając swoją "przygodę" z włoskim futbolem. Na Renato Dall'Ara były oklaski, piosenki, wielkie flagi z podobizną Giacomino. Ładnie i wzruszająco. Lepsza twarz calcio.

foto: telegiornaliste.com

22. kolejka. Bari gra pięknie, Roma gra do końca, Juve nadal do kitu

2010-02-01T20:04:00.007+01:00

To nie starcie uśpionych gigantów (Juventus-Lazio), ale walka Cagliari z Fiorentiną była dla mnie meczem kolejki. Zakończyła się ona sprawiedliwym remisem. Remisem ze wskazaniem na gospodarzy, gdyż ci nie podłamali się ani szybko straconym golem, ani błędem arbitra, który powinien chyba wyrzucić z murawy Felipe (faul taktyczny), ani kontuzją bramkarza Marchettiego (wszedł za niego debiutant Vigorito). Sardyńczycy odwrócili losy pojedynku i pewnie wygraliby, gdyby nie bezsensowny faul Cossu i druga żółta kartka dla tego pomocnika. Viola doprowadzili do stanu 2-2 i taki wynik utrzymał się do końca. Ogólnie było to dobre, wyrównane spotkanie. Ciężka murawa sprawiła, że poziom nie wszedł na półkę z napisem "bardzo dobry". Bardziej zadowolony po meczu mógł być chyba Massimiliano Allegri. A humor z pewnością dodatkowo poprawiła mu dzisiejsza wiadomość. Młody szkoleniowiec otrzymał prestiżową Panchina D'Oro, został uznany przez kolegów po fachu za najlepszego trenera w poprzednim sezonie (choć brano też pewnie pod uwagę osiągnięcia w drugiej połówce roku kalendarzowego 2009).

Dużo obiecywałem sobie również po meczu Bari-Palermo. I też się nie rozczarowałem. Mieliśmy tu sytuację analogiczną - Palermo odrobiło straty (piękny gol Pastore), wyciągnęło na 2-2 i zdawało się, że ma sprawy pod kontrolą. Głupia druga żółta kartka dla Liveraniego (wcześniej zawalił gola na 2-0 - trampkarska strata piłki), a za chwilę równie bezsensowny faul we własnym polu karnym, popełniony przez Melinte. I było praktycznie po sprawie. Skończyło się na 4-2 dla gospodarzy. Tempo gry wysokie, gole efektowne, sporo ciekawych zagrań i akcji z obu stron. Niezła reklama Serie A, potwierdzenie dobrej dyspozycji Palermo i małe odrodzenie słabszych ostatnio pugliesi. Brawa dla obu ekip.

Bardzo długo ze Sieną męczyła się Roma. Impas przełamał dopiero w 89. minucie Okaka, zdobywając efektowną bramkę piętą. Giallorossi odczuwali absencje piłkarzy ofensywnych (Toni, Totti, Menez, Vucinić). Szczególnie ciężko grało im się po przerwie. Wydawało się, że toskańczycy wywalczą upragniony remis, znakomicie bronił ex-romanista Curci, ale znów, podobnie jak z Interem, zabrakło koncentracji i szczęścia. Szczególnie, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że Okaka trzymał w szatni spakowaną walizkę. Tuż po meczu poleciał do Londynu, gdzie podpisał półroczną umowę z Fulham (wypożyczenie).

Posticipo Juventus-Lazio było bardzo przeciętnym widowiskiem. Lepsze wrażenie pozostawiła Stara Dama, ale byłoby wielką niesprawiedliwością, gdyby wygrała mecz po tak naciągniętym rzucie karnym. Del Piero już wcześniej dwukrotnie w fatalnym stylu wykładał się w polu karnym, aż za trzecim razem nabrał arbitra Saccaniego. Po celnie wykonanej jedenastce eksplodował, choć przecież wiedział, że karnego być nie powinno. Szkoda, w ten sposób piłkarz ten po raz kolejny stracił w moich oczach. Dlaczego piszę tyle o tej sytuacji? Bo to chyba jedyne ciekawsze zdarzenie z wczorajszego wieczoru na Olimpico. Może jeszcze dodam tego dziwaczną kontuzję Mauriego, który po zdobytym golu rozbił sobie głowę podczas biegu pod sektor laziali. Nieprzypadkowo zawodnik ten złośliwie uznawany jest za jednego z najbardziej "zniewieściałych" zawodników w Serie A.

Przyznam, że powyższy wpis był wyjątkowo, jak na calciobar, złośliwy. To chyba efekt rozczarowania poziomem - było nie było - klasyku ligowego. Teraz więc będą pochwały. Dla Sampdorii. Istnieje, jak widać, życie bez Antonio Cassano. Skonfliktowany z Del Nerim piłkarz znów nie pojawił się na murawie, a Samp odniosła drugie zwycięstwo z rzędu. Na trzy oczka zasłużyła, zdominowała grę przed przerwą, a potem "po włosku" kontrolowała sytuację. Ładnego gola zdobył Palombo, swoją bramkę dorzucił też Pazzini, dla którego Genua staje się powoli za mała. To jest już napastnik europejskiego formatu! Jeszcze słówko o Cassano - w sobotę był blisko wypożyczenia do Fiorentiny. Został w Samp, m.in. po namowach kibiców. To źle wróży Del Neriemu. W starciu ze wspartym przez ultrasów Cassano ten sympatyk Ligi Północnej nie ma większych szans.

Napoli nie przegrało już od 15. kolejek, ale remis 0-0 z Genoą został odebrany u stóp Wezuwiusza jako rozczarowanie. To zespół Waltera Mazzarrego prowadził grę, ale grifoni postawili na wzmocnioną defensywę kosztem zwyczajowych zapędów ofensywnych. Było to wszystko dość brzydkie i męczące, ucierpiało na tym widowisko. Ale okazało się skuteczne. Napoli nie miało szczęścia, Cannavaro trafił w poprzeczkę, a defensor Genoi, Dainelli, zagrał ręką we własnej szesnastce, co umknęło uwadze arbitra Morgantiego.

Jeszcze większe rozczarowanie przeżyła czerwono-czarna połowa Mediolanu. Milan, na zakończenie koszmarnego tygodnia, jedynie zremisował 1-1 z Livorno. Rossoneri mieli w tym meczu przewagę, sporo okazji, ale tak naprawdę nie pokazali tego, czym jeszcze niedawno imponowali. Szybkiej i kombinacyjnej gry, częstej zmiany pozycji. Livorno broniło się długimi fragmentami gry bardzo głęboko, ale nie można powiedzieć by ukradło remis. Wywalczyło go sobie. Nowy-stary trener, Serse Cosmi, mógł triumfować. Leonardo musi myśleć jak odeprzeć atak Romy na 2. miejsce w tabeli.

Wyrównana walka i sprawiedliwe remisy po 1-1. Tak w skrócie opisać można pojedynki Chievo z Bologną oraz Catanii z Udinese. W obu meczach do przerwy prowadzili goście. W obu, po wyrównujących bramkach zdobytych przez gospodarzy, tempo siadło i rywale wydawali się w miarę zadowoleni z podziału punktów. Przy porażkach Atalanty i Sieny takie utrzymanie status quo mogło chyba zadowolić wszystkich. Szczególnie sytuacja Chievo i Bologni jest coraz bardziej stabilna.

Pojedynek Parmy z Interem został przełożony na 10. lutego. Opady śniegu nie zaszkodziły przykrytej specjalnymi płachtami murawie. Sprawiły natomiast, że ryzykowne stało się poruszanie po trybunach Ennio Tardini. Takie "kwiatki" to chyba tylko w Italii...

foto: tuttosport.com

Typy na 22. kolejkę Serie A

2010-01-28T19:46:00.004+01:00

Bari - Palermo. Podopieczni Delio Rossiego są jedną z tych ekip Serie A, które prezentują się ostatnio najlepiej. Dobrze zaczyna wyglądać, co bardzo mnie cieszy, Javier Pastore. Bari z kolei jakby zaczynało wyhamowywać. Gospodarzom wypadł ze składu zawieszony Meggiorini, a do tego przez dłuższy czas do gry nie wróci Ranocchia. Typ: x2

Napoli - Genoa. Czy Napoli w końcu zostanie pokonane, po 14 kolejnych meczach bez porażki? Matematyka mówi, że kiedyś musi to nastąpić. Genoa ma potencjał by tego dokonać. Partenopei nie zachwycili w Livorno, ale grali bez wracającego w sobotę Quagliarelli. Wypadnie Pazienza, co daje szansę Cigariniemu. Faworyt to oczywiście ekipa Waltera Mazzarrego, ale nie lekceważyłbym przyjezdnych, choćby dlatego, że w dobrej formie jest Palacio, piłkarz nieprzeciętny. Mecz przyjaźni na trybunach i remis na murawie? Typ: x

Cagliari - Fiorentina. Tematem dnia jest kolejny pozytywny wynik badań dopingowych Adriana Mutu. To może być koniec kariery Rumuna. Podejrzewam, że cała ta sytuacja odbije się na morale ekipy, obniżonym przecież ostatnimi słabymi wynikami w lidze. Cagliari gra bez presji, a powrót Contiego uporządkuje ich futbol. Jego odpowiednik w drużynie z Florencji - Zanetti - ciągle kontuzjowany. Typ: 1

Catania - Udinese. Jak już pisałem, niemal w każdej kolejce będziemy świadkami krwawych starć między zespołami walczacymi o utrzymanie. Spadek do Serie B to niebyt, odcięcie życiodajnego dopływu środków od telewizji. Mihajlovic może liczyć na niemal pełny skład, czego nie można powiedzieć o De Biasim. Goście ograli wczoraj Milan na San Siro w Coppa Italia. Uczynili to w dobrym stylu, co może oznaczać rozpoczęcie procesu powrotu do piłkarskiej równowagi. Typ: x

Chievo - Bologna. Gospodarze mają okazję przekonać się, czy walka o pozostanie w lidze może dla nich zakończyć się sukcesem już w okolicach marca. Wygrana będzie ku temu milowym krokiem. Po meczu w Rzymie zespół Di Carlo jest trochę wykartkowany (Pinzi, Mandelli, Rigoni). Ale na pewno dodatkowo przekonany o własnej wartości, bo udało się wywalczyć punkt w meczu, który się totalnie nie układał. Bologna pokonała Bari, ale nie przeceniałbym tej wygranej. Chievo to lepszy zespół i stawiam na ich wygraną. Typ: 1

Milan - Livorno. Rossoneri muszą otrząsnać się. Dali plamę w derby i wypadli z Coppa Italia. Wszystko w ciągu 3 dni. Porażka z Livorno sprawi, że spadną na 3. miejsce. Do tego raczej nie dojdzie. Przepaść dzieli obie te ekipy i to będzie widać na murawie. Typ: 1

Parma - Inter. Crociati osiągnęli w tym sezonie już wiele, ale kryzys był nieunikniony. Inter przyjeżdża więc na Tardini w dobrym momencie - zbudowany po derby, trafiając przy tym na kulejących ostatnio rywali. Jednak uważajmy: w Parmie szykuje się kilka ważnych powrotów (Zaccardo, Lanzafame, Galloppa), a Inter osierocony będzie brakiem Sneijdera. Lider wygra, ale nie przyjdzie mu to tak łatwo, jak wszyscy sądzą. Typ: 2

Roma - Siena. Nie wiem co musi się stać, by Siena wywiozła jakieś punkty z Rzymu. Goście są już jedną nogą w Serie A. Zespół ten dość ciekawie gra do przodu, ale w obronie prezentuje się koszmarnie. Przeżywający znakomity moment formy giallorossi wystąpią bez Toniego, ale Totti i Vucinic zapewnią gole. I wyciągną kolejną grudę ziemi spod stóp osuwających się w przepaść toskańczyków. Typ: 1

Sampdoria - Atalanta. Doriani nareszcie wygrali, w dramatycznych okolicznościach wywożąc trzy oczka z Friuli. Znów być może zabraknie Cassano i nikt nie wie na ile problemem jest uraz, a na ile problemy pozasportowe, w tym spór z trenerem Del Nerim. Mam nadzieję, że Fantantonio jednak zagra. Atalanta przyjedzie do Genui bez Doniego, ale to nie dlatego stawiam na gospodarzy. Są po prostu lepszą drużyną i myślę, że pójdą za ciosem. Typ: 1

Juventus - Lazio. Z zawodników obu drużyn, których zabraknie na Olimpico w niedzielny wieczór można by złożyć bardzo mocną jedenastkę. Buffon, Grosso, Brocchi, Camoranesi, Poulsen, Giovinco, Matuzalem, Floccari - to pierwsze z brzegu nazwiska. Juventus gra ostatnio dramatycznie, Lazio wcale nie jest lepsze. Mecz wielkich przegranych tego sezonu (choć Juventus gra jeszcze w Lidze Europejskiej i - na tę chwilę w Coppa Italia) może odbyć się już bez Ciro Ferrary na ławce Starej Damy. Bianconeri to lepsza ekipa niż rzymianie i nowy szkoleniowiec powinien zadebiutować wygraną.

foto: oleole.com